บทที่ 21 - ช่วงเวลาเจิดจรัส

บทที่ 21 - ช่วงเวลาเจิดจรัส

★★★★★

...

ตี๋ลี่เร่อปามองเฉินจิ่นที่เพิ่งอ่านบทกวีจบแล้วนั่งลงข้างเธอด้วยสีหน้าตกตะลึง

สายตาของผู้เข้าสอบอีกกว่าสิบคนในห้องต่างก็จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว

เมื่อครู่เฉินจิ่นเพิ่งจะอ่านบทกวี 'ฉันรักผืนแผ่นดินนี้' ซึ่งเป็นบททดสอบรอบแรกของการสอบเข้าเป่ยเตี้ยนไป การแสดงของเขาน่าจะทำได้ดีกว่าเมื่อวานเสียอีก

ท้ายที่สุดแล้วทักษะบทพูดและเสียงร้องของเขาได้รับการฝึกฝนตามกิจวัตรประจำวันของนักแสดงเมื่อวานนี้ ทำให้ระดับความสามารถเพิ่มขึ้นมาอีกขั้น

หัวหน้ากรรมการคุมสอบเจียงเหวินลี่ปรายตามองไปทางเฉินจิ่นเล็กน้อย การอ่านบทกวีของผู้เข้าสอบคนนี้ทำให้เธอสัมผัสได้จริงๆ ว่าระดับความสามารถของเขาสูงกว่านักเรียนคนอื่นๆ ชนิดที่เทียบกันไม่ติด

นักแสดงรุ่นใหม่หลายคนยังไม่อาจจะถ่ายทอดบทกวีนี้ออกมาได้เปี่ยมไปด้วยอารมณ์และส่งพลังถึงคนฟังได้ขนาดนี้

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือทั้งน้ำเสียงและจังหวะของเฉินจิ่นล้วนยอดเยี่ยมมาก

แถมยังดูผ่อนคลาย เป็นธรรมชาติ ไร้ซึ่งความประหม่า

"คงจะผ่านการฝึกฝนการขึ้นเวทีและการอ่านบทกวีมาตั้งแต่เด็กสินะ"

เจียงเหวินลี่คาดเดาในใจขณะมองผู้เข้าสอบคนต่อไปเดินขึ้นเวที

ส่วนเฉินจิ่นที่นั่งลงไปแล้วก็เห็นตี๋ลี่เร่อปาที่อยู่ข้างๆ ยกนิ้วโป้งให้เขา

นิ้วเรียวยาวที่ยกขึ้นมานั้นดูน่ารักไม่เบา

เนื่องจากในห้องสอบห้ามส่งเสียงดัง แต่การอ่านบทกวีของเฉินจิ่นก็ทำได้ดีเกินความคาดหมายของตี๋ลี่เร่อปาจริงๆ เธอจึงทำได้เพียงกดไลก์ให้เขาเงียบๆ

เป็นคนดีใช้ได้เลยนะเนี่ย

ไม่นานนักผู้เข้าสอบทั้งยี่สิบคนในห้องก็ผ่านการทดสอบอ่านบทกวีจนครบ

นี่คือเนื้อหาการทดสอบด่านแรกของรอบคัดเลือกรอบแรกในคณะการแสดงของจงซี่

ลำดับต่อไปคือการทดสอบด่านที่สอง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมการสอบเข้าคณะการแสดงของจงซี่ถึงได้ยากกว่าวิทยาลัยศิลปะแห่งอื่น

การแสดงสดแบบกลุ่มตามโจทย์ที่กำหนด

ซึ่งบททดสอบนี้มักจะเป็นการทดสอบในรอบสองหรือรอบสามของวิทยาลัยศิลปะที่อื่น

การทดสอบการแสดงในรอบสองและรอบสามของจงซี่ยังยากยิ่งกว่านี้ มีแม้กระทั่งการแสดงเดี่ยว

"หัวข้อการทดสอบด่านที่สองในรอบแรกคือการแสดงสดแบบกลุ่มตามโจทย์ที่กำหนด พวกเธอคงรู้กันอยู่แล้วใช่ไหม"

เจียงเหวินลี่กวาดสายตามองผู้เข้าสอบทั้งยี่สิบคนโดยไม่รอให้พวกเขาตอบ เธอพูดต่อทันทีว่า "เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา พวกเธอมีเวลาห้านาที ออกมายืนตรงกลางกันได้เลย"

พรึ่บ พรับ

เฉินจิ่นและคนอื่นๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมกันแล้วเดินมายังกลางเวที แต่ละคนเว้นระยะห่างจากกันเล็กน้อย

เพื่อเตรียมพื้นที่สำหรับการแสดงในอีกไม่ช้า

"พร้อมกันหรือยัง"

เจียงเหวินลี่มองผู้เข้าสอบทั้งยี่สิบคนที่กำลังเตรียมพร้อม แล้วเอ่ยทีละคำอย่างชัดเจนว่า "ฟังโจทย์ให้ดี"

"จงใช้การแสดงของพวกเธอเพื่อพิสูจน์ว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ไหน"

เจียงเหวินลี่ยังพูดไม่ทันจบ ความกดดันในใจของเฉินจิ่นก็ผ่อนคลายลงในพริบตา

ว่าแล้วเชียว

เป็นโจทย์เดียวกับการสอบสายการแสดงครั้งแรกในภาพยนตร์ชีวประวัติในอนาคตจริงๆ ด้วย

หัวหน้ากรรมการคุมสอบคนเดียวกัน โจทย์การสอบก็เป็นหัวข้อเดียวกัน

ระบบอันนี้มันขั้นเทพจริงๆ

และในวินาทีที่เจียงเหวินลี่พูดจบ เฉินจิ่นก็ขยับตัวทันที นักเรียนคนอื่นๆ เองก็เริ่มแสดงไปทีละคน

มีบางคนที่ตอบสนองช้า เห็นได้ชัดว่ายังคงคิดทบทวนความหมายของโจทย์อยู่

การแสดงอะไรกัน พิสูจน์สถานที่อย่างนั้นเหรอ

บางคนยังไม่เข้าใจ นี่เป็นปัญหาเรื่องความสามารถในการตีความ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นส่วนหนึ่งของการสอบสายการแสดงเช่นกัน

นักแสดงคนหนึ่งหากมีความสามารถในการตีความไม่เพียงพอ ก็ย่อมไม่มีทางอ่านบทละครรู้เรื่องอย่างแน่นอน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการวิเคราะห์ตัวละครในบทเลย

แล้วจะแสดงเป็นตัวละครนี้ให้ดีได้อย่างไร

เธออาจจะมีผลการเรียนวิชาสามัญไม่ดี อาจจะมีข้อบกพร่องในหลายๆ ด้าน แต่เธอต้องเปล่งประกายและโดดเด่นในสายอาชีพของตัวเอง การอ่านบทละครให้เข้าใจคือทักษะพื้นฐานที่สุดของนักแสดง

พวกที่ตอบสนองช้าแต่ละคนถูกสายตาของอาจารย์หลายท่านจับจ้องเอาไว้หมดแล้ว

ส่วนตี๋ลี่เร่อปากลับตอบสนองได้ไวมาก

ว่าที่ซูเปอร์สตาร์หญิงในอนาคต แม้ฝีมือการแสดงจะอยู่ในระดับธรรมดา แต่ถ้าเทียบกับผู้เข้าสอบสายการแสดงด้วยกันแล้ว เธอก็ถือว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์ใช้ได้เลยทีเดียว

เธอไม่ได้คิดอะไรให้วุ่นวาย นั่งหลังตรงแน่ว นิ้วมือขาวผ่องเรียวยาวดุจต้นหอมเริ่มบรรเลงเพลงกลางอากาศ บนใบหน้าเผยให้เห็นความรู้สึกระอาใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่รอยยิ้ม และไม่ได้กำลังดื่มด่ำกับมัน

นี่แหละคือประสบการณ์ชีวิต

เด็กผู้หญิงที่มักจะเล่นเปียโนอยู่ในห้องซ้อมดนตรีเป็นประจำ ไม่มีทางที่จะรู้สึกดื่มด่ำไปกับมันหรอก เผลอๆ เธออาจจะกำลังรู้สึกทรมานอยู่ด้วยซ้ำ

จู่ๆ ตี๋ลี่เร่อปาก็หยุดนิ้วมือค้างไว้ จากนั้นก็เบะปาก ทำท่าเหมือนขยับเข้าไปใกล้เปียโนแล้วมองดูโน้ตเพลงพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอเล่นผิดไปหนึ่งตัวโน้ต

ภาพที่สื่อออกมานั้นชัดเจนมาก

แน่นอนว่าเจียงเหวินลี่ย่อมมองเห็น ผู้เข้าสอบทั้งยี่สิบคนที่อยู่ในห้อง ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวล้วนอยู่ในสายตาของเธอทั้งหมด

ใครแสดงได้ดี ใครแสดงได้แย่ มองปราดเดียวก็รู้ชัดเจน

ตี๋ลี่เร่อปาถือว่าเป็นคนที่แสดงได้ไม่เลว ยังมีผู้เข้าสอบอีกคนที่นั่งหลังตรงแหน่ว แถมยังยกมือขึ้นแล้วยืนตรง เห็นได้ชัดว่ากำลังอยู่ในห้องเรียน

มีนักเรียนคนหนึ่งกำลังเลี้ยงลูกบาส จากนั้นก็กระโดดขึ้นดังก์ นี่คือสนามบาสเกตบอล

นอกจากพวกที่เชื่องช้าในช่วงแรก ผู้เข้าสอบที่ตอบสนองไวล้วนแต่แสดงสภาพแวดล้อมที่ตัวเองอยู่ตอนนั้นออกมาได้หมด

ห้องซ้อมดนตรี ห้องเรียน สนามบาสเกตบอล สนามกีฬา ยกเว้นเสียแต่...

...

เจียงเหวินลี่มองไปที่เฉินจิ่นซึ่งทำท่าเหมือนกำลังสวมหน้ากากและล้างมืออยู่

ท่าทางตอนล้างมือนั้นดูเป็นมืออาชีพสุดๆ

สอดประสานนิ้วมือ ขัดถูทำความสะอาดแม้กระทั่งซอกเล็บ แถมยังฮัมเพลงเบาๆ ทำเอาเจียงเหวินลี่ถึงกับหลุดขำออกมา

ผู้เข้าสอบคนนี้ผ่อนคลายจริงๆ ดูไม่เหมือนคนกำลังสอบเลยสักนิด ทั่วทั้งร่างไร้ซึ่งความตึงเครียดใดๆ ตรงกันข้ามเขากลับดูเหมือนกำลังอินกับบทบาทมากกว่า

ดุดันมาก

"เคยเข้ากองถ่ายมาแล้วแน่ๆ"

อาจารย์ท่านหนึ่งกระซิบข้างหูเจียงเหวินลี่

เจียงเหวินลี่พยักหน้า "ใช่ บทที่เขาแสดงน่าจะเป็นหมอนะ"

ลำพังแค่ท่าล้างมือเพียงท่าเดียว ความจริงก็สามารถมองเห็นรายละเอียดได้มากมายแล้ว

เฉินจิ่นคือผู้เข้าสอบที่ใส่รายละเอียดลงไปได้เต็มแม็กซ์ที่สุดในบรรดาผู้เข้าสอบทั้งหมด

ผ่านไปหนึ่งนาที เขาก็เอาแต่ล้างมืออยู่นั่นแหละ

แต่อาจารย์ทุกคนต่างก็มีภาพจำที่แจ่มชัดอยู่ในหัวแล้ว ภาพของหมอในชุดกาวน์สีขาวที่กำลังล้างมืออยู่ใต้ก๊อกน้ำ

และฉากต่อไปก็ดูเหมือนจะช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของเจียงเหวินลี่

หมอที่เฉินจิ่นแสดงกำลังจะขึ้นเขียงผ่าตัด

เขาทำท่าเหมือนกำลังสังเกตอาการผู้ป่วย ตรงนี้ดูขัดแย้งนิดหน่อย บนเตียงผ่าตัดควรจะเป็นช่วงเวลาที่ต้องแข่งกับเวลาไม่ใช่เหรอ

มิน่าล่ะถึงได้สังเกตว่าต้องผ่าตัดยังไง

"ตรงนี้ทำได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คงไม่เคยขึ้นเตียงผ่าตัดมาก่อนล่ะมั้ง..."

อาจารย์คุมสอบวิชาสรีระร่างกายอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา แต่เจียงเหวินลี่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ แสดงออกมาในรูปแบบที่จำเจเหมือนกันหมด แค่นาทีแรกก็แสดงสภาพแวดล้อมที่ตัวเองอยู่ออกมาแล้ว หลังจากนั้นก็เอาแต่ฉายภาพซ้ำ

อย่างเช่นตี๋ลี่เร่อปาก็เอาแต่เล่นเปียโนตลอดเวลา ส่วนผู้เข้าสอบอีกคนก็เอาแต่กระโดดชู้ตบาสโชว์ลีลาซ้ำไปซ้ำมา

นักเรียนในห้องก็เอาแต่ซุบซิบกัน รูปแบบการแสดงโดยพื้นฐานแล้วถูกกำหนดตายตัวไว้หมดแล้ว ซึ่งมันดึงดูดความสนใจของอาจารย์ไม่ได้เท่าไหร่นัก

ดังนั้นสายตาของเจียงเหวินลี่ ความจริงแล้วจึงจับจ้องอยู่ที่เฉินจิ่นตลอด

การแสดงของเขาไม่เพียงแต่มีรายละเอียดครบถ้วน ดูราวกับว่ากำลังผ่าตัดอยู่จริงๆ แต่ก็เป็นอย่างที่อาจารย์วิชาสรีระร่างกายบอก เขาดูเหมือนจะ... ล้มเหลวเหรอ

ทว่าเฉินจิ่นกลับทำท่าเหมือนสังเกตผู้ป่วยเสร็จเรียบร้อยแล้ว จู่ๆ เขาก็หยิบอะไรบางอย่างออกมา แล้วเริ่มลงมือเช็ดทำความสะอาดเสียอย่างนั้น

???

นี่มันยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่

ผู้ป่วยที่กำลังจะเข้ารับการผ่าตัด จำเป็นต้องเช็ดตัวด้วยเหรอ

แต่เฉินจิ่นกลับเช็ดทำความสะอาดไปทั่วทั้งตัวของผู้ป่วยอย่างระมัดระวัง ขั้นตอนการเช็ดนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพและความรู้สึกอันศักดิ์สิทธิ์ ทำเอาเจียงเหวินลี่ที่มองดูอยู่อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่

เกิดอะไรขึ้น

พอเห็นท่าทางของเฉินจิ่นแบบนี้ เธอกลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมานิดๆ

แถมความรู้สึกหวาดกลัวแบบนี้ ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่มี อาจารย์ท่านอื่นอีกหลายคนต่างก็มีสีหน้าที่แปลกประหลาดไปอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาล้วนถูกท่าทางตอนเช็ดทำความสะอาดและสีหน้าของเฉินจิ่นทำให้ตกใจกลัว

ผู้เข้าสอบบางคนยิ่งรู้สึกสงสัยหนักเข้าไปอีก จึงหันมามองทางเฉินจิ่น

[จบแล้ว]