บทที่ 14 คอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอกคลื่นว่า "ซูเฉินสุดยอด!"

บทที่ 14 คอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอกคลื่นว่า "ซูเฉินสุดยอด!"

ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่รายล้อมอยู่ทุกทิศทาง

ซูเฉินกลับมีสีหน้าขมขื่น

"พวกนายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"

"ถ้าพวกนายพากันมารักฉันหมด แล้วฉันจะไปหาแต้มพลังงานด้านลบมาจากไหนล่ะโว้ย!"

หานตั๋วที่รีบวิ่งหน้าตั้งมา ในที่สุดก็มาถึงสถานที่บันทึกรายการ

ทันทีที่เธอมาถึงบริเวณหลังเวที เธอก็ได้ยินทุกคนตะโกนเรียกชื่อซูเฉินอย่างพร้อมเพรียงกัน

"วันนี้ไอ้เด็กนี่มันไปทำอะไรมาเนี่ย!"

"ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงมีแฟนคลับผู้ชายด้วยล่ะ?"

ท่ามกลางบรรยากาศที่อึกทึก เสียงของเหอชิงก็ดังขึ้นมาถูกจังหวะพอดี

"ท่านผู้ชมที่รักทุกท่าน รายการประกวดร้องเพลงในตอนนี้ขอจบลงเพียงเท่านี้นะคะ ไว้พบกันใหม่โอกาสหน้า! บ๊ายบายค่ะ!"

เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองพลาดการแสดงสดไปแล้ว หานตั๋วจึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

บนรายการคำค้นหายอดฮิต หัวข้อหกถึงเจ็ดอันดับจากท็อปเท็นล้วนเกี่ยวข้องกับซูเฉิน!

【นักแสดงที่ถูกแบน? หรือดาวรุ่งดวงใหม่แห่งวงการเพลง? ซูเฉิน เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่?】

【ซูเฉินฝีปากกล้าตบหน้าโกสต์(Ghost); ความแข็งแกร่งของกรรมการรายการประกวดร้องเพลงนั้นน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน?】

【ตบหน้าผู้เข้าแข่งขันกลางเวที—เขาเป็นกรรมการหรืออันธพาลกันแน่? ซูเฉินกำลังดูหมิ่นเวทีใช่หรือไม่?】

ไม่กี่นาทีต่อมา เพลง "แผนที่ภูผาและแม่น้ำ (Map of Mountains and Rivers)" ที่ซูเฉินเพิ่งแสดงจบไปก็เริ่มเล่นจากโทรศัพท์ของหานตั๋ว

"นี่... นี่คือเพลงที่ซูเฉินร้องจริงๆ เหรอ?!"

หานตั๋วดูการแสดงอันทรงพลังของซูเฉินบนเวทีผ่านคลิปวิดีโอในมือถือ แล้วขยี้ตาตัวเองอย่างแรง

"ไม่ผิดแน่ นี่คือซูเฉิน!"

"กรี๊ด!!!"

"ไอ้เด็กบ้านี่มันเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

หานตั๋วกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เธอไม่ได้มองคนผิดจริงๆ ซูเฉินทำได้!

จังหวะนั้นเอง ซูเฉินก็ก้าวลงจากเวที ทันทีที่เขาเดินเข้ามาในโถงทางเดินหลังเวที เขาก็สัมผัสได้ถึงสายลมอันหอมกรุ่นปะทะเข้าที่ใบหน้า

วินาทีต่อมา ร่างอันอ่อนนุ่มก็พุ่งเข้าชนอ้อมกอดของเขาเต็มๆ

"ขอดูหน่อยซิว่านายคือซูเฉินตัวจริงหรือเปล่า!"

"เร็วเข้า ขอดูหน่อย!"

มืออันเรียวบางและเย็นเฉียบเล็กน้อยของหานตั๋วลูบคลำไปทั่วใบหน้าของซูเฉิน ราวกับว่าเธอกำลังพยายามจะฉีกหน้ากากออกจากตัวเขา

"เจ๊ทำอะไรเนี่ย!"

"โอ๊ย มือเจ๊ล้วงเข้ามาในปากผมแล้ว!"

ซูเฉินรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองดูหานตั๋วที่กำลังตื่นเต้นอยู่ตรงหน้า

ในความทรงจำของเขา บอส 'เจ๊ใหญ่' คนนี้ มักจะเป็นคนที่สุขุมเยือกเย็นมากไม่ใช่เหรอ?

ทำไมวันนี้ถึงมาลูบๆ คลำๆ แบบนี้ล่ะ?

เจ๊แกคงไม่ได้กำลังจะใช้ 'กฎมืด' เคลมเขากินหรอกใช่ไหม?

ด้วยความระแวง ซูเฉินจึงพิจารณาหานตั๋วอย่างจริงจัง

กระโปรงสั้น รองเท้าส้นสูง และผมลอนใหญ่ เนื่องจากเธออายุสามสิบกว่าแล้ว

เธอจึงมีเสน่ห์แบบ 'สาวสะพรั่ง' อันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาววัยผู้ใหญ่ ซึ่งเมื่อรวมกับทรวดทรงอันเย้ายวนของเธอแล้ว มันช่างดึงดูดใจเสียจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น หานตั๋วยังมี 'ดวงตาดอกท้อ' คู่นั้น—เวลาเธอมองใครสักคน มันเหมือนกับมีตะขอมาเกี่ยวหัวใจเลย

"มิน่าล่ะใครๆ ถึงอยากเป็นโจโฉกันนัก เจ๊แกคือของระดับท็อปจริงๆ!"

ซูเฉินพึมพำกับตัวเองเบาๆ (หมายเหตุ: โจโฉมักถูกเชื่อมโยงกับความชอบหญิงหม้ายหรือสาวสะพรั่งในพจนานุกรมอินเทอร์เน็ตจีน)

"เมื่อกี้พูดเรื่องโจรๆ อะไรนะ?"

จู่ๆ หานตั๋วก็รู้สึกว่าซูเฉินเปลี่ยนไป แม้แต่วิธีที่เขามองเธอก็ยังแฝงไปด้วยความดุดันรุกราน

นี่คือ 'เด็กหนุ่มหน้าใส' ผู้ไร้เดียงสาจากบริษัทของเธอจริงๆ เหรอ?

"อ๊ะ เปล่าครับ ผมกำลังบอกว่า เจ๊ตั๋วแต่งตัวฉูดฉาดแบบนี้ มันดึงดูดโจรได้ง่ายนะ"

"หึ วันๆ รู้จักแต่พูดจาไหลลื่นนะยะ!"

หานตั๋วค้อนขวับใส่ซูเฉินอย่างมีจริต ก่อนจะซักไซ้เขาต่อ

"ฉันถามหน่อยเถอะ ไอ้เพลง 'แผนที่ภูผาและแม่น้ำ' นั่นมันอะไรกัน? แล้วทักษะการร้องเพลงของนายอีกล่ะ—มันไปเทพขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เมื่อมองดูแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของหานตั๋ว ซูเฉินก็เกาหน้าผากตัวเอง

อย่างที่คิด เขาหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้ไม่ได้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดได้ว่าบอสคนนี้ของเขาก็ดีกับเขาไม่น้อย ซูเฉินจึงตอบไปว่า

"เขาว่ากันว่า คนรวยพึ่งพาเทคโนโลยี ส่วนคนจนพึ่งพาการกลายพันธุ์ ในฐานะเด็กหนุ่มหน้าใสที่ถูกแบนจากวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์"

"มันก็น่าจะสมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอที่ผมจะปลุกพรสวรรค์บางอย่างขึ้นมาได้น่ะ?"

หานตั๋ว: ???

"นายกำลังกวนประสาทฉันอยู่ใช่ไหม?"

"ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะว่านายเหมือนพวกนิยายวงการบันเทิงพล็อตซ้ำซากที่ทะลุมิติมา? แบบนั้นไม่ดีกว่าเหรอ?"

ซูเฉิน: "เอ๊ะ~ เจ๊ตั๋วดูดวงเป็นด้วยเหรอครับ? ถ้าจะให้พูดความจริงล่ะก็ ผมมีระบบด้วยนะ!"

"ไปตายซะไป๊!"

【ติ๊ง! ได้รับแต้มพลังงานด้านลบ 999 แต้มจากหานตั๋ว!】

อย่างที่คิดไว้เลย ความจริงมักเป็นสิ่งที่ผู้คนยอมรับไม่ได้เสมอ

การเป็นคนซื่อสัตย์นี่มันยากจริงๆ!

บทที่ 13: ผู้นำแห่งเหล่าแอนตี้แฟน!

ซูเฉินส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ

เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นตัวเอกได้

คนอย่างเจ๊ตั๋วนี่เป็นไม่ได้แน่ๆ

ซูเฉินไม่พูดอะไรอีกและเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว

ทันทีที่เขาผลักประตูเข้าไป

เขาก็ได้ยินเสียง "ปัง!" ดังทึบๆ

มวลวัตถุสีเข้มที่ไม่ทราบชนิดกระจายพุ่งเข้าใส่กลางกระหม่อมของเขาพอดี

"เฮ้-โย่ว!"

"เกิดปี 1996 มีความฝันอยากเป็นผู้นำวงการแร็ป!"

"เสี่ยวเฉิน เมื่อกี้นายระเบิดเวทีซะยับเลย!!!"

ร่างเล็กๆ กระโดดโหยงออกมาตรงหน้าเขา ในมือยังคงถือพลุกระดาษเอาไว้

บนหน้าผากของซูเฉินเต็มไปด้วยเส้นดำทะมึนแห่งความเอือมระอา

เขาหยิบเศษกระดาษชิ้นหนึ่งออกจากปลายจมูก กัดฟันกรอดแล้วพูดว่า

"เฉียน... นั่ว... นั่ว!"

"เธอไม่กลัวโดนฉันไล่ออกจริงๆ ใช่ไหม!"

"อ๊ะ? เสี่ยวเฉิน เราเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันนะ นายจะใจร้ายไล่ฉันออกลงคอจริงๆ เหรอ?"

เฉียนนั่วนั่วโยนพลุกระดาษทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้น เธอก็เอากำปั้นเล็กๆ สองข้างมาวางไว้ใต้คาง ทำตารื้นน้ำตา ดูเหมือนสาวน้อยผู้ไร้เดียงสาและน่าสงสารสุดๆ

ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกซู่

โลลิแสนน่ารักตรงหน้าเขา ที่ไว้ผมสั้นประบ่า สวมถุงเท้ายาวสีขาวถึงเข่า กระโปรงพลีท และเสื้อสายเดี่ยว

คือผู้ช่วยตัวน้อยของซูเฉิน นามว่า เฉียนนั่วนั่ว

การเรียกพวกเขาว่าเพื่อนสมัยเด็กนั้นก็ไม่ผิด เพราะทั้งสองเป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งแต่เด็ก

ตั้งแต่อนุบาลยันมัธยมปลาย พวกเขาเป็นกระทั่งเพื่อนร่วมโต๊ะเรียน

จนกระทั่งซูเฉินเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยระดับสาม และเฉียนนั่วนั่วเข้าเรียนในวิทยาลัยการเงิน พวกเขาถึงได้แยกย้ายกันไป

หลังจากที่ซูเฉินกลายเป็นดารา เฉียนนั่วนั่วก็ตามตื้อเขาจนได้เข้ามาอยู่ข้างกายในฐานะผู้ช่วยตัวน้อย

ฟังดูเหมือนเรื่องราวความรักอันงดงามของเพื่อนวัยเด็กใช่ไหมล่ะ?

แต่ความเป็นจริงแล้วมันผิดถนัด!

สองคนนี้เป็นคู่กัดกันชัดๆ

เหตุผลที่เฉียนนั่วนั่วมาเป็นผู้ช่วยของซูเฉิน ก็เพื่อความสะดวกในการส่องหนุ่มหล่อล้วนๆ

สำหรับซูเฉินคนที่เธอรู้จักมาตั้งแต่เด็ก เธอไม่เคยมียีนความคลั่งไคล้แบบแฟนคลับอยู่ในตัวเลยแม้แต่น้อย

ในทางตรงกันข้าม เฉียนนั่วนั่วคือแอนตี้แฟนเบอร์หนึ่งของซูเฉินเลยต่างหาก!

ตามสถิติอย่างไม่เป็นทางการ ยัยเด็กนี่คือแอดมินและหัวหน้ากลุ่มแอนตี้แฟนตั้งหลายกลุ่ม!

และทุกครั้งที่มีคนพูดถึงเรื่องนี้ เฉียนนั่วนั่วก็ไม่เคยรู้สึกผิดเลยสักนิด

ตรงกันข้าม เธอจะบอกซูเฉินคนก่อนอย่างจริงจังว่า ที่ทำไปก็เพื่อจัดการเหล่าแอนตี้แฟนได้ดีขึ้น

และเพื่อคอยติดตามความเคลื่อนไหวของพวกแอนตี้แฟนได้อย่างทันท่วงที

เรื่องแบบนี้เขาเรียกว่าอะไร? นี่เขาเรียกว่าการแฝงตัวเข้าไปในดงศัตรูต่างหากล่ะ!

เขาหลงเชื่อเรื่องไร้สาระของเธอเข้าเต็มเปา ซูเฉินคนก่อนคิดว่าสิ่งที่ยัยเด็กนี่พูดมันมีเหตุผลจริงๆ