บทที่ 14 เป็นไปได้ไหมว่าเขามาเพื่อ...?

บทที่ 14 เป็นไปได้ไหมว่าเขามาเพื่อ...?

สีหน้าของโจวเนี่ยนซินยังคงเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก แกเตรียมไสหัวออกไปจากตระกูลจี้ได้เลย และอย่าหวังว่าจะได้ของของพ่อแกติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว"

จี้ซิงฝานพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง ช่วงสองสามวันนี้แกอย่าเพิ่งเสนอหน้าไปไหนล่ะ" โจวเนี่ยนซินสวมแว่นกันแดด หมุนตัวแล้วเดินจากไป

จี้ซิงฝานนอนนิ่งอยู่บนเตียง เธอเกรงว่าตัวเองจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วเผลอทะเลาะกับอีกฝ่าย

เธอโทรหาอ้ายฉางฮวนเพื่อถามว่าพอจะขอไปพักพิงด้วยสักสองสามวันได้หรือไม่ เพราะเธอไม่อยากเผชิญหน้ากับสื่อในตอนนี้

แน่นอนว่าอ้ายฉางฮวนตกลงทันทีโดยไม่ลังเล "ไม่ต้องห่วงนะ ถึงที่นี่จะค่อนข้างห่างไกลแต่ก็ปลอดภัยมาก พวกปาปารัสซี่ไม่มีทางเข้ามาได้แน่นอน อีกอย่าง เธอไม่เห็นจะต้องกลัวพวกนั้นเลย! แค่พี่ชายเธอเอ่ยปากคำเดียว ใครจะกล้าพูดถึงเรื่องนี้อีกล่ะ?"

การพูดถึงไป๋จิ้นทำให้จี้ซิงฝานปวดหัวขึ้นมาทันที เธอรีบเปลี่ยนเรื่องสนทนา "ฉันไม่ได้กลัวพวกนั้นซะหน่อย ฉันก็แค่อยากไปหาเธอ แล้วก็อยากไปดูหน้าว่าที่สามีของเธอด้วย"

"อะแฮ่ม" คราวนี้กลายเป็นอ้ายฉางฮวนที่ต้องปวดหัวบ้าง เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟังอย่างตะกุกตะกัก

จี้ซิงฝานอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นนวดขมับ "ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าตอนกลางวันให้ใส่เสื้อผ้าให้มิดชิดที่สุด ส่วนตอนกลางคืนก็ต้องใส่ให้หนาที่สุดน่ะ? ในสถานการณ์แบบนี้ เธอควรจะใส่เสื้อขนเป็ดนอนด้วยซ้ำนะ"

"...แต่ฉันไม่ได้เอาเสื้อขนเป็ดมานี่นา" เธอเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแค่ไม่กี่ชุด เพราะคิดว่าจะอยู่ที่นี่ไม่นาน

"...อ้ายฉางฮวน ฉันล่ะยอมใจเธอจริงๆ รอฉันอยู่ที่นั่นแหละ"

"เธอจะเอาเสื้อขนเป็ดมาให้ฉันเหรอ?"

"ฉันจะไปช่วยเธอต่างหากล่ะ แล้วก็จะถือโอกาสไปดูหน้าฉินจ้านของเธอด้วย อยากรู้เหมือนกันว่าเขามีดีอะไรนักหนาถึงได้ทำให้เธอสับสนไปหมดแบบนี้"

"เดี๋ยวพอเธอเจอเขา เธอก็จะเข้าใจเองแหละ เอ๊ะ เขากลับมาแล้ว แค่นี้ก่อนนะ ฉันคุยไม่ได้แล้ว"

อ้ายฉางฮวนรีบวางสาย แล้วจัดการจัดทรงผมและเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว

เพื่อหาคำตอบว่าตู้ยวี่เฉิงกับฉินจ้านคือคนคนเดียวกันหรือไม่ เธอจึงไปสืบที่อยู่ของตู้ยวี่เฉิงและมาดักรอซุ่มดูอยู่แถวนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะถามเขาไปตรงๆ

รถจี๊ปสีเขียวคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบข้างเธอ แต่ตู้ยวี่เฉิงกลับไม่ได้ลงมาจากรถ

อ้ายฉางฮวนเคาะกระจกรถ "ฉิน... ตู้ยวี่เฉิง ฉันมีเรื่องจะถามคุณ ช่วยลงมาจากรถก่อนได้ไหมคะ?"

คนที่อยู่ด้านในยังคงนั่งนิ่ง อ้ายฉางฮวนกัดริมฝีปากแน่น "คุณคิดว่าฉันทำตัวแปลกๆ ใช่ไหมคะ? นั่นก็เพราะ... เพราะว่าคุณ... หน้าตาเหมือนคนที่ฉันรู้จักมากเลยค่ะ ฉันอยากรู้ว่าคุณคือเขาหรือเปล่า"

ภายในรถยังคงเงียบกริบ

อ้ายฉางฮวนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ "เขาเป็นคนสำคัญสำหรับฉันมาก สำคัญมากจริงๆ คุณคือเขาใช่ไหมคะ? ได้โปรดบอกฉันเถอะ ฉันขอแค่คำตอบเดียวเท่านั้น ฉันจะไม่ถามหาเหตุผลอะไรจากคุณเลย"

ในที่สุดกระจกรถก็ค่อยๆ เลื่อนลดลงมา ผ่านกระจกสีเขียวเข้มที่เปิดลงมาเพียงครึ่งเดียว อ้ายฉางฮวนมองเห็นโครงหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาไร้ที่ติ สันจมูกที่โด่งเป็นสันอยู่แล้ว เมื่อมองจากด้านข้างก็ยิ่งดูมีมิติและแฝงไปด้วยความเย็นชาจนยากจะเข้าถึง กระดูกคิ้วเด่นชัด เบ้าตาลึก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ปลายคางเผยให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวและหนักแน่นที่แฝงอยู่ในสายเลือด

แม้ลึกๆ แล้วจะไม่อยากยอมรับสักแค่ไหน แต่อ้ายฉางฮวนก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาดีมากจริงๆ

แต่ต่อให้เขาจะหล่อเหลาปานเทพบุตรแค่ไหน มันก็ไม่อาจดับความคุกรุ่นในใจของเธอตอนนี้ได้หรอก

เธอชี้หน้าคนในรถ อ้าปากค้างพูดตะกุกตะกักอยู่นานกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ "ทะ... ทำไมถึงเป็นคุณไปได้ล่ะ?"

คนที่นั่งอยู่ในรถกลับกลายเป็นลู่จ้านเคอ! แต่นี่มันบ้านของตู้ยวี่เฉิงไม่ใช่เหรอ?

เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เธอเห็นเมื่อคืน อ้ายฉางฮวนก็รู้สึกตกตะลึงจนแทบจะรับไม่ไหว เป็นไปได้ไหมว่าเขามาที่นี่เพื่อแอบลักลอบพบกับตู้ยวี่เฉิง...?