บทที่ 2: สามีขี้หึง

บทที่ 2: สามีขี้หึง

"ผมกลับมาเอาเอกสาร" แม้ว่าใบหน้าของลู่จ้านเคอจะไร้ความรู้สึก แต่ดวงตาของเขากลับหรี่ลงเล็กน้อย

ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอ เธออายุเพียงสิบห้าปี แผ่กลิ่นอายของความไร้เดียงสาออกมา เนื่องจากเธอเป็นคนขี้หนาว จึงห่อตัวซะมิดชิดราวกับขนมบ๊ะจ่าง ซุกคอลงในเสื้อโค้ทปกขนสัตว์สีขาว เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตสีดำขลับที่เปล่งประกายชุ่มฉ่ำ จากนั้นเธอก็เรียกเขาว่า "คุณอาสอง" อย่างจริงใจ พร้อมกับรอยยิ้มที่เผยให้เห็นลักยิ้มจางๆ สองข้างที่มุมปาก

หกปีต่อมา เธอเติบโตเป็นหญิงสาวเต็มตัว

"เอกสารเหรอคะ?" อ้ายฉางฮวนยกแขนขึ้นมาบดบังเนินอกที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาครึ่งหนึ่งอย่างแนบเนียน "คุณลืมไว้ในห้องน้ำหรือไงคะ?"

"เปล่า" ลู่จ้านเคอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "ผมแค่จะมาเข้าห้องน้ำ"

"อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ" อ้ายฉางฮวนเปิดประตูห้องน้ำให้กว้างขึ้นอีกนิด แล้วเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง "งั้นก็เชิญตามสบายเลยค่ะ"

เธอตั้งใจจะเดินออกไปหลังจากที่ลู่จ้านเคอเข้ามาแล้ว

ลู่จ้านเคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วก้าวเข้าไปด้านใน

เดิมทีห้องน้ำก็กว้างขวางพอสมควร แต่ทันทีที่ลู่จ้านเคอก้าวเข้ามา อ้ายฉางฮวนก็รู้สึกว่าพื้นที่มันคับแคบลงถนัดตาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

จังหวะที่กำลังจะหันหลังเดินออกไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นชุดชั้นในของตัวเองวางหลาอยู่บนตะกร้าเก็บของอย่างเปิดเผย

พระเจ้าช่วย!

ใบหน้าของอ้ายฉางฮวนแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา ก่อนที่ลู่จ้านเคอจะทันตั้งตัว เธอก็พุ่งพรวดไปที่ตะกร้า คว้าเอาเสื้อผ้าพวกนั้นมาม้วนขยำไว้ในมือ แล้วใช้แขนบังเอาไว้อย่างแนบเนียน

ตอนนี้เธอได้แต่สวดภาวนาขออย่าให้ลู่จ้านเคอมองเห็นมันเลย ไม่เช่นนั้นคงน่าอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่ๆ

"เป็นอะไรไป?" ลู่จ้านเคอมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"เปล่า... ไม่มีอะไรค่ะ ฉันขอตัวออกไปก่อนนะ" อ้ายฉางฮวนพูดพลางหลบสายตาเขา

เธอแค่อยากจะรีบหนีไปจากสถานที่ที่ทำให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องน่าอายอะไรเกิดขึ้นตามมาอีก

มีกฎที่มีชื่อเสียงข้อหนึ่งชื่อว่า กฎของเมอร์ฟี ซึ่งกล่าวไว้ว่า หากมีเรื่องเลวร้ายสามารถเกิดขึ้นได้ ไม่ว่าความเป็นไปได้นั้นจะน้อยนิดเพียงใด มันก็มักจะเกิดขึ้นเสมอ

และแน่นอนว่า เรื่องที่น่าอับอายยิ่งกว่านั้นก็เกิดขึ้นทันตาเห็น

เนื่องจากเธอเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ พื้นห้องน้ำจึงค่อนข้างลื่น อ้ายฉางฮวนที่กำลังรีบร้อนดันเผลอไปเหยียบแอ่งน้ำเข้าจนลื่นไถลและกำลังจะหงายหลังล้มลง

ลู่จ้านเคอคอยจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อเห็นเธอลื่น เขาก็รีบก้าวยาวๆ เข้ามาคว้าเอวบางของเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที

กลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบโชยมาจากตัวเธอ ลู่จ้านเคอเอ่ยขึ้นว่า "ระวังหน่อยสิ"

เส้นความอดทนที่ขึงตึงในหัวของอ้ายฉางฮวนขาดผึงลง นับตั้งแต่ที่ลู่จ้านเคอปรากฏตัว เธอพยายามแสร้งทำเป็นสงบนิ่งและรักษาระยะห่างจากเขาไม่ให้ใกล้หรือไกลจนเกินไปมาโดยตลอด แต่การสะดุดล้มครั้งนี้กลับทำให้เธอพุ่งหลาวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาเต็มๆ

สิ่งนี้ทำลายแผนการก่อนหน้านี้ของเธอจนป่นปี้ และมันก็เหนือความคาดหมายของเธอไปไกลโข

ด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนจนพูดไม่ออก เธอจึงเบือนหน้าหนีและพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชา "ขอบคุณค่ะ ฉันยืนเองได้"

เธอจงใจพูดเป็นนัยเพื่อให้ลู่จ้านเคอปล่อยมือ

ลู่จ้านเคอไม่ได้ไร้เดียงสาจนฟังความหมายแฝงของเธอไม่ออก เขาเพียงแค่รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยกับความห่างเหินอย่างกะทันหันของเธอ "ไม่เป็นไรแน่เหรอ? ให้ผมอุ้มคุณไหมล่ะ?"

"ไม่ค่ะ!" เธอรีบปฏิเสธอย่างตื่นตระหนก "คุณ... คุณ... คุณเดี๋ยวก่อน คุณปล่อยฉันก่อน..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค ลู่จ้านเคอก็ประทับริมฝีปากจูบเธอเสียแล้ว