WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 62

เซียวอวี๋ลูบขนลูกสุนัขอย่างนุ่มนวลขณะที่เขากลับมายังรถม้า อย่างไรก็ตาม เขากลับรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อยเมื่อพบว่าบนร่างของมันไม่มีเส้นขนอยู่แม้แต่เส้นเดียว ผิวของมันแข็งราวกับเกล็ด นอกจากนี้ลูกสุนัขยังดูไม่เหมือนลูกสุนัข มีบางอย่างห่อหุ้มอยู่ที่อกและหน้าท้องของมัน ทำให้มันแลดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง

"เจ้าลูกหมา แกเป็นสายพันธุ์อะไรกันแน่? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?" เซียวอวี๋ค่อยๆใช้น้ำล้างตัวให้มัน

โช่ว~ โช่ว~

ดูราวกับลูกสุนัขจะสามารถเข้าใจภาษามนุษย์และกำลังโต้ตอบกับเซียวอวี๋

"แกเป็นหมาพันธุ์ไหนเนี่ย? ทำไมเสียงถึงเป็นแบบนี้?" เซียวอวี๋กลายเป็นมึนงงจนเกือบจะปล่อยลูกสุนัขหลุดมือ เขารีบคว้ามันไว้ได้ทันก่อนตกถึงพื้น

หมาพันธุ์อะไรมันจะร้องเสียงแบบนี้!?

"มันคงไม่ใช่หมาแล้วล่ะแบบนี้" เซียวอวี๋พึมพำ

"ถ้างั้นฉันจะอาบน้ำให้แกก่อนแล้วมาดูกันว่าแกเป็นตัวอะไรกันแน่" เซียวอวี๋ค่อยล้างเอาโคลนที่เปื้อนตามตัวของมันออก หลังจากใช้เวลาอยู่ครึ่งชั่วโมง เจ้าลูกสุนัขก็กลายเป้นสะอาดสะอ้านและร่างกายที่แท้จริงก็เปิดเผยออกมา

ทิรันด้าและแอนโทนีดาสก็สงสัยถึงตัวตนของ 'ลูกสุนัข' นี้เช่นกัน ร่างของสัตว์อสูรตัวน้อยนี้เต็มไปด้วยสีแดงราวเปลวเพลิง ทั่วร่างถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ด เดิมทีเซียวอวี๋คิดว่าส่วนหน้าอกและท้องของมันแลดูน่าเกลียด แต่หลังจากทำความสะอาดคราบโคลนออกก็พบว่ามันเป็นปีกคู่หนึ่งที่ห่อหุ้มร่างกายของมันอยู่

"แกกระทั่งมีปีก! แกเป็นตัวอะไรกันแน่!?" เซียวอวี๋จ้องมองไปยังปีกที่ห่อร่างของมัน เขาสงสัยว่าจะกางมันออกได้อย่างไรโดยไม่ทำร้ายเจ้าตัวเล็ก ขณะเดียวกันเขาก็สังเกตได้ว่าทั่วร่างของมันนั้นเต็มไปด้วยรอยเลือดและบาดแผล ดังนั้นเซียวอวี๋จึงบอกให้แอนโทนีดาสนำน้ำยารักษาออกมารักษาเจ้าตัวเล็ก

เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เซียวอวี๋ได้พกพาน้ำยาฟื้นฟูและน้ำยามานามาเป็นจำนวนมาก ร้านค้าได้อัพเกรดเป็นระดับที่ 2 ดังนั้นเขาจึงสามารถซื้อน้ำยามานาและฟื้นฟูขวดเล็กได้ 20 ขวด น้ำยาฟื้นฟูและน้ำยามานาขวดกลางได้ 10 ขวดต่อวัน ฮีโร่ของเขามีระดับเพิ่มขึ้น ดังนั้นจึงต้องพกพาน้ำยาให้สัมพันธ์กับระดับของพวกเขา

สัตว์อสูรน้อยตัวนี้นิ่งเฉยอย่างเชื่อฟังยามเซียวอวี๋ใช้น้ำยารักษาบาดแผลเทลงไปบนร่าง ท่าทีของมันกระทั่งมีความสุขปรากฏออกมา เมื่อเสร็จสิ้นการทำแผลเซียวอวี๋ก็ใช้น้ำยาหยดไปตามข้อต่อที่เชื่อมปีกของเจ้าตัวน้อยและทำให้ปีกของมันค่อยๆขยับทีละนิดทีละนิด

เซียวอวี๋ระมัดระวังในขณะที่เขากลัวว่าปีกของมันจะฉีกออกจากกัน ดูเหมือนเจ้าตัวน้อยนี้จะพึ่งเกิดขึ้นมาไม่นานดังนั้นมันจึงอ่อนแออย่างมาก

เซียวอวี๋ใช้น้ำยาจนหมดขวดขณะที่เจ้าตัวน้อยกางปีกออกมา ไม่นานนักปีกของมันก็กางได้อย่างเต็มที่และกระพือโดยไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมา

"แม่เจ้า! เจ้าตัวเล็กนี่ดูคล้ายมังกรแดง!" เซียวอวี๋ตกตะลึง

"โอ้พระเจ้า! มันคือลูกมังกรแดง! อา พระเจ้าทรงเห็นความทุกข์และความทรมาณที่เราต้องเผชิญ ดังนั้นท่านจึงส่งสิ่งนี้ลงมาเพื่อปลอบโยน!"

"เทพธิดาแห่งจันทรา! มันเป็นมังกรจริงๆ?" ทิรันด้ากล่าวออกมาเมื่อเห็นมันชัดตา เจ้าอสูรน้อยนี้ดูเหมือนจะเข้าใจทิรันด้าได้ มันร้องออกมาขณะที่ขยับศีรษะ

"ใช่หรือไม่?" เซียวอวี๋หันไปทางทิรันด้า เขารู้สึกวิงเวียนขณะที่ร่างกายสูบฉีดไปด้วยความตื่นเต้น

"ใช่แล้ว มันคือมังกร" ทิรันด้าผงกศีรษะ

"วู้ววว~ มันคือมังกร! ฉันจะฝึกมัน! ขุนมันให้ตัวใหญ่ยิ่งกว่าอะไร....แบบนี้ใครจะกล้าตอแยเราอีกเนี่ย~ ฮ่าฮ่าฮ่า!" เซียวอวี๋หัวเราะออกมาเสียงดัง

ทุกๆคนคงรู้สึกตื่นเต้นเมื่อพวกเขาได้รับมังกร! อัศวินมังกรถูกกล่าวถึงอยู่แค่ในตำราประวัติศาสตร์เท่านั้น เซียวอวี๋เชื่อว่า เขาเป็นเพียงผู้เดียวในโลกนี้ที่ครอบครองมังกร!

อย่างไรก็ตาม ทิรันด้ายังคงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แต่เจ้านี่ไม่ใช่มังกรที่แท้จริง มันเป็นเพียง ยาลอง เท่านั้น ท่านเคยพบเห็นมังกรแท้จริงมีขนาดเท่านี้หรือ?"

"ลูกครึ่งมังกร?" เซียวอวี๋เอียงศีรษะขณะมองทิรันด้า

"มันคือสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดที่สืบทอดคุณสมบัติของมังกรมา แต่ไม่ใช่ทั้งหมดที่จะแข็งแกร่งเช่นมังกรแท้จริง พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่พิเศษ" ทิรันด้าอธิบายออกมา

เซียวอวี๋ผิดหวังไปครู่หนึ่ง ทว่าเขาก็อุ้มลูกมังกรแดงขึ้นมากอด เขามีความฝันที่จะเลี้ยงสัตว์อสูรน้อยน่ารักเช่นนี้ เซียวอวี๋รู้สึกว่าเขาสามารถเข้ากับได้ดี สอนมัน พามันออกท่องเที่ยวไปทั่ว ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าเจ้าตัวน้อยนี้จะฉลาดไม่เบา

เจ้าหนูนี่ยังต้องเรียนรู้อีกมาก แม้ว่ามันจะพูดไม่ได้ แต่มันก็ยังสามารถเข้าใจคำพูดของเขา นี่ทำให้เขามีความสุขอย่างมาก

...............................

..............................

ล่วงเข้าสู่ช่วงเย็นพวกเขาก็ออกจากพื้นที่หนองบึงสู่พื้นที่ปกติ พวกเขาพบเนินเขาแห้งแล้งลูกหนึ่ง พวกเขาจึงกางเต็นท์เพื่อค้างแรมที่นี่ เซียวอวี๋ไม่ได้สนใจเท่าใดนัก เนื่องจากเขามีรถม้าขนาดใหญ่อยู่แล้ว นอกจากนี้พวกออร์คยังไม่ชอบรถม้าที่หรูหรา พวกมันชื่นชอบนอนที่เต็นท์เบื้องนอกมากกว่า ดังนั้นเซียวอวี๋จึงนอนอยุ่ในส่วนที่หนึ่งร่วมกับแอนโทนีดาส ขณะทิรันด้า ซีเหวิน และเหล่าหญิงรับใช้จะพักอยู่ในส่วนที่สอง

คนขับรถม้าที่มาจากเผ่าเหล็กทมิฬนั้นเลือกที่จะนอนอยู่ใต้ท้องรถม้าด้วยความผาสุข เซียวอวี๋ได้ช่วยเหลือทาสชาวเผ่าเหล็กทมิฬไว้จำนวนมากจากค่ายของมาร์คัส ในตอนแรกเขาตัดสินใจที่จะใช้แรงงานพวกเขา แต่ต่อมาเขาก็พบว่าพวกเขาเชี่ยวชาญในการเลี้ยงดูม้า พวกเขาเป็นชนเผ่าพื้นเมืองที่ถนัดในการดูแลสัตว์อสูร ดังนั้นเซียวอวี๋จึงมอบหมายหน้าที่ในการเลี้ยงดูม้าแก่พวกเขา

เขาทราบว่ากองทหารม้านั้นมีบทบาทสำคัญในสงคราม ชาวเผ่าเหล็กทมิฬนั้นตั้งข้อเรียกร้องเพียงอาหารและเครื่องนุ่งห่มเพื่อใช้ในการดำรงชีวิต ดังนั้นเซียวอวี๋จึงมอบหมายหน้าที่ที่พวกเขาถนัดและทำได้ดีเพื่อให้ผลลัพธ์ออกมายอดเยี่ยมที่สุด

เซียวอวี๋ออกคำสั่งให้พวกออร์คนำจระเข้มาย่างกิน มือข้างหนึ่งของพวกมันใช้ในการถือแก้วไวน์ ขณะที่อีกข้างฉีกเนื้อจระเข้ออกมากินด้วยความชื่นอุรา

พ่อบ้านโม่และทหารจากตระกูลหวังกำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารแห้ง ขณะที่เซียวอวี๋ดื่มไวน์และแทะกินเนื้อย่างที่สดใหม่ แม้ว่าอาหารแห้งที่พวกเขาเตรียมมาจะไม่เลว ทว่าเมื่อเทียบกันแล้วพวกเขาดูราวกับกลุ่มยาจก

"กลิ่นนี้มัน!....ไม่ใช่ไวน์เฟิงหรอกหรือ? ทั้งอายุยังไม่ต่ำกว่าร้อยปี ตัวล้างผลาญ! เขากระทั่งดื่มไวน์ชั้นยอดอย่างทิ้งขว้าง....สมเป็นตัวล้างผลาญ!"

พ่อบ้านโม่มีความชำนาญในด้านไวน์อย่างยิ่ง เขาสามารถแบ่งแยกประเภทและคุณภาพได้เพียงดมกลิ่น เซียวอวี๋นำขวดไวน์ออกมาเปิดให้พวกออร์คดื่มกินอย่างอิ่มหนำสำราญ เขากระทั่งรินให้ลูกมังกรน้อยชิมมันด้วย มังกรน้อยลองเลียไวน์ก่อนสะบัดตัวไปทั่ว

"บัดซบ! เจ้าจอมล้างผลาญนี่! มันกลับให้พวกออร์คดื่มไวน์เฟิงอายุร้อยปี! อา สวรรค์ เพราะเหตุใดกัน? มันกระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไวน์นี้ยอดเยี่ยมเพียงใด!" พ่อบ้านโม่รำพึงรำพันอย่างโกรธแค้น

เขาไม่สามารถดื่มเหล้าองุ่นที่อยู่ในมือได้ลงหลังจากสูดดมกลิ่ยไวน์ของเซียวอวี๋เข้าไป สิ่งที่อยู่ในมือเปรียบได้กับน้ำเปล่าเมื่อเทียบกับไวน์ชั้นยอดอย่างไวน์เฟิงที่เซียวอวี๋และพวกออร์คดื่มกินราวกับเททิ้ง

หลังจากนั้นพ่อบ้านโม่ก็สังเกตุเห็นอสูรน้อยที่ิอยู่ในอ้อมแขนของเซียวอวี๋ นั่น! นั่นไม่ใช่มังกรในตำนานหรือ!?

อย่างไรก็ตาม แม้ว่ามังกรจะอายุน้อยเพียงใด พวกมันก็ต้องมีขนาดไม่ต่ำกว่า 2 - 3 เมตร จะเป็นไปได้อย่างไรที่ลูกมังกรจะมีขนาดเล็กถึงเพียงนี้? ขนาดของมันเพียงแค่ 1 ฟุต ราวกับลูกสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น

"เอ๊ะ มันไม่ใช่ลูกสุนัขที่เขาอุ้มมันขึ้นมาเมื่อกลางวันหรือ? ลูกสุนัขนั่นกลับเป็นมังกร!?" พ่อบ้านโม่แทบจะเอาหัวพุ่งชนรถม้าให้รู้แล้วรู้รอด มังกรไม่เคยปรากฏตัวมานานมากแล้ว! แม้ว่ามันจะคล้ายยาลอง แต่มันกลับมีปีก! เขาจะสามารถทำกำไรได้เท่าใดกันหากนำมันกลับไปยังตระกูลหวัง? พ่อบ้านโม่มองไปยังเซียวอวี๋และพึมพำแผ่วเบา "ต้องชิงมันมา..."

"น่าเสียดายที่เขาได้มันไปก่อน....ทว่านี่ไม่อาจปล่อยวางได้....ข้าต้องหาหนทางแย่งชิงมันมา" พ่อบ้านโม่พึมพำขณะหรี่ตาลง

--------------------------------------

ติดตามได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล