WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 57

"นี่ขึ้นอยู่กับมารดาของนาง หากนายหญิงสี่ต้องการให้คุณหนูสี่อยู่ เช่นนั้นนางคงต้องพักอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง" พ่อบ้านโม่ไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง เขายกอ้างมารดาของซีเหวินขึ้นมาโดยไม่บอกระยะเวลาที่แน่นอน

หรือก็คือ หากมารดาของนางไม่ต้องการปล่อยตัวบุตรสาวกลับมา เช่นนั้นซีเหวินก็จะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก

"สะใภ้ของตระกูลหวังเองก็ต้องกลับไปอาศัยอยู่กับมารดาของพวกนางเป็นเวลาหลายปีด้วยหรือ?" เซียวอวี๋กล่าวถาม

พ่อบ้านโม่กลายเป็นมีโทสะขณะขมวดคิ้วมุ่น "ตระกูลหวังของพวกเรากว้างใหญ่ไพศาล อีกทั้งยังเจริญรุ่งเรือง สะใภ้ของตระกูลย่อมมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี แล้วเหตุใดพวกนางจึงต้องกลับไปยังตระกูลเดิมด้วย?"

เซียวอวี๋แค่นเสียง "เช่นนั้น ทำไมเจ้าไม่ถามพี่สะใภ้ห้าเองเล่าว่าอยู่ที่นี่นางมีความสุขหรือไม่?"

พ่อบ้านโม่หงุดหงิดเมื่อเผชิญการโต้ตอบจากเซียวอวี๋ เดิมเขาคิดว่าเซียวอวี๋จะยินดีปล่อยให้พวกเขารับตัวซีเหวินกลับไปยังตระกูล ทว่าเขากลับไม่คาดคิดว่าจะต้องเผชิญกับการตอบกลับที่หยาบคายเช่นนี้ ชายหนุ่มที่เบื้องหน้าไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเซียวอวี๋ไม่มีความคิดที่จะปล่อยคน

เจ้าหนุ่มนี่ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? ที่พวกเขายกคุณหนูให้ตบแต่งเข้าบ้านตระกูลเซียวก็เพราะต้องการเชื่อมสัมพันธ์กับเซียวซานเทียน! สามีของนางกลับตกตายก่อนวัยอันควรและนางต้องกลายเป็นหญิงม่าย ตอนนี้เซียวซานเทียนก็ไม่อยู่แล้ว และเมืองไลอ้อนก็กำลังเผชิญการล่มสลาย พวกเขาจะต้องพาตัวคุณหนูกลับไปให้จงได้!

ใบหน้าของพ่อบ้านโม่เปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม เขาจดจำได้ถึงบางสิ่งขณะจ้องมองไปยังเซียวอวี๋และพึมพำเบาๆ "ข้าเกือบลืมไปแล้วว่าเจ้าเด็กนี่มันบ้าตัณหา! มันอาจจะต้องการครอบครองคุณหนูสี่? คุณหนูสี่เป็นหญิงงามที่งามยิ่งกว่าผู้ใดในตระกูลหวัง! เป็นเช่นนี้นี่เอง! โชคดีที่ข้าได้ตรวจโลหิตของนางและพบว่านางยังคงบริสุทธิ์อยู่ มิฉะนั้นการใช้นางเจรจาต่อรองก็จะลำบากมากแล้ว"

"คุณหนูสี่ มารดาของท่านป่วยหนักจนต้องพักฟื้นอยู่บนเตียง นางได้ส่งข้ามารับตัวท่านกลับไป คุณหนูยินดีจะกลับไปเยี่ยมมารดากับข้าหรือไม่?"

พ่อบ้านโม่เป็นบุคคลที่ชาญฉลาด เขาย่อมไม่ถามคำถามที่เซียวอวี๋ต้องการ เขาทราบดีว่าซีเหวินมีจิตใจที่งดงามยิ่งกว่ารูปลักษณ์ นางย่อมไม่กล่าวว่าเป็นทุกข์ต่อหน้าผู้คนมากมาย ซึ่งในกรณีที่เขาถามออกไปว่าเป็นสุขหรือไม่ มันก็จะเข้าทางเซียวอวี๋ อย่างไรก็ตาม พ่อบ้านโม่ไม่ได้รู้เลยว่าเซียวอวี๋ต้องการให้เขาถามความเห็นของนางจริงๆ เซียวอวี๋เคยได้ยินเสวี่ยซาและซีเหวินพูดคุยกันระหว่างอาบน้ำ และเขาทราบดีว่านางต้องการอยู่ที่นี่มากกว่าจะกลับไปยังตระกูล

"ท่านแม่.....ท่านแม่ล้มป่วยจริงๆหรือ?" ซีเหวินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกขณะจ้องไปยังพ่อบ้านโม่

พ่อบ้านโม่ถอนหายใจออกมา "คุณหนูสี่ นายหญิงเฝ้าคิดถึงคุณหนูอยู่ทุกวันคืนนับตั้งแต่คุณหนูจากตระกูลมา นางเศร้าเสียใจอย่างมาก สุดท้ายนางก็ล้มป่วยลง ตอนนี้อาการของนางทรุดลงมาก นายหญิงต้องการพบหน้าคุณหนูอีกสักครั้งก่อนที่จะสายเกินไป"

พ่อบ้านโม่กล่าวออกมาด้วยถ้อยคำที่ดูคลุมเครือและไม่ได้บอกว่าล้มป่วยด้วยอาการหรือโรคแบบใด นอกจากนี้เขายังใช้ถ้อยคำที่สั่นคลอนจิตใจของซีเหวิน ซึ่งความจริงแล้วมารดาของซีเหวินไม่ได้เป็นภรรยาหลวง หากแต่เป็นอนุภรรยาของผู้นำตระกูลหวัง

พ่อบ้านโม่ไม่ได้เอ่ยอ้างถึงฐานะของซีเหวินหรือมารดาของนางในห้องโถง ตรงกันข้ามเขาใช้คำ คุณหนูสี่และนายหญิงสี่เพื่อยกฐานะของพวกนางขึ้นมา

"ท่านแม่.....ท่าน....." หยดน้ำตาไหลอาบแก้มซีเหวิน เห็นได้ชัดว่านางคิดถึงมารดามากเพียงใด

"นายหญิงมักจะนั่งอยู่ภายในห้องและจับจ้องไปยังเสื้อผ้า เครื่องประดับ และสิ่งของของคุณหนู นางมักจะนั่งเหม่อเช่นนั้นอยู่ครึ่งค่อนวัน แม้ว่านางจะยังอายุไม่มาก ทว่าเส้นผมบนศีรษะของนางกลับกลายเป็นขาวโพลน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยริ้วรอย นางเคยเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของดินแดนทว่าเนื่องจากความคิดถึงต่อคุณหนู นางกลับกลายเป็นเช่นนั้นไปเสียแล้ว" พ่อบ้านโม่ยังคงเอ่ยออกมาพร้อมทอดถอนใจ

เซียวอวี๋เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันขณะมองดูท่าทีอันเสแสร้งแกล้งทำของพ่อบ้านโม่

"สารเลว! พวกเจ้าต้องการปล้นชิงคนไปจากดินแดนของนายท่านผู้นี้ด้วยเรื่องราวที่เสกสรรปั้นแต่งขึ้น! ยกอ้างคุณธรรมความกตัญญูเสียมากมาย! หากว่านางยินยอมกลับไปกับพวกเจ้า เช่นนั้นนางก็จะถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง! เจ้าพวกชั่วช้า! เปรียบเทียบกับพวกเจ้าแล้ว ข้ายังเลวร้ายไม่เท่ากับพวกเจ้าด้วยซ้ำ! ข้าทำสิ่งใดงั้นหรือ? ข้าเพียงแค่ถ้ำมองพวกนางเป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้นเอง!" เซียวอวี๋พึมพำอย่างโกรธแค้น เขาลุกขึ้นยืนและก้าวไปยืนด้านข้างซีเหวินก่อนจะวางมือลงบนบ่าของนาง

"พี่สะใภ้ห้า หากว่าท่านคิดถึงมารดา เช่นนั้นท่านก็ต้องกลับไปหามารดาของท่าน" เซียวอวี๋กล่าวออกมา

เสวี่ยซาลุกขึ้นยืนและมองไปยังเซียวอวี๋ทันที "เจ้าเสียสติไปแล้วงั้นหรือ? เจ้าไม่ทราบหรือว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นกับนาง หากว่านางกลับไป?"

เสวี่ยซาทราบเหตุผลเบื้องหลังของตระกูลหวังอย่างแจ่มแจ้ง เสวี่ยซาและซีเหวินนั้นสนิทสนมกันมาก นางทราบว่าซีเหวินต้องการจะอยู่ที่นี่มากกว่ากลับไปยังตระกูล อย่างน้อยที่ภายในเมืองไลอ้อนแห่งนี้ก็ไม่มีการทะเลาเบาะแว้งกันของบรรดานายหญิงตระกูลเซียว แม้ว่าซีเหวินจะต้องอยู่อย่างขมขื่นในช่วงเวลาที่ผ่านมาแต่นางก็ยังอยากอยู่ที่นี่ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงตอนนี้ที่เมืองไลอ้อนได้พลิกฟื้นความหวังขึ้นมาใหม่

นี่เป็นเหตุผลที่นางไม่เต็มใจจะปล่อยซีเหวินไป นางทราบดีว่าซีเหวินถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองยามเมื่อตบแต่งเข้าตระกูลเซียว และเหตุการณ์เช่นนั้นก็จะเกิดกับนางอีก ดังนั้นเสวี่ยซาจึงโกรธอย่างมากยามได้ยินคำกล่าวของเซียวอวี๋

เซียวอวี๋หรี่ตาลงพร้อมรอยยิ้ม "วางใจเถอะพีี่สะใภ้สี่! ข้าจะกลับไปพร้อมกับพี่สะใภ้ห้าเพื่อเยี่ยมเยียนอาการของมารดานางเอง หากมารดาของนางมีอาการดีขึ้นแล้ว ข้าก็จะกลับมาพร้อมพี่สะใภ้ห้า หากพี่สะใภ้ห้าคิดถึงมารดา เช่นนั้นข้าก็จะพามารดาของนางกลับมาด้วย นอกจากนี้ข้ายังไปด้วยตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้พวกคนต่ำช้าเล่นลวดลายต่อนาง"

พ่อบ้านหงส์ หัวหน้าทหารฮุ่ยและบรรดาสะใภ้ต่างชื่นชมเซียวอวี๋อยู่ภายในใจหลังได้ยินคำกล่าวของเขา สิ่งที่เขากล่าวไม่เพียงแต่ส่งเสริมความกตัญญูของซีเหวิน ทว่าเขายังตั้งใจพาพวกนางกลับมาอย่างปลอดภัย!

ซึ่งช่วงท้ายของประโยค เขายังแอบเหน็บแนมพ่อบ้านโม่ไปเล็กน้อย

ถึงกระนั้น ทุกคนก็ยังคงกังวลอย่างมาก เป็นเรื่องง่ายหรือหากต้องการจะพานางออกมาจากตระกูลหวัง?

พ่อบ้านโม่มีความสุขอย่างมากที่เซียวอวี๋กล่าวกับซีเหวินในช่วงแรก ทว่าเขาแทบจะลุกขึ้นลงไม้ลงมือเมื่อฟังถ้อยคำถัดมา หากไม่เพราะสังขารไม่อำนวยเช่นนั้นเขาคงทุบตีเซียวอวี๋ให้สะบักสะบอมไปแล้ว

"ตกลง พวกเราจะกลับไปยังตระกูลหวัง"

ซีเหวินเป็นหนึ่งในคนที่ประหลาดใจมากที่สุด นางคิดถึงมารดาอย่างมาก ทว่านางก็ทราบดีว่าจะต้องเผชิญชะตากรรมเช่นไรเมื่อก้าวเข้าไปในตระกูลหวัง

แต่นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าเซียวอวี๋จะเดินทางไปกับนางและรับตัวมารดาของนางกลับมาด้วย นางรู้สึกซาบซึ้งต่อเซียวอวี๋ยิ่ง แม้ว่านางจะไม่ชอบพฤติกรรมที่ผ่านมาของเซียวอวี๋ แต่เซียวอวี๋ผู้นี้เองที่ยืนหยัดขึ้นปกป้องนางในยามเผชิญปัญหา นางตระหนักแล้วว่าเมืองไลอ้อนแห่งนี้คือบ้าน!

"เมื่อตกลงได้แล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ควรชักช้าให้เสียการ เราจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้เลยหรือไม่?" พ่อบ้านโม่กล่าวออกมาอย่างเร่งรีบ

เซียวอวี๋อมยิ้ม "เหตุใดเจ้าดูกังวลนัก? อ่า..ข้าเดาว่าเจ้าคงเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลสินะ เช่นนั้นจะเป็นการดีกว่าหากให้เวลาเจ้าได้พักผ่อนสักหลายวัน ข้าจะได้จัดเตรียมของขวัญให้กับตระกูลหวังได้ด้วย อีกสิบวันหลังจากนี้พวกเราค่อยออกเดินทาง"

พ่อบ้านโม่ลังเลเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นว่าเซียวอวี๋ได้ให้คำสัญญาแล้ว เขาก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นลวดลายใดๆ "ตกลงตามนั้น"