WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 28

เหล่าโจรที่หลงเหลือเริ่มกระจัดกระจายกันหลบหนีหลังจากที่ทราบข่าวการตายของหม่าตง ทว่านี่เป็นช่วงเวลาที่เหล่านักล่าจะสำแดงความสามารถของพวกเขาได้ยอดเยี่ยมที่สุด

เหล่านักล่าย่อมรวดเร็วกว่าพวกโจรในขณะที่พาหนะของพวกเขาคือเสือดาว นอกจากนี้การจับคู่กันระหว่างเอลฟ์นักล่าและเสือดาวยังเป็นเป็นการจับคู่ที่สมบูรณ์แบบ ดูราวกับว่าพวกเขาเกิดมาเพื่อควบขี่เสือดาวโดยแท้ การบังคับควบคุมของพวกเขาราวกับไม่ได้ขี่เสือดาวอยู่ หากแต่เป็นการออกวิ่งด้วยสองขาของตน

เหล่านักล่าล้วนมีความคล่องแคล่วปราดเปรียว พวกโจรย่อมไม่มีโอกาศตอบโต้ใดๆ เวลาผ่านไปไม่นานนักก่อนที่พวกโจรจะถูกสังหารจนสิ้น เซียวอวี๋ออกคำสั่งให้เหล่าออร์ครวบรวมอาวุธและชุดเกราะของพวกโจรนำกลับไปที่ฐาน เหล่าออร์คที่มีแรงล้นเหลือย่อมเหมาะสมกับงานขนย้ายสิ่งของอย่างที่สุด พวกมันกระทั่งปลดเสื้อผ้าเหล่าโจรออกจนตัวเปล่าเล่าเปลือย เซียวอวี๋เหงื่อตกยามเมื่อมองดูพวกออร์คกวาดทุกสิ่งบนร่างกายของเหล่าโจร

จ้าวมนตราเพิ่มระดับขึ้นเป็น 4 หลังการสู้รบจบลง เซียวอวี๋ได้จัดสรรแต้มทักษะไปที่คลื่นเยือกแข็ง และทำให้มันอยู่ในระดับที่ 3 ตอนนี้จ้าวมนตรานั้นทรงพลังอย่างมาก นี่จะเป็นประโยชน์ในการสู้รบในครั้งต่อๆไป

ทว่าจ้าวมนตรานั้นเปราะบางเกินไปหากปราศจากบาเรียน้ำแข็ง เพียงลูกศรหรือมีดธรรมดาก็เพียงพอจะพรากชีวิตของเขาไปแล้ว

พลังโจมตีของจ้าวมนตรานั้นทรงพลังอย่างยิ่ง อีกทั้งมันยังมีประสิทธิมากเสียยิ่งกว่าของกรอมและทิรันด้า ด้วยเหตุนั้นเขาจึงถูกระบบทำให้สมดุลโดยทำให้เขามีพลังชีวิตที่แสนอ่อนแอ เซียวอวี๋คงร้องไห้เป็นสายเลือดหากว่าจ้าวมนตราตกตายในสนามรบ

เซียวอวี๋นำเหล่าออร์คและเอลฟ์ที่เหลือกลับไปยังค่ายโจร ในตอนนี้ยังมีเหล่าโจรที่หลงเหลืออยู่ภายในค่ายเกือบ 200 คน เซียวอวี๋จึงออกคำสั่งให้กรอมและเหล่าออร์คบุกเข่นฆ่าเข้าไป ขณะที่เหล่าเอลฟ์จะคอยปิดล้อมค่ายเอาไว้

เหล่าโจรบนหอสังเกตการณ์ต่างตกอยู่ในความตื่นตระหนกขณะที่พวกมันกำลังมองดูพวกออร์ควิ่งเข้ามาโจมตีค่ายของพวกมัน เหล่าเด็กน้อยร้องไห้ออกมาในขณะที่ผู้หญิงและคนชราล้วนตกอยู่ในความสิ้นหวัง

เซียวอวี๋ออกคำสั่งให้ออร์คเฝ้าประตูทางเข้าออกทุกสายเอาไว้ ขณะที่เขาก้าวขึ้นไปยืนบนที่สูง "จงฟังข้าให้ดี! พวกเราไม่ต้องการสังหารผู้หญิง คนชรา และเด็ก ข้าให้คำสัตย์ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเจ้าตราบใดที่พวกเจ้ายอมแพ้ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าสัญญาว่าจะมีอนาคตที่สดใสให้กับทุกคนที่มอบความจงรักภักดีต่อข้า ผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้!"

เซียวอวี๋ทราบเขานั้นดูเหมือนผู้คนชั่วช้าที่บุกเข้ามาทำลายความสงบของหมู่บ้านแห่งนี้ เขาเคยเห็นฉากเช่นนี้มาแล้วจากในภาพยนตร์ที่เขาได้ชมในชีวิตก่อน ผู้คนภายในหมู่บ้านเริ่มสงบลงหลังได้ยินคำกล่าวของเซียวอวี๋ เหล่าโจรทั้ง 200 คนล้วนวางอาวุธลงกับพื้น

เซียวอวี๋กระแอมไอ เขายกมือขึ้นลูบคางขณะมองดูสถานการณ์ที่คลี่คลายลงแล้ว "อะแฮ่ม เช่นนั้นข้าจะแนะนำตนเองก่อน นามของข้าคือเซียวอวี๋ ลอร์ดแห่งดินแดนผืนนี้ ออร์คพวกนี้นั้นเป็นนักรบภายใต้ร่มธงของข้า และพวกมันย่อมไม่ฉีกกินเนื้อมนุษย์เว้นเสียแต่ว่าข้าจะออกคำสั่ง ดังนั้นจงระวังและวางใจได้"

เหล่าเด็กน้อยต่างร้องไห้ยามเมื่อได้ยินถ้อยคำของเซียวอวี๋

เซียวอวี๋รู้สึกภาคภูมิใจในขณะที่เขาเห็นว่าคำพูดของเขานั้นมีประสิทธิภาพในการสะกดข่มผู้คน "พื้นที่ตรงนี้นั้นเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนข้า ทว่าหม่าตงได้ก่อตั้งกลุ่มโจรขึ้นและกระทั่งกวาดต้อนผู้คนของข้ามาด้วย มันกระตุ้นโทสะของข้า ดังนั้นข้าจึงลงมือสังหารปีศาจร้ายที่มีนามว่าหม่าตง! ตอนนี้พื้นที่นี้ได้กลับเข้าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนข้าอีกครั้งแล้ว และมันจะถูกปกครองภายใต้การจัดการของเรา"

เซียวอวี๋หันไปมองกรอมที่ยืนอยู่ข้างกาย กรอมจึงคว้าหัวของหม่าตงขึ้นแสดงแก่ฝูงชนทันที

เซียวอวี๋พึงพอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นความสิ้นหวังในแววตาของพวกเขา เขาทราบดีว่าคนเหล่านี้ล้วนไม่มีทางเลือกอื่นอีก "ข้าทราบว่าพวกเจ้าส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นโจรชั่วโดยสันดาน ข้าทราบว่าพวกเจ้านั้นถูกบังคับให้ออกปล้นชิง! บัดนี้ ในฐานะลอร์ดแห่งดินแดน ข้าสามารถให้คำสัตย์ได้ว่าตราบใดที่พวกเจ้ากลับเข้ามาอยู่ภายใต้การปกครองของข้า ข้าจะละเว้นภาษีให้แก่พวกเจ้าเป็นเวลา 3 ปี! ข้าจะช่วยพวกเจ้าลงหลักปักฐานและทำให้พวกเจ้ามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี!"

ผู้คนต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัยหลังจากฟังถ้อยคำของเซียวอวี๋ อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่อาจทราบได้ว่าถ้อยคำของเซียวอวี๋จะเชื่อถือได้หรือไม่

เซียวอวี๋ชี้ไปทิรันด้าและเอลฟ์ตนอื่นๆยามเมื่อเห็นการแสดงออกของผู้คน "พวกเจ้าทราบตัวตนของพวกเขาหรือไม่? พวกเขาคือเอลฟ์! เผ่าพันธุ์ชั้นสูง! กระทั่งพวกเขาเองยังได้ให้สัตย์ปฏิญาณตนว่าจะจงรักภักดีต่อข้า ผู้ซึ่งมีชะตาจะได้เป็นราชันย์เหนือราชันย์! จงติดตามข้า แล้วข้าจะพาพวกเจ้าไปสู่ความรุ่งโรจน์!"

ผู้คนเริ่มเพ่งมองเหล่าเอลฟ์ พวกเขาถูกข่มขวัญด้วยรูปลักษณ์ของออร์ค ดังนั้นพวกมันจึงไม่ทันได้สังเกตถึงร่างภายใต้ผ้าคลุมของเหล่าเอลฟ์ ผู้คนเริ่มคุกเข่าลงและสรรเสริญยามเมื่อมองเห็นทิรันด้า

วิธีการที่เซียวอวี๋ใช้นี้นับว่าได้ผลอย่างมาก ผู้คนเริ่มไว้วางใจเขายามเมื่อมองเห็นเหล่าเอลฟ์ที่ยืนอยู่โดยรอบ

เซียวอวี๋ตะโกนขึ้นเสียงดังเมื่อเขาพบว่าสถานการณ์เริ่มตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา "ใครคือผู้ดูแลหมู่บ้านแห่งนี้? บอกให้มันก้าวออกมา! ข้าจะลงโทษผู้มีความผิดและยอมรับผู้บริสุทธิ์ บอกข้ามาว่าผู้ใดชั่วช้าที่สุด ข้าจะแก้ไขมัน ณ ที่นี่และตอนนี้!"

ผู้ดูแลก้าวออกมาจากฝูงชน ผู้คนเริ่มจ้องมองไปยังร่างนั้นด้วยความไม่พอใจ เซียวอวี๋ชี้นิ้วไปที่ร่างนั้น "เป็นมันหรือที่ชั่วช้าที่สุด?"

ผู้คนจำนวนมากผงกศีรษะ ยามปกติแล้วพวกเขาย่อมไม่กล้าที่จะต่อต้านคนผู้นี้ ดังนั้นพวกเขาจึงทำเพียงผงกศีรษะโดยไม่เอ่ยถ้อยคำใดๆ

เซียวอวี๋โบกมืออกคำสั่งให้กรอมฟันหัวมันลงมาทันที

เซียวอวี๋สามารถจัดการเรื่องราวได้อย่างเรียบง่าย ผู้คนต่างมองยังทิรันด้าด้วยความเทิดทูนราวกับพบเทพธิดา จากนั้นเซียวอวี๋จึงเริ่มลงมือตรวจสอบสิ่งของภายในค่าย ทรัพย์สมบัติของที่นี่ยังมากกว่าของเขาที่อยู่ภายในเมืองไลอ้อนเสียอีก

ที่นี่มีเหรียญทองกว่า 200,000 เหรียญ และเมื่อรวมเข้ากับสมบัติมีค่าด้วยแล้ว เขาคาดประมาณว่าการมาเยี่ยมเยือนค่ายโจรในครั้งเขาจะได้รับทรัพย์ราวๆ 300,000 เหรียญ

เซียวอวี๋ได้ยึดทรัพย์สินมีค่าเอาไว้ ทว่าเขาไม่ได้ไปแตะต้องสิ่งของทั่วไปภายในหมู่บ้าน

หลังจากนั้นเซียวอวี๋ก็พบกับเหล่านางระบำที่ถูกหม่าตงคร่ากุมไว้ เจ้านายของพวกนางถูกสังหารโดยหม่าตง พวกนางจึงไม่มีที่ไปอีก และเมื่อหม่าตงถูกสังหาร เซียวอวี๋จึงขึ้นเป็นเจ้านายคนใหม่ เซียวอวี๋จึงนำเหล่านางระบำไปกับเขาด้วย เซียวอวี๋ได้แสดงท่าทีที่ราวกับเป็นสุภาพบุรุษออกมา เขาบอกกับพวกนางว่าจะปลดปล่อยพวกนางให้เป็นอิสระและสามารถจากไปได้หากพวกนางต้องการ นอกจากนี้เซียวอวี๋ยังจะมอบเงินทองส่วนหนึ่งแก่พวกนางเป็นค่าเดินทางอีกด้วย

แต่เซียวอวี๋คาดว่าพวกนางคงไม่จากไปแน่ พวกนางย่อมทราบว่ามีชะตากรรมรอคอยพวกนางอยู่หากว่ากลับไป พวกนางคงต้องถูกขายออกไปอีกครั้งหนึ่งอย่างแน่นอน

เซียวอวี๋กล่าวว่าพวกนางได้สิ้นสุดความเป็นทาสแล้ว พวกนางยังจะได้รับเงินเดือนหากว่าทำงานในฐานะนางระบำของเขา เหล่านางระบำไม่เชื่อว่าพวกนางจะมีวันที่ได้รับอิสระเช่นนี้มาก่อน

เซียวอวี๋ยังมอบความเท่าเทียมและอิสระภาพให้แก่พวกนาง หลังจากนั้นเซียวอวี๋จึงได้เห็นว่าค่าความภักดีของทิรันด้านั้นอยู่ที่ศูนย์แล้ว ซึ่งมันไม่ได้ติดลบอีกต่อไป สิ่งนี้ทำให้เซียวอวี๋ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

สิ่งที่เขากระทำไปไม่ได้เพื่อที่จะทำให้ทิรันด้ามองเขาดีขึ้น หากทว่าเขานั้นมีความเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมของเหล่าทาสซึ่งเป็นเรื่องปกติของโลกนี้ยิ่ง นอกจากนี้เซียวอวี๋ยังคาดหวังให้พวกนางรั้งอยู่ภายในเมืองไลอ้อน เช่นนั้นเขาก็จะได้มีโอกาศชมการฟ้อนรำของพวกนางได้ แม้ว่าเขาจะกลิ้มกระเหลี่ยเหล่าพี่สะใภ้ แต่เขากลับไม่เคยคิดว่าพวกนางเป็นเครื่องบันเทิงหรือทาสใดๆ นี่เป็นศีลธรรมที่เซียวอวี๋ได้ยึดถือเอาไว้ แม้ว่าชนชั้นสูงอื่นๆจะใช้งานทาสไปในทางที่ผิด ทว่าเขากลับไม่สามารถกระทำเช่นนั้นตามได้

เซียวอวี๋ได้รับสิ่งที่เขาต้องการและกวาดล้างพวกโจรไป เขาได้นำคนชรา ผู้หญิง และเด็กขึ้นรถม้าและมุ่งหน้ากลับเมืองของเขา เขายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องกระทำอยู่ยามเมืื่อกลับไป ตอนนี้เขาได้เหรียญทองมามากพอแล้ว และนั่นหมายความว่าเขาจะสามารถสร้างนักรบได้อีก 500 นาย!