ตอนที่ 13 : สถานะของสาวก: มนุษย์โบราณ

ตอนที่ 13 : สถานะของสาวก: มนุษย์โบราณ

"นี่เป็นความเข้าใจผิดที่พบได้บ่อยในหมู่มือใหม่ ที่คิดว่าเพียงแค่มีเทคนิคการขัดเกลาร่างกายแห่งสหพันธรัฐสักชุด สาวกทุกคนก็สามารถกลายเป็นดั่งมังกรได้งั้นหรือ?

ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า อาณาจักรเทพของนายจะมีประชากรหลายแสนหรืออาจจะถึงล้านคน แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถบ่มเพาะพลังได้ทุกวันโดยไม่ต้องทำการผลิตใดๆ หรอกใช่ไหม?

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา พวกเขารู้จักวิธีใช้เครื่องมือ จัดสรรทรัพยากร ปฏิบัติหน้าที่ของตน และจะแบ่งแยกตัวเองออกเป็นชนชั้นทางสังคมโดยจิตใต้สำนึก

นายเพียงแค่ออกคำพยากรณ์ศักดิ์สิทธิ์ให้พวกเขาหว่านเมล็ดพืช นายไม่จำเป็นต้องมอบหมายงานด้วยซ้ำ ระบบภายในของพวกเขาจะทำให้คนที่ไม่มีพรสวรรค์หรือความแข็งแกร่งต้องมาจัดการกับงานธุรการพวกนี้ไปเองโดยธรรมชาติ

เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของสาวกในอาณาจักรเทพคือทรัพยากรสิ้นเปลือง บทบาทของพวกเขามีสองประการ คือทำการผลิตเพื่อให้ระบบของอาณาจักรเทพดำเนินต่อไปได้ และหาแต้มศรัทธามาให้เรา

อีกห้าเปอร์เซ็นต์คือผู้เชี่ยวชาญที่มีพรสวรรค์ซึ่งอาจจะทะลวงขึ้นเป็นสิ่งมีชีวิตขั้นที่หนึ่ง ขั้นที่สอง หรือขั้นที่สูงกว่านั้นได้ในภายหลังผ่านการบ่มเพาะพลัง

ส่วนอีกห้าเปอร์เซ็นต์ที่เหลือจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นและมีอายุยืนยาวขึ้น คอยช่วยเราจัดการอาณาจักรเทพทั้งหมด

เช่นเดียวกับในโลกแห่งความเป็นจริง ประชากรจะสืบพันธุ์ ชนชั้นจะเกิดการเปลี่ยนแปลง และกฎการอยู่รอดของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดจะทำให้อารยธรรมนี้ค่อยๆ ปีนป่ายสูงขึ้นไปทีละน้อย

ถ้านายเข้าไปแทรกแซงมากเกินไปและบังคับให้พวกเขาตั้งหน้าตั้งตาบ่มเพาะพลัง อันที่จริงแล้วนายกำลังทำลายระบบนี้อยู่ บางทีสาวกของนายอาจจะแข็งแกร่งขึ้นในระยะสั้น แต่นั่นก็เป็นเพราะนายคอยใช้แต้มศรัทธาเพื่อรักษาระบบนี้เอาไว้เท่านั้น เมื่อการถ่ายเลือดจากภายนอกหยุดลง ระบบก็จะพังทลายลงเร็วยิ่งกว่าเดิม"

หลังจากฟังคำอธิบายของจางว่านซาน สีหน้าแห่งความตระหนักรู้ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางฟาน

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา การบริโภคแต้มศรัทธาเพิ่มขึ้นจริงๆ คนชรา คนอ่อนแอ ผู้หญิง และเด็กที่ไม่สามารถหาอาหารได้ บางทีก็ควรจะปล่อยให้พวกเขาตายไปตามธรรมชาติ

นี่คือกฎการอยู่รอดของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในห่วงโซ่ชีวภาพ ในฐานะเทพเจ้า เขาไม่ควรเข้าไปแทรกแซงในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

จางว่านซานจิบเหล้าและพูดต่ออย่างกระตือรือร้น "พวกนี้มันเรื่องเล็กน้อย ถ้านายสามารถทะลวงขึ้นเป็นกึ่งเทพได้ในอนาคต นายก็สามารถไปทำข้อตกลงกับผู้เป็นเทพคนอื่นๆ เพื่อให้พวกเขาปลูกอาหารและรวบรวมทรัพยากรให้นายได้ด้วยซ้ำ

ถ้านายแข็งแกร่งพอ นายถึงขั้นสามารถพิชิตอาณาจักรเทพของคนอื่นและยึดเอาสถานที่ทั้งหมดนั้นมาเป็นยุ้งฉางของนายเลยก็ได้"

"ยึดอาณาจักรเทพของคนอื่นมาเป็นยุ้งฉางงั้นเหรอ? แบบนั้นมันถูกกฎหมายด้วยเหรอครับ?" หยางฟานกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"เพื่อนร่วมชั้นของฉันคนหนึ่งเป็นเทพเจ้าขั้นที่หนึ่ง และตอนนี้ฉันก็เป็นเทพผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา เขาเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเองแหละ

โลกใบนี้เปรียบเสมือนลานประลองขนาดยักษ์ที่อาณาจักรเทพต่างๆ สามารถทำสงครามเข้าห้ำหั่นกันได้ ในทุกช่วงเวลา สาวกหลายสิบล้านหรือหลายร้อยล้านคนอาจถูกกวาดล้าง และแก่นแท้ของอาณาจักรเทพก็สามารถถูกปล้นชิงไปได้

ในฐานะผู้เป็นเทพ พวกเราก็รู้สึกแค่ว่ากึ่งเทพและเทพเจ้าเหล่านั้นช่างสูงส่งและทรงพลัง แต่เมื่อนายไปถึงระดับนั้นจริงๆ นายจะต้องเผชิญหน้ากับความโหดร้ายที่ยิ่งกว่านี้มากนัก

แต่เรื่องพวกนี้มันยังห่างไกลสำหรับนายมาก อย่างน้อยก่อนที่นายจะเรียนจบมหาวิทยาลัย นายก็ยังไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมารุกรานอาณาจักรเทพของนายหรอก"

จางว่านซานมีความรู้กว้างขวางมาก เขาเล่าเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับกึ่งเทพและเทพเจ้าให้หยางฟานและจางพังฟัง ซึ่งทั้งคู่ก็ตั้งใจฟังด้วยความสนใจอย่างยิ่ง

หลังจากกลับมาถึงบ้าน หยางฟานก็ค้นหาพืชผลจำพวกธัญพืชในมอลล์ทันที

"เมล็ดข้าวโพด × 500,000 ราคา: 300 แต้มศรัทธา ทนแล้ง ทนลม ให้ผลผลิตสูงมาก ทำให้อิ่มท้องได้ดี ไม่มีข้อกำหนดในการเพาะปลูก

เมล็ดผัก × 500,000 ราคา: 500 แต้มศรัทธา ไม่มีข้อกำหนดในการเพาะปลูก

...

เมล็ดข้าววิญญาณ × 5,000 ราคา: 50,000 แต้มศรัทธา อาณาจักรเทพต้องมีพลังวิญญาณและดินวิญญาณ และต้องมีสาวกที่เป็นผู้เพาะปลูกวิญญาณเพื่อเพาะปลูกพวกมัน

...

หยางฟานเลือกเมล็ดข้าวโพดและเมล็ดผักที่ถูกที่สุดโดยตรง จากนั้นก็นำพวกมันเข้าสู่อาณาจักรเทพและออกคำพยากรณ์ศักดิ์สิทธิ์

ตามคำแนะนำของจางว่านซาน หยางฟานไม่คิดที่จะเข้าไปแทรกแซงเส้นทางชีวิตของเหล่าสาวกมากเกินไปอีกแล้ว

ถ้าเขายังคงซื้ออาหารมาเลี้ยงดูพวกเขา ประชากรก็คงจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุด อาณาจักรเทพก็จะไม่สามารถหล่อเลี้ยงพวกเขาได้ นำไปสู่การล้มตายหมู่หรือแม้กระทั่งเกิดโรคระบาด ซึ่งมันจะส่งผลเสียในทางตรงกันข้าม

เมื่อมีแหล่งอาหารใหม่ ในที่สุดการบริโภคเนื้อสัตว์ของชนเผ่าก็หยุดมากเกินความจำเป็น และระบบนิเวศก็เริ่มเข้าสู่จุดสมดุล

ในทศวรรษที่เก้า ประชากรมีจำนวนถึง 110,000 คน แม้จะได้รับการกระตุ้นจากการ์ดเพาะพันธุ์ ชนเผ่าก็ไม่ได้ขยายตัวอย่างบ้าคลั่งอีกต่อไป สาเหตุหลักมาจากข้อจำกัดทางสภาพแวดล้อม ตอนนี้ความหนาแน่นของประชากรสูงเกินไปและใกล้จะถึงจุดอิ่มตัวแล้ว

หากต้องการเพิ่มจำนวนประชากรต่อไป พวกเขาจะต้องดำเนินโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่เพื่อขยายพื้นที่ตั้งถิ่นฐานออกไปสู่ภายนอก

ในปีที่หนึ่งร้อย ผลของการ์ดเพาะพันธุ์ก็หมดลงอย่างเป็นทางการ

สติของหยางฟานเข้าสู่อาณาจักรเทพ

ตอนนี้ เหล่าสาวกของเขาได้พัฒนาจากชนเผ่าเล็กๆ กลายเป็นสิ่งที่ดูคล้ายกับเมือง

เมืองเทวโองการ ตั้งอยู่ตรงใจกลางของอาณาจักรเทพพอดี ด้วยผลของบ่อน้ำจันทราและน้ำพุสุริยัน กลิ่นอายแห่งชีวิตจึงหนาแน่นมาก

เมืองทั้งสี่ ได้แก่ มังกรฟ้า, พยัคฆ์ขาว, เต่าดำ และหงส์แดง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก, ตะวันตก, เหนือ และใต้ตามลำดับ

หุบเขางู ทางตอนใต้ ตอนนี้เต็มไปด้วย งูสมบัติโพธิ์ เนื่องจากความหนาแน่นสูงมาก ฝูงงูจึงเริ่มแผ่ขยายออกไปสู่ภายนอกด้วยซ้ำ

แร้งราตรี ปรากฏตัวบนท้องฟ้าบ่อยครั้ง เพื่อมองหาโอกาสโจมตี

พืชพรรณและสัตว์นานาชนิดเต็มไปทั่วภูเขา และเสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังก้องสลับกันไปมา

อาณาจักรเทพในปัจจุบันมีสายพันธุ์ที่หลากหลายและระบบนิเวศที่มั่นคง ประชากรสาวกก็ถึงจุดอิ่มตัวแล้วเช่นกัน

ขั้นตอนต่อไป โดยใช้ เทคนิคการขัดเกลาร่างกายแห่งสหพันธรัฐ เป็นรากฐาน เขาจะพึ่งพาเวลาและทรัพยากรเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับเหล่าสาวก

ความตาย การสืบพันธุ์ และการบ่มเพาะพลังของเหล่าสาวกได้ผลักดันอารยธรรมทั้งหมดไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

"เทพผู้เป็นเจ้า: หยางฟาน

พื้นที่อาณาจักรเทพ: 1 ล้านตารางกิโลเมตร

พรสวรรค์: พรสวรรค์ด้านทรัพยากรระดับ F (ทรัพยากรทั้งหมดในอาณาจักรเทพเติบโตเร็วขึ้น 10%)

พรสวรรค์ระดับ SSS: วิวัฒนาการ (พรสวรรค์เฉพาะตัว สามารถเร่งวิวัฒนาการอาณาจักรเทพได้ ปัจจุบันถูกซ่อนเร้นเอาไว้)

สาวก: มนุษย์โบราณ (110,000)

เคล็ดวิชา: เทคนิคการขัดเกลาร่างกายแห่งสหพันธรัฐ

แต้มศรัทธา: 1,070,988 (แต้มศรัทธาที่มอบให้ต่อวัน: 0.55 แต้ม)

สิ่งก่อสร้าง: บ่อน้ำจันทรา × 5, น้ำพุสุริยัน × 5

ทรัพย์สิน: งูสมบัติโพธิ์ (× 27,233 สัตว์อสูรขั้น 1), แร้งราตรี (× 1,345 สัตว์อสูรขั้น 1), บัววารี (× 21,000 พืชวิญญาณระดับ F), ไม้หล่อเลี้ยงวิญญาณ (อายุร้อยปี) (× 1,000 พืชวิญญาณระดับ C)"

หลังจากหนึ่งร้อยปีแห่งการพัฒนาและการลงทุนทรัพยากรต่างๆ ไม่เพียงแต่ประชากรสาวกจะทะลุ 110,000 คนเท่านั้น แต่สถานะของพวกเขาก็วิวัฒนาการจาก คนเถื่อน กลายเป็น มนุษย์โบราณ แล้วด้วย

เมื่ออาณาจักรเทพถูกปลุกขึ้นในครั้งแรก สาวกของทุกคนจะมีสถานะเป็น คนเถื่อน

เมื่ออารยธรรมวิวัฒนาการขึ้น ด้วยอาหารที่มั่นคง ที่อยู่อาศัยที่ปลอดภัย โครงสร้างเมือง ความสามารถในการสืบทอดความรู้ และความแข็งแกร่งที่ทะลวงผ่านขีดจำกัดของคนเถื่อน สถานะของพวกเขาก็จะวิวัฒนาการกลายเป็น มนุษย์โบราณ

ถัดจากมนุษย์โบราณก็คือ ปุถุชน

เมื่อถึงตอนนั้น สติปัญญาของเหล่าสาวกจะได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่ ก่อตัวเป็นสังคมมนุษย์ขนาดย่อมที่มีการแบ่งงานกันทำ มีการแลกเปลี่ยนสินค้า และแม้กระทั่งมีโรงเรียนเพื่อสอนเทคนิคต่างๆ

เมื่อเหล่าสาวกพัฒนาเป็น ปุถุชน อาณาจักรเทพก็จะเริ่มเข้าสู่ความมั่นคง พวกเขาจะค่อยๆ สร้างระบบสังคมขึ้นมา หลีกเลี่ยงการแสวงหาผลประโยชน์จากทรัพยากรมากเกินไป และช่วยให้อาณาจักรเทพทั้งหมดพัฒนาไปได้อย่างสมบูรณ์แข็งแรง

และต่อไปในอนาคต สาวกส่วนน้อยนิดจะสามารถทะลวงขีดจำกัดความแข็งแกร่งจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตขั้นที่หนึ่งได้

สำหรับทิศทางการพัฒนานั้นหลากหลายเป็นอย่างมาก พวกเขาอาจจะเข้าสู่วิถีเต๋าผ่านศิลปะการต่อสู้เพื่อเป็น ผู้ฝึกยุทธ์ หรือฝึกฝนลมปราณเพื่อเป็น ผู้บำเพ็ญเพียร หรือแม้กระทั่งก้าวข้ามขีดจำกัดด้วยเครื่องจักรกลเพื่อเป็น สิ่งมีชีวิตอัจฉริยะ

ต่อเมื่อเหล่าสาวกก้าวข้ามผ่านขอบเขตของ ปุถุชน เท่านั้น ผู้เป็นเทพ จึงจะสามารถเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงไปสู่การเป็น กึ่งเทพ ได้

นั่นยังคงห่างไกลเกินไปสำหรับหยางฟานในปัจจุบัน ตอนนี้ สาวกของเขายังไม่มีใครก้าวไปถึง ระดับความสำเร็จขั้นต้น ของเทคนิคการขัดเกลาร่างกายแห่งสหพันธรัฐเลยด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม ด้วย พรสวรรค์วิวัฒนาการ เมื่อสาวกได้รับการพัฒนาไปหลายชั่วอายุคนผ่านกฎการอยู่รอดของผู้แข็งแกร่งที่สุดและการคัดเลือกทางพันธุกรรม ท้ายที่สุดลูกหลานที่มีพรสวรรค์ตามธรรมชาติที่ดีก็จะถือกำเนิดขึ้นมาเอง หยางฟานไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด