บทที่ 610 - เปิดเส้นทางสวรรค์ แบ่งแยกแดนไท่หลิง

บทที่ 610 - เปิดเส้นทางสวรรค์ แบ่งแยกแดนไท่หลิง

การต่อสู้ระหว่างตัวตนระดับเอ้อร์หลางเจินจวินและสิงเทียน ย่อมไม่ใช่สิ่งที่จะจบลงได้ในเวลาอันสั้น

ซูหมางเองก็อยากจะตามไปดูการต่อสู้ของสองยักษ์ใหญ่ระดับสูงสุดด้วยตาตนเอง ทว่าเขากระจ่างแจ้งดีว่าด้วยระดับพลังในปัจจุบันของเขา เขาไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเป็นผู้ชม

วังเป่ยหมิง

รอยยิ้มแห่งความยินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคนอย่างไม่อาจสะกดกลั้น สรรพสัตว์ทั่วทั้งแดนไท่หลิงยามนี้ล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น ราวกับผู้ที่รอดตายจากมหันตภัย

แม้ส่วนใหญ่จะไม่รู้ว่าเอ้อร์หลางเจินจวินแข็งแกร่งเพียงใด แต่อย่างน้อยยักษ์ใหญ่ที่แท้จริงแห่งตำหนักสวรรค์ก็ได้ลงมือแล้ว และไม่ได้ทอดทิ้งแดนไท่หลิง

เมื่อเป็นเช่นนี้ ดินแดนหมอกพิษก็ดูเหมือนจะไม่น่าสะพรึงกลัวอีกต่อไป

อย่างไรเสียต่อให้ดินแดนหมอกพิษจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็คงไม่อาจแข็งแกร่งไปกว่าตำหนักสวรรค์ได้ สรรพสัตว์หารู้ไม่ว่าแดนเซียนได้เกิดความวุ่นวายปานใดขึ้น ในใจของพวกเขา ตำหนักสวรรค์ยังคงเป็นจ้าวแห่งสามภพหกวิถีผู้ข่มขวัญแปดทิศ

ความตึงเครียดในใจของซูหมางก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

เขาถึงขั้นรู้สึกขอบคุณมารร้ายที่สังหารขุนพลเทวะเทียนหลิงตนนั้นเสียด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะมันหยิ่งผยองอวดดี บังอาจลบหลู่จักรพรรดิสวรรค์และตำหนักสวรรค์อย่างกำเริบเสิบสาน มีหรือจะดึงดูดให้เอ้อร์หลางเจินจวินลงมือด้วยตนเองได้

นี่คือดาวแห่งความรอดพ้นอย่างแท้จริง!

ทว่าสำหรับการสะกดข่มดินแดนหมอกพิษอย่างสมบูรณ์แบบนั้น ซูหมางกลับไม่ตั้งความหวังใดๆ

ตามที่เมิ่งผัวและมารพุทธะเคยกล่าวไว้ ภายในนั้นคุมขังเทวะมารชือโหยวเอาไว้อยู่ ตัวตนระดับนั้นคือผู้ที่หยัดยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งความวุ่นวาย

จะสะกดข่มเขางั้นหรือ?

คาดว่าเอ้อร์หลางเจินจวินคงไม่ใช่คู่มือของเขาเป็นแน่

ครืนนน!!!

ลึกเข้าไปในห้วงอากาศ มักจะมีเสียงกัมปนาทอันน่าสะพรึงกลัวดังแว่วมาเป็นระยะ เสียงครืนครั่นดังไม่ขาดสาย บนท้องฟ้าปรากฏประกายแสงหลากสีสันสาดส่องสลับกันไปมาเปลี่ยนแปลงอย่างสุดหยั่งคาด ชวนให้ผู้คนต้องทอดถอนใจ

การต่อสู้ของสองยักษ์ใหญ่นี้เกรงว่าคงต้องดำเนินต่อไปอีกสักระยะ

"ตั้งใจฝึกฝนให้ดีเถิด"

ซูหมางจ้องมองผู้คนเบื้องหน้าพลางเอ่ยเสียงขรึม

ไม่ว่าตอนจบจะเป็นเช่นไร พวกเขาล้วนต้องพยายามบำเพ็ญเพียรอย่างหนักหน่วงเป็นทวีคูณ ไม่ว่าเวลาใด สถานที่ใด หรืออยู่ต่อหน้าผู้ใด พลังความแข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะเป็นต้นทุนอันสูงสุด

ทุกคนต่างพยักหน้ารับ ทว่าชั่วคราวนี้ยังไม่มีใครเข้าไปในลานฝึกฝน ทำเพียงนั่งสมาธิในระดับตื้นเท่านั้น

อย่างไรเสียการต่อสู้ระหว่างเอ้อร์หลางเจินจวินและสิงเทียน ก็ไม่รู้ว่าจะจบลงเมื่อใด ผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้ เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของแดนไท่หลิง

ใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองต้น

ซูหมางและเย่หลิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะหิน บริเวณใกล้เคียงมีปราณเซียนหนาแน่นจนแทบจะจับตัวเป็นก้อน ทว่ากลับไร้ซึ่งความลึกล้ำมหัศจรรย์ดังเช่นเมื่อก่อน

วิถีสวรรค์ถูกปิดผนึก มารร้ายปรากฏตัวขึ้นมากมาย ซูหมางจึงสั่งให้ต้นไม้ทั้งสองต้นนี้เก็บซ่อนฤทธิ์เดชเอาไว้อย่างมิดชิด มิฉะนั้นหากถูกมารร้ายที่แข็งแกร่งสัมผัสได้ ย่อมนำมาซึ่งมหันตภัยทะลุฟ้าเป็นแน่

"ท่านอาจารย์ เอ้อร์หลางเจินจวินผู้นั้นเป็นตัวตนระดับใดกันขอรับ ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน"

เย่หลิงเหม่อมองไปยังห้วงเวหาอันไร้จุดสิ้นสุด แม้จะมองไม่เห็นสถานการณ์การต่อสู้ ทว่าสายตาของเขากลับไม่อยากละไปไหน

ซูหมางแย้มยิ้มพลางส่ายหน้า

"น่าจะเป็นเทพสงครามระดับสูงสุดแห่งตำหนักสวรรค์ ทว่ารายละเอียดที่แน่ชัดนั้น ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน"

จะอธิบายอย่างไรได้เล่า ขืนเล่าเรื่องราวในทำเนียบห้องสินให้เย่หลิงฟังทั้งหมดคงไม่เข้าท่ากระมัง

"ผ่านมหันตภัยในครั้งนี้ ความเย่อหยิ่งของเจ้าก็ลดทอนลงไปมาก เส้นทางในวันข้างหน้ายังคงต้องสะกดกลั้นความโอหังในใจเอาไว้ ทว่าก็ไม่อาจสูญเสียความทระนงไปจนหมดสิ้น"

ซูหมางกล่าวเตือนสติ

เขาเตรียมจะปั้นเย่หลิงให้เป็นหน้าเป็นตาของศิษย์สายนอกแห่งวังเป่ยหมิง!

หากเก็บงำความคมคายไว้จนหมดสิ้น ดั่งกระบี่หนักไร้คม ก็ย่อมสูญเสียอำนาจข่มขวัญผู้คนภายนอกไป

"ทราบแล้วขอรับ"

"ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ยามใดควรโอหังข้าก็จะโอหัง ยามใดควรสงวนท่าทีข้าก็จะสงวนท่าที โดยรวมแล้วย่อมไม่ทำให้ท่านอาจารย์ต้องเสียหน้า และไม่ทำให้บารมีของวังเป่ยหมิงต้องมัวหมองเป็นแน่"

เย่หลิงฉีกยิ้มกว้าง

เขาเป็นคนเฉลียวฉลาดอย่างยิ่ง เพียงแต่มีพรสวรรค์อันน่าทึ่งมาตั้งแต่เด็ก ไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกันมาตลอดทาง หลังจากนั้นยังถูกซูหมางพาตัวไป ได้รับการขนานนามว่าเป็นนายน้อยแห่งวังเป่ยหมิง

ประสบการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้เขามีนิสัยเย่อหยิ่งโอหังมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเมื่อผ่านพ้นมหันตภัยในครั้งนี้ เขาก็ค่อยๆ ตระหนักได้ว่า ตัวเขาที่มีกายาทรราชโดยกำเนิดนั้น เป็นเพียงผู้ที่มีพรสวรรค์อันน่าทึ่งเท่านั้น

เป็นเพียงแค่คนมีพรสวรรค์เท่านั้น!

ซูหมางรู้สึกพอใจกับศิษย์เพียงคนเดียวผู้นี้นัก พรสวรรค์ช่างโดดเด่นเหลือเกิน กายาทรราชโดยกำเนิดเมื่อนำไปเทียบกับเย่อู๋ซวงและลินผิงอัน ก็ไม่เป็นรองแม้แต่น้อย

พละกำลังอันมหาศาลทั่วร่าง ช่างน่าทึ่งราวกับเทพเซียนจุติ!

"การบำเพ็ญเพียรนั้นต้องครอบคลุมในทุกด้าน มีเพียงหนทางนี้เท่านั้นที่จะทำให้เจ้าไร้ซึ่งจุดบอด จงอย่าได้ละเลยปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งโดยเด็ดขาด เพราะมันอาจนำไปสู่ความพ่ายแพ้ของเจ้าในอนาคตได้!"

ซูหมางกล่าวเตือนอีกครั้ง

เขาพบว่าเย่หลิงอาศัยพรสวรรค์ของตนเอง ทำให้ความมุ่งมั่นในการบำเพ็ญจิตวิญญาณแท้จริงดูเหมือนจะไม่มากนัก บางทีในสายตาของเย่หลิง ขอเพียงกายาเนื้อไร้เทียมทาน ก็สามารถเมินเฉยต่อทุกสิ่งได้แล้ว!

ทว่าซูหมางในฐานะผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมกระจ่างแจ้งดีว่า หากต้องเผชิญหน้ากับยักษ์ใหญ่ที่มีวิถีการทางจิตวิญญาณแท้จริงอันน่าสะพรึงกลัว พละกำลังอันไร้ขีดจำกัดเหล่านั้น จะถูกฉีกกระชากจนแหลกสลายในชั่วพริบตา

ยิ่งไปกว่านั้น เส้นทางแห่งกายาเนื้อก็ยากลำบากเกินไป

เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตเซียนสวรรค์หลัวเทียนแล้ว ก็จะต้องเริ่มหยั่งรู้ในกฎเกณฑ์และกฎแห่งธรรมชาติ กายาเนื้อก็จะไม่ได้เปรียบอีกต่อไป ต่อให้กายาเนื้อจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็สามารถถูกพลังแห่งกฎเกณฑ์ย่อยสลายได้อย่างง่ายดาย

เว้นเสียแต่ว่าจะผลัดเปลี่ยนกายาเนื้อให้ทรงพลังทัดเทียมกับอาวุธเซียน!

ทว่านั่นเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญ

"ท่านอาจารย์ พลังกายาเนื้อของท่านแข็งแกร่งกว่าข้าเสียอีก มิสู้ท่านถ่ายทอดวิชาเทวะนี้ให้ข้าดีหรือไม่ขอรับ"

แววตาของเย่หลิงเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้

ซูหมางหลุดหัวเราะออกมา

มีกายาหงเหมิงหมื่นทัณฑ์และเทพมารหงเหมิงคอยหนุนนำ พลังกายาเนื้อของเขาจะไม่แข็งแกร่งได้อย่างไร ทว่าสิ่งเหล่านี้เขาไม่อาจถ่ายทอดให้ได้

ระบบเป็นผู้มอบให้ เขาเองก็จนปัญญา

"รอให้เจ้าทะลวงเข้าสู่ขอบเขตกู่เซียนเมื่อใด ข้าจะถ่ายทอดวิชาเทวะ เคล็ดวิชากายาทองคำเก้าวัฏจักร ให้แก่เจ้า"

ซูหมางแย้มยิ้มเอ่ยปาก มอบความหวังให้แก่เย่หลิง

เคล็ดวิชากายาทองคำเก้าวัฏจักรนี้ แข็งแกร่งหาใดเปรียบ ในบรรดาวิชาเทวะสายกายาเนื้อ เรียกได้ว่าเป็นระดับสูงสุดอย่างแท้จริง!

แม้จะด้อยกว่ากายาหงเหมิงหมื่นทัณฑ์ของซูหมางอยู่บ้าง ทว่าเมื่อนำไปเทียบกับวิชาเทวะสายกายาเนื้อใดๆ บนแดนเซียน ก็ไม่จำเป็นต้องหวั่นเกรงสิ่งใด

"ได้เลยขอรับ ท่านอาจารย์พูดแล้วนะขอรับ"

"รอข้าก่อนเถอะ ภายในสิบปีข้าจะต้องก้าวเข้าสู่ขอบเขตกู่เซียนให้จงได้!"

เย่หลิงตื่นเต้นอย่างหาที่สุดมิได้

วันเวลาค่อยๆ ผันผ่านไป ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้วสามเดือน

การต่อสู้ระหว่างสิงเทียนและเอ้อร์หลางเจินจวิน ดูเหมือนจะยังไม่สิ้นสุดลง

ส่วนแดนไท่หลิง ราวกับได้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง

แน่นอนว่าทุกคนต่างรู้ซึ้งดีว่านี่เป็นเพียงความสงบเพียงชั่วคราวเท่านั้น

ครืนนน!!!

ในวันนั้น ฟ้าดินกัมปนาท เมฆหมอกถาโถมดั่งคลื่นสมุทร

ซูหมางที่นั่งสมาธิอยู่ในวังเป่ยหมิงสีหน้าสั่นสะท้าน รีบพุ่งทะยานออกไป แหงนหน้ามองห้วงเวหาอันไร้จุดสิ้นสุด ภายในดวงตาปรากฏแววตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

วิถีสวรรค์สั่นสะเทือน นั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!

"เปิดเส้นทางสวรรค์ แบ่งแยกแดนไท่หลิง"

สุรเสียงที่แฝงไว้ด้วยเจตจำนงอันสูงสุดดังกังวานขึ้นอย่างเชื่องช้าในห้วงเวหา ปกคลุมไปทั่วทั้งแดนไท่หลิง

สรรพสัตว์แหงนหน้ามอง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

เส้นทางสวรรค์งั้นหรือ?

แบ่งแยกแดนไท่หลิงงั้นหรือ?

จากนั้น โดยไม่รอให้พวกเขาทันได้คิดสิ่งใด เมฆหมอกสายหนึ่งที่ม้วนตัวเข้าหากัน ก็กลายสภาพเป็นเส้นทางยาว แบ่งแดนไท่หลิงออกเป็นสองส่วนอย่างชัดเจน

ครืน ครืน ครืน

เปลือกโลกสั่นสะเทือน ถูกฉีกกระชากออกอย่างเกรี้ยวกราด!

ทั่วทั้งแดนไท่หลิงกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง ซูหมางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าผืนปฐพีใต้ฝ่าเท้าของตนเองกำลังเคลื่อนตัว มุ่งหน้าไปยังแดนไกลอย่างบ้าคลั่ง

บนฟากฟ้า กลับมีจันทร์เสี้ยวสองดวงและดวงตะวันสองดวงแขวนตระหง่านอยู่!

ภาพนี้ช่างน่าตื่นตะลึงเกินไปแล้ว

ภายในหัวของทุกคน ล้วนปรากฏความคิดอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมา

[จบแล้ว]