บทที่ 40 พวกแกไม่มีใครหนีพ้น!

จางเยี่ยนและเว่ยไห่เลี่ยงต่างตัวสั่นสะท้าน พวกเขามองเย่เทียนซื่อด้วยความโกรธแค้นจนกัดฟันกรอด

เหลียงเสี่ยนหรงค้อมตัวลงให้เย่เทียนซื่อ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ไอ้สุนัขตาถั่วสองตัวนี้สมควรโดนสั่งสอนให้หนัก จะได้จำใส่กะลาหัวไว้!"

"เฟิงไห่ แจ้งลงไปให้ยกเลิกตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปจวนม่วงมงคลของเว่ยไห่เลี่ยง! ไล่ออกทันที!"

"จางเยี่ยนก็ให้ไล่ออกด้วย!"

จางเยี่ยนทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง ร้องไห้โฮด้วยความเสียใจ

เว่ยไห่เลี่ยงฝืนความเจ็บปวดตะโกนลั่น "พี่เขย ยังไงผมก็เป็นน้องเมียพี่นะ พี่ตบก็ตบแล้ว ด่าก็ด่าแล้ว ผมอยู่ในสภาพนี้แล้วพี่ยังจะไล่ผมออกอีกเหรอ?"

"ต่อให้พี่สาวผมไม่อยู่แล้ว พี่ไม่กลัวว่าครอบครัวผมจะตัดขาดกับพี่เหรอ?"

หากเขาไม่เอ่ยถึงพี่สาวก็คงจะดีกว่านี้ พอเอ่ยถึงขึ้นมา เหลียงเสี่ยนหรงก็หรี่ตาลงทันที ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ "ตัดขาดงั้นเหรอ? แกช่วยเตือนความจำฉันได้ดีเลยทีเดียว!"

"เฟิงไห่! ตรวจสอบทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเหลียง ใครที่เป็นคนในครอบครัวเว่ยไห่เลี่ยง ให้ไล่ออกให้หมด!"

"ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว!"

"เว่ยไห่เลี่ยง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันกับตระกูลเว่ยตัดขาดกันทุกอย่าง! ตระกูลเหลียงกับตระกูลเว่ยไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!"

"เงินห้าสิบล้านที่โอนเข้าบัญชีแก ปรมาจารย์เย่เป็นคนยืม แต่ตระกูลเว่ยของพวกแกต้องเป็นคนใช้คืน! ฉัน เหลียงเสี่ยนหรง ให้ยืมเงินตามกฎยืมเก้าคืนสิบสาม ภายในหนึ่งเดือนแกต้องคืนเงินเจ็ดสิบสองล้าน!"

"ขาดไปแม้แต่หยวนเดียว ฉันจะตัดนิ้วแกทิ้งทีละนิ้ว!"

พูดจบ เหลียงเสี่ยนหรงก็โบกมืออย่างเย็นชา "เอามันไปโยนทิ้งข้างนอก!"

บอดี้การ์ดหลายคนก้าวเข้ามา หิ้วแขนหิ้วขาเว่ยไห่เลี่ยงแล้วโยนออกไปนอกจวนม่วงมงคล

"พี่เขย พี่เขยพี่จะใจดำแบบนี้ไม่ได้นะ! ผมรู้ผิดไปแล้ว!" เสียงตะโกนอย่างสำนึกผิดของเว่ยไห่เลี่ยงแว่วมาจากด้านนอก

น่าเสียดายที่เหลียงเสี่ยนหรงไม่ให้โอกาสเขาอีกแล้ว เขาหันไปมองจางเยี่ยนด้วยสายตาเย็นเยียบ "แกจะไสหัวไปเอง หรือจะให้คนโยนออกไปเหมือนกัน?"

"ฉันไปเองค่ะ ฉันไปเอง!"

จางเยี่ยนลนลานด้วยความหวาดกลัว รีบคลานหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

เหลียงเสี่ยนหรงค้อมตัวประสานมือให้เย่เทียนซื่อ "ปรมาจารย์เย่ ทั้งหมดเป็นเพราะผมดูแลคนไม่ดีเอง ถึงได้ปล่อยให้สุนัขสองตัวนี้ล่วงเกินท่าน โปรดปรมาจารย์เย่โปรดเมตตาด้วยครับ"

ไม่รอให้เย่เทียนซื่อได้เอ่ยปาก เสียงแค่นหัวเราะอย่างอวดดีก็ดังขึ้นจากท่ามกลางฝูงชน—

"ปรมาจารย์เย่หัวปอดิ!"

คำพูดนั้นราวกับหินยักษ์ที่ตกลงในแม่น้ำ ปลุกกระแสคลื่นให้สาดซัดไปทั่ว

ทุกคนต่างหันไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ว่าใครกันที่ช่างใจกล้าบ้าบิ่น กล้าด่าทอคนที่เหลียงเสี่ยนหรงให้ความเคารพต่อหน้าเจ้าตัวเช่นนี้

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีแดงคนหนึ่งหมุนรถเข็นออกมาจากฝูงชน ท่าทางโอหัง แววตาอำมหิต

"คุณชายตระกูลฉี?"

เหลียงเสี่ยนหรงตกใจเล็กน้อย

ชายเสื้อแดงคนนี้ก็คือ ฉีชิงหมิง ที่ถูกเย่เทียนซื่อหักขาทั้งสองข้างและทำลายเส้นเอ็นไปนั่นเอง!

ฉีชิงหมิงจ้องมองเย่เทียนซื่อด้วยดวงตาที่แทบจะมีไฟลุกโชน เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าวว่า "ไอ้แซ่เย่ โลกมันกลมจริงๆ นะ!"

"เมื่อกี้แกทำตัวกร่างน่าดูเลยนี่นา! ตอนนี้กร่างพอหรือยัง คุณชายอย่างฉันจะมาคิดบัญชีกับแกแล้ว!"

มุมปากเย่เทียนซื่อยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ "ฉีชิงหมิง ขาทั้งสองข้างโดนทำลายเส้นเอ็นไปแล้ว ปู่ของแกชอบของขวัญชิ้นใหญ่ที่ฉันส่งไปให้หรือเปล่า?"

"เร่ยเหลาหู่ได้เอาคำพูดของฉันไปบอกครอบครัวแกไหม?"

ฉีชิงหมิงเอ่ยด้วยสายตาอาฆาต "ไอ้หนู แกทำร้ายฉันถึงขนาดนี้ ยังกล้าเห่าว่าจะล้างบางตระกูลฉีของฉัน แกมันรนหาที่ตายชัดๆ!"

"อย่าคิดว่ามีคนหนุนหลังแล้วจะรอด แค่ตระกูลเหลียงกระจอกๆ กันโทสะของตระกูลฉีเราไม่ได้หรอก!"

คำพูดนี้เขาตั้งใจบอกเหลียงเสี่ยนหรง

ฉีชิงหมิงเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งหมดแล้ว เขาจึงทึกทักเอาเองว่าเหลียงเสี่ยนหรงคือแบ็กหลังของเย่เทียนซื่อ

เหลียงเสี่ยนหรงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร

สิ่งที่ฉีชิงหมิงพูดนั้นถูก ตระกูลเหลียงของเขาแม้จะติดอันดับสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองสู่เช่นเดียวกับตระกูลฉี แต่ความแข็งแกร่งของตระกูลฉีนั้นทิ้งห่างตระกูลเหลียงไปหลายช่วงตัว!

"ความแข็งแกร่งของตระกูลฉีพวกแกน่ะของจริง ฉันได้ยินมาหมดแล้ว แกมีทุนพอที่จะซ่า แต่ว่านะ..."

เย่เทียนซื่อนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว

"ห้า?"

"แกหมายความว่ายังไง!"

ฉีชิงหมิงถลึงตาใส่ด้วยความดุร้าย

"เหลือเวลาอีกห้าวัน ก่อนที่ตระกูลฉีจะล่มสลาย"

เสียงเรียบๆ ของเย่เทียนซื่อดังขึ้น ราวกับระเบิดที่บึ้มกลางโถงจวนม่วงมงคล!

"เขาพูดว่าอะไรนะ? ตระกูลฉีจะล่มสลายในอีกห้าวัน?"

"เชี่ย! ปากดีชะมัด!"

"นึกว่าเมืองสู่ไม่มีวัวให้เห็น ที่ไหนได้โดนไอ้เด็กนี่เป่าจนตายหมดแล้วนี่เอง!"

"แม้แต่ท่านผู้เฒ่าถังเจิ้นกั๋วแห่งตระกูลถังยังไม่กล้าพูดจาใหญ่โตขนาดนี้ มันเป็นใครกันถึงกล้า? กินยาผิดซองมาหรือเปล่า?"

"ไอ้คนเขลา!"

...

คนรอบข้างต่างพากันอึ้งกับคำพูดของเย่เทียนซื่อ

ใครในเมืองสู่บ้างจะไม่รู้ว่าตระกูลฉีทรงอำนาจขนาดไหน?

อย่าว่าแต่ล้างบางตระกูลฉีเลย แค่จะทำให้ตระกูลฉีบาดเจ็บสาหัสยังไม่มีใครทำได้ แม้แต่ตระกูลถังยังทำไม่ได้เลย!

เย่เทียนซื่อพูดจาใหญ่โตแบบนี้ มันน่าขำสิ้นดี!

ฉีชิงหมิงโกรธจัด คว้าโต๊ะข้างๆ แล้วออกแรงพลิกจนคว่ำ

"โครม!"

โต๊ะถูกคว่ำจนข้าวของถ้วยชามแตกกระจายเต็มพื้น

"ไอ้คนขาเป๋รนหาที่ตาย ไม่ต้องรอห้าวันหรอก แกฆ่าฉันตอนนี้เลยสิ!"

"ทำไม? ไม่กล้าเหรอ?"

"วันนี้ถ้าแกไม่ฆ่าฉัน ฉันนี่แหละจะฆ่าแกเอง!"

ฉีชิงหมิงแผดเสียงใส่เย่เทียนซื่อด้วยดวงตาแดงก่ำ ราวกับสุนัขบ้า

ฉีชิงหมิงถูกเลี้ยงมาอย่างประคบประหงม แม้แต่รอยขีดข่วนยังไม่เคยมี แต่กลับถูกเย่เทียนซื่อหักขาทั้งสองข้างและทำลายเส้นเอ็น เขาจึงแค้นเย่เทียนซื่อเข้ากระดูกดำ อยากจะดื่มเลือดกินเนื้อให้สาแก่ใจ!

เหลียงเสี่ยนหรงก้าวออกมาแล้วกล่าวว่า "คุณชายฉี ที่นี่คือจวนม่วงมงคลของตระกูลเหลียงผม ท่านปรมาจารย์เย่คือแขกผู้ทรงเกียรติของผม เห็นแก่หน้าผมสักครั้งเถอะ"

"เหลียงเสี่ยนหรง ฉันไว้หน้าแก ถึงได้เรียกแกสั้นๆ ว่าลุงเหลียง"

"ถ้าฉันไม่ไว้หน้า แกมันก็แค่ตัวตลกตัวหนึ่ง!"

"ใครอนุญาตให้แกมาทำตัวเป็นหัวโจกต่อหน้าฉันห๊ะ?!"

ฉีชิงหมิงพูดจาหยาบคายขัดจังหวะเหลียงเสี่ยนหรงอย่างไม่ไว้หน้า

ถูกรุ่นลูกด่าทอต่อหน้าสาธารณชน เหลียงเสี่ยนหรงจึงรู้สึกเสียหน้าอย่างมาก เขาเอ่ยด้วยสีหน้าทะมึนทึง "ฉีชิงหมิง อย่าคิดว่าเป็นคุณชายตระกูลฉีแล้วจะมาสามหาวต่อหน้าฉันได้นะ!"

"ต่อให้พ่อแกมาเอง ยังต้องเกรงใจฉันสามส่วนเลย!"

"เพียะ!"

เหลียงเสี่ยนหรงพูดจบ ฉีชิงหมิงกลับเหวี่ยงมือตบหน้าเขาฉาดใหญ่

"เกรงใจสามส่วนงั้นเหรอ? แกมันวิเศษมาจากไหน!"

"ฉันให้แกสามฉาดแทนเอาไหม!"

ฉีชิงหมิงด่าทอด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาฉายแววบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ

เหลียงเสี่ยนหรงลูบแก้มที่โดนตบพลางเอ่ยเสียงเย็น "นึกไม่ถึงว่าชั่วชีวิตของเหลียงเสี่ยนหรงคนนี้ ยังจะมีคนกล้าตบหน้าฉันอีก?"

"เฟิงไห่!"

"ครับ!"

เฟิงไห่ก้าวออกมา แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

เหลียงเสี่ยนหรงมีพระคุณที่ชุบเลี้ยงเขามาและไว้วางใจเขามานานหลายปี ต่อให้ต้องสละชีวิตเพื่อเหลียงเสี่ยนหรงเขาก็ไม่ลังเล

เมื่อเห็นเหลียงเสี่ยนหรงถูกทำร้าย เขาจึงอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป

"หักขามันซ้ำอีกรอบ!"

"ทำลายแขนทั้งสองข้างของมันด้วย!"

"ให้มันต้องนั่งรถเข็นไปตลอดกาล!"

น้ำเสียงของเหลียงเสี่ยนหรงแฝงไปด้วยความเย็นเยียบถึงขีดสุด

สิ้นเสียงคำสั่ง เฟิงไห่ก็พุ่งตัวออกไปทันที

บอดี้การ์ดรอบกายฉีชิงหมิงต่างพยายามเข้ามาขัดขวาง แต่กลับถูกเฟิงไห่จัดการลงได้อย่างง่ายดาย

"เหลียงเสี่ยนหรง แกกล้าทำร้ายฉันเหรอ? ปู่ของฉันจะถล่มตระกูลเหลียงของแกให้ราบ... อ๊ากกก!!!"

ฉีชิงหมิงร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว เสียงร้องขาดหายไปในทันที เมื่อแขนที่ยกขึ้นมาถูกเฟิงไห่หักจนห้อยต้อยแต่ง!

"ฉันจะให้ปู่ฆ่าเย่เทียนซื่อกับตระกูลเหลียงของพวกแกให้หมด!"

"กร๊อบ!"

"อ๊ากกกก!!"

แขนอีกข้างของฉีชิงหมิงก็ถูกเฟิงไห่หักสะบั้น!

"กร๊อบ! กร๊อบ!"

ขาทั้งสองข้างที่เพิ่งผ่านการผ่าตัดมาถูกเฟิงไห่ฟาดจนหักซ้ำอีกครั้ง!

ยิ่งไปกว่านั้น เฟิงไห่ยังลงมือได้อย่างอำมหิต เขาขยี้กระดูกสี่ร้อยกิ่งของฉีชิงหมิงจนแหลกละเอียด!

เป็นการแตกหักแบบละเอียดสะสม!

ต่อให้ผ่าตัดก็ไม่มีทางเชื่อมต่อได้อีก!

ต่อให้ฉีชิงหมิงไม่ตาย เขาก็จะต้องพิการไปตลอดชีวิต กลายเป็นคนไร้ค่าอย่างสมบูรณ์แบบ!

"มัวยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบโทรหาอาจารย์ของฉันสิ! ให้ท่านมาแก้แค้นให้ฉัน!"

"อ๊ากกกก! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!"

ฉีชิงหมิงนอนพะงาบๆ อยู่บนรถเข็นพลางร้องโหยหวน

ผู้ติดตามคนหนึ่งรีบต่อสายขอความช่วยเหลือทันที

หลังวางสาย ผู้ติดตามคนนั้นก็ชี้หน้าเหลียงเสี่ยนหรง เฟิงไห่ และเย่เทียนซื่อ พลางเอ่ยอย่างโอหัง "อาจารย์ของคุณชายฉีกำลังจะมาถึงแล้ว! พวกแกไม่มีใครหนีพ้นหรอก! เตรียมตัวตายกันได้เลย!"