บทที่ 44 วันนั้น จางเหวินซือจำความกลัวตอนตาเขียวปั๊ดได้อีกครั้ง

ในความเป็นจริง ลำพังแค่การฝึกทักษะสังหารพันกระดูกจนถึงระดับเชี่ยวชาญนั้น ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้หนิงชวนก้าวข้ามสองขอบเขตไปสู้กับจางเหวินซือที่อยู่ปลุกพลังขั้นที่แปดได้อย่างสูสี

ทว่าหนิงชวนยังมีวิชาอื่นติดตัวอยู่

วิชาร่างวัชระระดับที่สี่

วิชาท่าเท้าฉับไวระดับสมบูรณ์แบบ

ในระหว่างการต่อสู้ หนิงชวนไม่เพียงแต่จะยันเอาไว้ได้ แต่เขายังค่อยๆ ชิงความได้เปรียบมาอย่างแนบเนียน

ตึก! ตึก! ตึก!

หนิงชวนกระหน่ำใช้ทักษะสังหารพันกระดูกออกมาอย่างดุดันและโหดเหี้ยม แรงกดดันมหาศาลทำให้ดาบในมือคู่ต่อสู้สั่นสะท้านและเกิดประกายไฟจากการปะทะครั้งแล้วครั้งเล่า

วิชานี้ประกอบด้วยห้าท่วงท่า

ท่าแรก อสรพิษหยินจู่โจม!

ขึ้นชื่อเรื่องความเดาทางยาก วิถีหมัดหลอกล่อจนสับสน

ท่าที่สอง หมัดสายฟ้า!

จุดเด่นคือความเร็ว หมัดที่ชกออกไปรวดเร็วปานสายฟ้าแลบเหมือนลูกศรที่พุ่งออกจากคันศร!

ท่าที่สาม หมัดสังหารกระดูกขาว

กระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุด ใช้สำหรับการโจมตีซึ่งๆ หน้า

ท่าที่สี่ พยัคฆ์มรณะรัดพัน!

ท่าคว้าจับสังหาร วงแขนที่ทรงพลังจะบดขยี้กระดูกของศัตรูให้แหลกลาญ

ท่าที่ห้า พลังพันกระดูก

ท่านี้ไม่มีรูปแบบตายตัว ทั้งหมัด เท้า ศอก และเข่า สามารถนำมาใช้ได้หมด

โดยแก่นแท้แล้วมันคือพลังแฝงที่ชั่วร้าย หรือจะเรียกว่าพลังทะลุทะลวงก็ได้ ซึ่งยากที่จะป้องกัน มันสามารถแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายได้แม้จะมีโล่กำบัง บดขยี้กระดูกภายในจนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แน่นอนว่าท่าพลังพันกระดูกนั้นฝึกยากสุดๆ

มีเพียงผู้ที่เข้าสู่ขอบเขตล้ำลึกเท่านั้นถึงจะเริ่มใช้งานมันได้

หนิงชวนในตอนนี้ยังห่างไกลจากการจะใช้ท่านี้ได้อยู่

“หมัดสายฟ้า!”

หนิงชวนหรี่ตาลง เขาระเบิดท่าที่สองของทักษะสังหารพันกระดูกออกมา รวบรวมพลังและชกออกไปในพริบตา

เปรี้ยง!

เสียงกระดูกลั่นดังชัดเจนมาจากท่อนแขนของเขา

ความเร็วหมัดนั้นน่าตกใจมาก กระแสอากาศปั่นป่วนพุ่งผ่านไปเหมือนลูกศรที่แหวกน่านฟ้า

สีหน้าจางเหวินซือเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง เขาหน้าสิ่วหน้าขวานรีบดึงดาบกลับมากันไว้

ด้วยความรีบร้อนและกำลังที่ยังรวบรวมไม่พอ ดาบถูกหมัดกระแทกจนเสียจังหวะแล้วปะทะเข้ากับหน้าอกเขาอย่างแรง ส่งร่างเขาให้กระเด็นถอยหลังไปกว่าสิบก้าว

เลือดสายหนึ่งไหลซึมออกมาจากมุมปาก

โชคดีที่เขาใช้ด้านแบนของใบดาบรับหมัดไว้

ถ้าโดนคมดาบเต็มๆ ร่างเขาคงถูกผ่าเป็นสองซีกไปแล้ว

"เขาสามารถซัดพวกปลุกพลังขั้นแปดให้ถอยรั้งได้ด้วยมือเปล่า ถ้ามีอาวุธล่ะก็ พลังต่อสู้คงเทียบเท่าพวกขั้นเก้าแน่ๆ สรุปคือจ้าวเว่ยผิงที่สู้กับเขาจนเลือดโชกน่ะ อยู่แค่ปลุกพลังขั้นเจ็ดเองเหรอ?"

ผู้ชมคนหนึ่งโพล่งขึ้นเสียงเย็น

นักสู้ในระดับปลุกพลังที่ยังไม่มีพลังต้นกำเนิด อาวุธนับว่ามีผลมากในการเพิ่มพลังต่อสู้ให้ก้าวกระโดด

"ชัดเจนว่ามีคนตั้งใจใส่ร้าย พยายามจะทำลายอนาคตของเด็กหนุ่มคนนี้!"

"กล้าใส่ความฮีโร่ที่ฆ่าสายลับเทียนอู่ คนพวกนี้นอกจากจะเลวแล้วยังโง่บรมอีกด้วย!"

"ฉันหลงเชื่อข่าวลือพวกนั้นจนไปหัวเราะเยาะเขา น่าละอายจริงๆ!"

ผู้คนเริ่มตระหนักถึงความจริงและพากันโกรธแค้นแทนหนิงชวน

พวกหน้าม้าที่แอบปนอยู่ในฝูงชนต่างสบตากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว

บนเวทีประลอง

"บอกตามตรง นายทำให้ฉันเซอร์ไพรส์มากจริงๆ!"

จางเหวินซือจ้องเขม็งไปที่หนิงชวนพลางปาดเลือดที่มุมปากออก แล้วพูดเสียงเย็น "ตอนแรกกะจะเก็บท่าไม้ตายนี้ไว้ใช้ตอนชิงท็อปสิบ แต่นายคงต้องได้เห็นมันก่อนเพื่อนแล้วล่ะ!"

พูดจบจางเหวินซือก็ก้าวพรวดไปข้างหน้า สองมือกุมดาบชูขึ้นเหนือหัว

สิบสามดาบมหานที!

นี่คือศิลปะการต่อสู้ระดับ C

ต่างจากเพลงดาบสายฟ้าที่มีท่าเดียว สิบสามดาบมหานทีตามชื่อเลยคือประกอบด้วยสิบสามกระบวนท่าดาบ

ดาบแต่ละเล่มจะยืมแรงส่งจากดาบก่อนหน้า

เปรียบดั่งระลอกคลื่นในแม่น้ำสายใหญ่ ดาบที่ฟันตามหลังจะทรงพลังกว่าดาบแรกเสมอ

ดาบที่สิบสามซึ่งเป็นดาบสุดท้ายนั้นมีพลังทำลายล้างมหาศาล

วูบ วูบ วูบ…

จางเหวินซือรัวดาบออกมาหกครั้งรวด แต่ละดาบรวดเร็วกว่าครั้งก่อน!

หนิงชวนใช้ท่าเท้าฉับไว เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วหลบหลีกคมดาบทั้งหมดไปได้อย่างลื่นไหล

วูบ!

ดาบที่เจ็ดฟาดสับลงมาอย่างรวดเร็ว

ดวงตาหนิงชวนไหววูบ เขาตัดสินใจที่จะไม่หลบอีกต่อไป

ไม่ใช่ว่าหลบไม่ได้

วิชาท่าเท้าฉับไวระดับสมบูรณ์แบบนั้นพริ้วไหวดั่งสายลม แม้แต่จ้าวเว่ยผิงในวันนั้นยังแตะตัวเขาไม่โดน นับประสาอะไรกับจางเหวินซือที่อยู่แค่ปลุกพลังขั้นแปด

เขาแค่กังวลว่าถ้าโชว์เทพเกินไป เว่ยป๋อหู่จะป๊อดจนไม่กล้าสู้ด้วย

ปัง!

หนิงชวนเอี้ยวตัวครึ่งซีกแล้วสะบัดฝ่ามือกระแทกเข้าที่ด้านข้างของใบดาบอย่างแรง เกิดเสียงดังสนั่นจนดาบเบี่ยงทิศทางไป

แต่ในขณะเดียวกัน ร่างของเขาก็ถูกแรงปะทะมหาศาลจากดาบซัดจนกระเด็นถอยหลังไป

เขาลงแตะพื้นอย่างหนักหน่วงห่างออกไปเจ็ดแปดเมตร

"หลบไม่พ้นแล้วล่ะสิ!"

จางเหวินซือเห็นดังนั้นก็แค่นเสียงหัวเราะอย่างลำพองใจ

เขาฝึกวิชาสิบสามดาบมหานทีจนถึงระดับสาม ดาบแต่ละดาบจะแรงขึ้นกว่าดาบก่อนหน้าประมาณสิบเปอร์เซ็นต์

ดูเหมือนจะน้อย แต่พอสะสมพลังไปเรื่อยๆ มันก็น่ากลัวสุดๆ

ดาบที่เจ็ดนั้นแรงกว่าดาบแรกถึงสองเท่า

และดาบสุดท้ายจะแรงกว่าเดิมถึงสี่เท่า!

วูบ!

จางเหวินซือรุกไล่ต่อ ดาบที่แปดสับลงมาด้วยพลังกดดันมหาศาล อากาศรอบตัวม้วนตัวราวกับคลื่นคลั่ง

ปัง!

หมัดของหนิงชวนกระแทกเข้าหาใบดาบในมุมเฉียง

เมื่อวิถีดาบเปลี่ยนไป หนิงชวนก็ถูกแรงส่งกระเด็นออกไปอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ด้วยร่างวัชระระดับที่สี่ เขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย

"ฝึกวิชาระดับ C จนชำนาญ... อย่างที่คิดเลย พอใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย พวกตัวเก็งก็เริ่มเผยตัวกันหมดแล้ว!"

อาจารย์คนหนึ่งที่ดูการประลองอยู่ถอนหายใจออกมา

"ฉันจำได้ว่าหนิงชวนมีวิชาดาบระดับ B ในขอบเขตล้ำลึก ทำไมเขาไม่ชักดาบออกมาล่ะ?"

"ชักไม่ได้น่ะสิ สิบสามดาบมหานทีน่ะ พอกระบวนท่าเริ่มขึ้น การโจมตีจะต่อเนื่องเหมือนคลื่นในแม่น้ำ ศัตรูแทบไม่มีเวลาหายใจ อย่าว่าแต่จะหาจังหวะชักดาบเลย!"

"น่าเสียดายจัง"

ผู้คนรอบข้างต่างแสดงความคิดเห็นกันเซ็งแซ่

แต่สายตายังคงจ้องจับอยู่ที่เวที ไม่กล้ากะพริบตาเพราะกลัวพลาดจังหวะสำคัญ

ตึก!

ดาบที่สิบฟาดลงมา หนิงชวนใช้ศอกที่เปลี่ยนเป็นสีทองรับการโจมตีไว้ตรงๆ เกิดเสียงดังปังใหญ่ ร่างเขาถูกซัดกระเด็นเฉียงไปไกลกว่าสิบเมตรจนเกือบจะตกเวที

"สิบสามดาบมหานที วิชาที่ยืมแรงส่งต่อเนื่องแบบนี้ก็เข้าท่าดีนะ ถ้ามีโอกาสในอนาคตคงต้องหาวิชาดาบแนวนี้มาฝึกบ้าง พอรวมกับเพลงดาบสายฟ้ามันน่าจะช่วยเสริมพลังให้กันได้หลายเท่าตัวเลย!"

หนิงชวนคิดไปเรื่อยเปื่อยอย่างไม่ทุกข์ร้อน

ดูภายนอกเหมือนเขากำลังโดนจางเหวินซือรุกไล่จนจนมุม แต่ความจริงเขาไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันเลยสักนิด

การจะชนะน่ะมันง่ายนิดเดียว

แต่สิ่งที่ยากคือการชนะรอบนี้ไปพร้อมๆ กับการสร้างความมั่นใจให้เว่ยป๋อหู่เชื่อว่าตัวเองจะเอาชนะเขาได้ต่างหาก

“เหลืออีกสามดาบสินะ ฉันจะใช้ร่างวัชระรับมันไว้ตรงๆ แล้วค่อยหาจังหวะปิดเกมจัดการจางเหวินซือ”

หนิงชวนคิดในใจ

ต่อให้ร่างวัชระจะแข็งแกร่ง แต่มันก็เป็นแค่การป้องกันที่ยอดเยี่ยมเท่านั้น

มันเป็นวิชาเชิงรับ

แต่ท่าเท้าฉับไวนั้นต่างออกไป

การเคลื่อนไหวที่พริ้วไหวสามารถนำมาประสานกับการโจมตี ทำให้ศัตรูไม่สามารถตั้งรับได้เลย

ตึก! ตึก! ตึก!

จางเหวินซือปลดปล่อยสามดาบสุดท้ายออกมา ทั้งหนักแน่นและรุนแรงราวกับมีคลื่นยักษ์ซ่อนอยู่ในใบดาบ ดุดันถึงขีดสุด

เสียงระเบิดดังกึกก้อง หนิงชวนถูกซัดกระเด็นถอยหลังไปสามครั้งรวด

แต่ภายใต้การป้องกันที่แข็งแกร่งของร่างวัชระสีทอง เขาไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย มีเพียงฝุ่นที่เกาะตามชุดนักเรียนนิดหน่อยเท่านั้น

ฝูงชนระเบิดเสียงฮือฮาออกมาทันที

“ยืนยันแล้ว! แสงสีทองนั่นคือการปรากฏของร่างวัชระจริงๆ! หนิงชวนฝึกวิชาร่างวัชระ!”

“วิชาสายพลังภายนอกที่เคี่ยวกรำสุดๆ! หนิงชวนต้องมีความมุ่งมั่นมหาศาลเลยนะเนี่ย!”

"ระดับที่สี่เลยเหรอ?! เขาทำได้ยังไง? ต่อให้ฝึกมาตั้งแต่เกิดเวลาก็ยังไม่น่าจะพอเลยนะ!"

หลายคนถึงกับช็อกค้างไปเลย

จางเหวินซือเองก็อึ้งไปเหมือนกัน เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหนิงชวนถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้

ตอนงานคัดเลือกครั้งก่อน เขามั่นใจว่าหนิงชวนไม่มีพลังต่อสู้เทียบเท่าพวกปลุกพลังขั้นแปดแน่นอน!

วินาทีนั้น จางเหวินซือถึงกับลืมปรับลมหายใจที่หอบเหนื่อยของตัวเองไปชั่วขณะ

วิชาอย่างสิบสามดาบมหานทีน่ะมันกินพละกำลังมหาศาล

ต่อให้เป็นพวกปลุกพลังขั้นสูงก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะใช้รวดเดียวจบ มันต้องใช้เวลาในการปรับลมหายใจสักพัก

หนิงชวนย่อมไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้จางเหวินซือหลุดมือไป เขาถีบเท้าพุ่งเข้าประชิดตัวในก้าวเดียวแล้วชกหมัดออกไปทันที

วูบ!

ลมหมัดหวีดหวิว รวดเร็วปานมังกรทะยาน

จางเหวินซือพยายามจะหลบแต่พละกำลังเขาหมดเกลี้ยงจนขยับตัวไม่ทัน เสียงปังดังสนั่น เขาโดนหมัดหนักๆ เข้าที่หน้าท้องจนโซเซถอยหลังไป

ปัง! ปัง! ปัง!

หนิงชวนรัวหมัดเข้าใส่จางเหวินซือจนดาบหลุดมือ

พอไม่มีอาวุธ จางเหวินซือก็ยิ่งไม่ใช่คู่มือของเขาเข้าไปใหญ่

"อ๊าก!"

เบ้าตาขวาของจางเหวินซือโดนหมัดเข้าไปเต็มๆ จนเริ่มเขียวช้ำอย่างรวดเร็ว เขาถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ความเจ็บที่คุ้นเคยนี้ทำให้เขานึกถึงตอนงานคัดเลือก ที่เขาโดนหนิงชวนหยามหน้าซะจนเสียหมา

ความหวาดกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมจิตใจ

"ฉันยอมแพ้! ยอมแพ้แล้ว!"

เขารีบเอามือตะปบปิดตาซ้ายข้างที่เหลือที่ยังไม่เจ็บไว้แน่นพลางตะโกนด้วยความลนลาน

ตาเขียวข้างเดียวก็ยังดีกว่าต้องกลายเป็นหมีแพนด้าสองข้างล่ะวะ!

_