บทที่ 91 : ห้อง 1 ปรากฏตัว ไร้เทียมทานในใต้หล้า ?

“อุว้าว ! สมกะที่เป็นรุ่นพี่เลย  ทักษะยุทธ์อย่างเท่ !”

“จริงด้วย  เงาเปลวเพลิงเต็มฟ้าไปหมด  เจ๋งโคตร !”

ในห้อง VIP ชั้นบนสุด  หน้ากระจกหน้าต่างบานใหญ่

พวกลั่วซือหานต่างถอดรองเท้านั่งเบียดกันบนโซฟาพร้อมกับกินขนมขบเคี้ยว  รับชมการต่อสู้บนลานประลองด้านล่างด้วยสีหน้าตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็น

แน่นอนว่าจะโทษพวกเธอก็ไม่ได้

อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้คือเฉินมู่เข้มงวดเกินไป

นอกจากภารกิจแดนลับภูเขาไท่หมิงครั้งนั้นแล้ว  พวกเธอก็ไม่เคยแม้แต่จะออกไปเหยียบสนามเด็กเล่นของมหาวิทยาลัยอีกเลยนับตั้งแต่เข้าเรียนห้อง 1 มา

นอกจากนี้  เนื่องจากอาคารเรียนและหอพักตั้งอยู่ลึกเข้าไปด้านในมากเกินไป  พวกเธอจึงแทบไม่ได้พบปะกับเพื่อนนักศึกษาคนอื่นเลย

พูดหยาบ ๆ หน่อยคือมันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการไปติดคุกมากนักหรอก

ถ้าพวกเธอไม่ได้รับการฝึกฝนจนถึงขั้นหมดแรงข้าวต้มทุกวันจนไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นแล้วล่ะก็  ป่านนี้พวกเธอคงเป็นบ้าไปนานแล้ว

พอได้ออกมาเปิดหูเปิดตาและได้ดูอะไรสนุก ๆ แล้วพวกเธอย่อมตื่นเต้นเป็นธรรมดา

“อ้าว ! รุ่นพี่ผู้หญิงนั่นชนะละเหรอ ? !”

“ฉันรู้จักแกอยู่นะ  แกเป็นนักศึกษาที่เรียนเก่งที่สุดของปีสอง  เห็นว่าติดอันดับเก้าของทำเนียบจอมยุทธ์ด้วย”

“ช่าย ~ ฉันได้ยินมาว่าพี่แกเป็นคนเดียวในปีสองที่ติดทำเนียบจอมยุทธ์  ไม่พอยังติดท็อปเท็นอีก  ถ้าไม่ติดข้อจำกัดเรื่องอายุล่ะก็ป่านนี้คงข้ามชั้นไปเรียนปีสี่แล้วมั้ง”

“ปีสี่มีไรดีอะ  เอาแต่ทำภารกิจเก็บหน่วยกิตไปวัน ๆ สู้เรียนในมหาลัยอยู่ดี ๆ ไม่ได้หรอก”

“รุ่นพี่คนนั้นสวยจังอะ  ไม่รู้ว่าเหล่าเติ้งจะเกิดอารมณ์จนหน้ามืดตามัวชวนเธอมาเรียนห้องเราป่าวนะ”

พอพูดมาถึงตรงนี้ทุกคนต่างก็หันไปมองเหลิ่งมู่เหอเป็นตาเดียวกัน

เหลิ่งมู่เหอหน้าแดงและรีบแสร้งปันหน้าเย็นชา

“มองฉันทำไม”

“งั่ม ๆ ๆ อร่อยจังเลย  งั่ม ๆ ๆ ๆ...”

“...”

“เอ่อ  หึ ๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ”

“นั่นสิ  ตะกี๊ฉันเห็นรุ่นพี่ปีสามปีสี่สวย ๆ เยอะแยะเลย !”

“จริงด้วย  สถาบันอื่นก็มีที่สวย ๆ ไม่น้อยเลยนะ  แต่จะว่าไปนี่มันการแข่งขันวิทยายุทธ์ระดับประเทศ  จะมีสาวสวย ๆ มาเพียบก็ไม่แปลกหรอก !”

สาว ๆ รีบเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วหัวเราะคิกคัก  แต่ไม่นานพิธีกรก็ประกาศว่าการแข่งขันของนักศึกษาปี 2 ได้สิ้นสุดลงแล้ว

ซูเสี่ยวเถาขยิบตาโต ๆ แล้วจกมันฝรั่งทอดกรอบขึ้นมาเคี้ยวต่อ

“ดูท่าจะถึงตาเราแล้วสินะ”

ก็ตามนั้น

เธอยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงเคาะประตู

ลั่วซือหานเอนหลังพิงโซฟาและพูดอย่างใจเย็นว่า “เข้ามาได้” ผู้จัดการทั่วไปคนเดิมจึงรีบเปิดประตูและเดินเข้ามา

“คุณหนูใหญ่ทุกท่านครับ  การแข่งขันของนักศึกษาปีหนึ่งจะเริ่มแล้วครับ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นลั่วซือหานจึงวางแก้วไวน์ลงแล้วมองไปที่เขา

“แล้วจารย์ล่ะอยู่ไหน”

“เอ่อ……”

ผู้จัดการทั่วไปริมฝีปากกระตุกยิก ๆ

จะให้เขากล้าพูดอะไรออกไปได้อย่างไร

ประเด็นหลักและเป็นปัญหาใหญ่คือท่านผู้นั้นเข้าไปในห้องทำงานตั้งแต่ตอนนั้นแล้วจนป่านนี้ก็ยังไม่ออกมาเลยเนี่ยสิ

“อาจารย์เฉินยังไม่ทราบแน่ชัดครับ  แต่ผมคิดว่าอีกเดี๋ยวท่านคงจะตามไป”

ลั่วซือหานพยักหน้าถอนหายใจเบา ๆ แล้วสั่งการ

“รวมพล”

พรึบ !

เมื่อได้ยินคำสั่ง  ทุกคนก็วางสิ่งที่ถืออยู่ลงทันทีและเข้ามาจัดแถวในที่ว่าง ๆ อย่างรวดเร็วจนสีหน้าของผู้จัดการทั่วไปถึงกับซีดเผือด

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าสาว ๆ น่ารัก  ช่างพูด  และร่าเริงเหล่านี้จะมีระเบียบวินัยมากขนาดนี้

มันดูเหมือนกองทัพยิ่งกว่ากองทัพเสียอีก...

ผู้จัดการทั่วไปไม่รู้จักเฉินมู่  แต่เขาก็เดาได้ว่าคนที่สามารถสั่งให้คุณหนูใหญ่จัดการเรื่องต่าง ๆ ให้  และยังสามารถฝึกฝนนักศึกษาแบบนี้ออกมาได้ด้วยตัวเองนั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

ต้องรู้ก่อนว่าต่อให้เป็นคนจากแปดตระกูลใหญ่  คุณหนูใหญ่ของตนก็ยังไม่แม้จะเหลือบแลให้เข้ามาเกะกะสายตาแม้เพียงแวบเดียว...

คิดมาถึงตรงนี้ผู้จัดการทั่วไปก็ตัวสั่นและรีบยืดตัวให้ตรงก่อนจะผายมือ

“คุณหนูใหญ่ทุกท่าน  เชิญทางนี้ครับ”

...

“เรียนผู้ชมทุกท่าน ! ขอขอบคุณนักศึกษาชั้นปีที่สองที่มอบการแข่งขันที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้มาให้พวกเราได้รับชม”

“และตอนนี้ ! ขอต้อนรับนักศึกษาใหม่ชั้นปีที่หนึ่งที่เราทุกคนต่างรอคอยมากที่สุดในปีนี้ที่จะรังสรรค์การต่อสู้อันน่าตื่นตาตื่นใจกว่าเดิมให้พวกเราได้รับชมค่า !”

หลังจากได้ฟังคำพูดอันทรงพลังของซวนซวน  สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปยังที่นั่งของห้อง 1

เนื่องจากโคลอสเซียมมีรูปวงกลม  ผู้ชมจึงนั่งกันเป็นวงกลม  และผู้เข้าแข่งขันเองก็ด้วย

ทว่ามีเพียงที่นั่งของห้อง 1 ของสถาบันหลวงเท่านั้นที่ว่าเปล่าท่ามกลางที่นั่งที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนซึ่งมันต้องเด่นสะดุดตาสุด ๆ ชัวร์อยู่แล้ว

เหตุการณ์นี้สร้างไม่พอใจและความอับอายอย่างยิ่งแก่นักศึกษาคนอื่น ๆ จากสถาบันหลวง

“ห้องหนึ่งแม่งไม่มาจริงด้วย  โห่...  โคตรเชี่ยเลยว่ะ !”

“เอาตรง ๆ นะ  กูอายว่ะ  ถึงกูจะไม่ได้เก่งอะไรแต่อย่างน้อย ๆ กูก็กล้ามาเพื่อรักษาหน้าตาไว้  มาแต่ไม่ขึ้นเวทีก็ได้แท้ ๆ ใช่มั้ย”

“เห็นด้วยเลย  ถึงตอนนี้แล้วยัยพวกนั้นยังไม่มาเลยด้วยซ้ำ  นี่มันดูถูกท่านอธิการฉินแถมยังตบหน้านักศึกษามหาลัยอื่นอีกไม่ใช่นิ”

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบรอบข้างฉินหลานก็หน้าแดงและพูดว่า...

“พวกเหี้ย  มีแต่ตัวหน้าขายหน้าทั้งนั้น  ไอ้เลวเฉินมู่แม่งสมควรตายห่าสุดแล้ว !”

“จริง ! ไอ้เลวเฉินมู่นั่นแม่งวัน ๆ เอาแต่จีบหญิง  พอถึงเวลาทำการทำงานจริง ๆ เสือกพึ่งพาห่าไรไม่ได้เลย !”

“ถ้ากูต้องอยู่มหาลัยเดียวกะไอ้คนแบบนั้นล่ะก็กูคงเอาหัวมุดดินหนีไปแล้วล่ะ !”

“กลับไปกูจะชวนเพื่อน ๆ เขียนจดหมายร้องเรียนไอ้เหี้ยนั่นซะ  แม่งเอ๊ย  มันหน้าด้านอยู่คนเดียวแต่ดันลากพวกกูลงน้ำไปด้วยซะงั้น !”

ฉินหลานโกรธมาก  โกรธเช่นเดียวกับพวกหลี่เฉิงคุน

คนพวกนี้ล้วนมาจากหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่จึงไม่แปลกที่จะใส่ใจชื่อเสียงของตัวเองตั้งแต่เด็ก ๆ และตอนนี้ย่อมรู้สึกว่าตัวเองถูกคนอื่นทำให้ขายหน้าคนทั้งประเทศ  แล้วใครล่ะจะไปยอมรับเรื่องแบบนี้ได้

โชคดีที่ซวนซวนซึ่งอยู่บนลานประลองนั้นเหมือนจะรู้เรื่องราวภายในอยู่ก่อนแล้ว  หลังจากได้รับข้อมูลผ่านหูฟังที่สวมอยู่เธอก็รีบยกมือเล็ก ๆ ขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

“เอาล่ะค่า ! ต่อไปนี้ก็ขอเสียงปรบมือต้อนรับ...  นักศึกษาชั้นปีหนึ่งห้องหนึ่งจากมหาวิทยาลัยตี้ตูค่า ~ !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทุกคนที่กำลังนินทาอย่างมันส์ปากต่างสะดุ้งโหยง

“เชี่ยไรวะ  ปีหนึ่งห้องหนึ่ง  ยัยพวกนั้นก็มาด้วยเรอะ !”

“จริงด้วย ! ดูสิ ๆ ! พวกมันมากันแล้ว !”

แล้วก็ตามนั้น

จากความมืดด้านหลัง  ร่างของเฉินมู่ปรากฏตัวขึ้นเป็นคนแรก

ข้าง ๆ เขามีหญิงสาวแสนสวยสุดสะดุดตาผมยาว  ชุดแดง  เดินควงแขนมาด้วย

เมื่อทั้งคู่ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดแล้ว  ก็ตามมาด้วยนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ห้อง 1 ซึ่งนำโดยลั่วซือหาน  เย่จิ่นชิว  และซูเสี่ยวเถา  ปรากฏตัวตามมาติด ๆ

แตกต่างจากนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่หย่อนยานและเกียจคร้าน  นักศึกษาห้อง 1 ที่หนึ่งสวมเครื่องแบบของมหาวิทยาลัยตี้ตูที่ทั้งสะอาดและเดินกันอย่างพร้อมเพรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย  สีหน้าจริงจังเป็นหนึ่งเดียวกัน  แล้วมาหยุดยืนอยู่ในที่โล่งราวกับกองทัพที่กำลังรอตรวจแถว

ทันทีที่พวกเธอปรากฏตัว

ภาพบรรยากาศที่เคยคึกคักจากผู้คนนับล้านกลับเงียบสงัดลงในทันที

ทุกสายตาจับจ้องไปที่คนกลุ่มนั้น  แม้ว่าจะไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยก็ตาม  แต่กลับแผ่รัศมีแห่งความมุ่งมั่นแน่วแน่และจิตสังหารออกมาอย่างชัดเจน

เนื่องจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในโซนพักคอยของสถาบัน  นักศึกษาจากสถาบันหลวงและสถาบันหลงอู่ที่อยู่ใกล้สุดจึงรับรู้ถึงแรงกดดันดังกล่าวได้ชัดกว่าใคร

สาว ๆ หลายคนถึงกับต้องกอดแขนตัวเองเพราะจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันหนาวเย็นน่าขนลุกขึ้นมาเฉยเลย

“นะ...  นี่ใช่นักศึกษาแน่เหรอ”

มีคนพึมพำเบา ๆ ทำให้ฝูงชนที่ยังตกตะลึงอยู่กลับมาสู่ความเป็นจริง

“นี่เหรอนักศึกษาปีหนึ่งห้องหนึ่งสถาบันหลวง  เท่จังเลย...”

“จิตสังหารอะไรขนาดนี้  เรียกพวกแบบนี้ว่านักศึกษาได้ด้วยเหรอ”

“แต่ละคนนี่ดูแกร่งเกิน...  เรื่องระเบียบวินัยเนี่ยอย่างกับกองทัพเลย”

“กูไม่ได้มาผิดที่ชะ ? ที่นี่ใช่การแข่งขันวิทยายุทธ์มั้ย ? ทำไม...  ถึงรู้สึกเหมือนกะลังเห็นฝูงสัตว์ร้ายมากกว่ากลุ่มนักศึกษาวะ”

แม้ว่าจะได้สติกลับคืนมาแล้ว  แต่ผู้ชมก็ยังไม่กล้าพูดเสียงดัง  ราวกับกลัวว่าจะเผลอไปปลุกสัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์ที่ซ่อนตัวอยู่ให้ตื่นขึ้น

พวกฉินหลานที่อยู่ใกล้ที่สุดต่างก็หน้าซีดเผือดและกัดฟันแน่น

“แม่งกร่างกันชิบหาย...”

“ยัยพวกห้องหนึ่งนี่ก็เอาแต่ชอบเล่นมุกนี้ตลอด  พวกมันคิดว่าตัวเองไร้เทียมทางจริง ๆ เหรอวะ”

“วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าตายตลอด  ไม่รู้แม่งทำให้ใครดู”

“นั่นไม่ใช่หวางหยู่หนิงกะเย่เมี่ยวเตี๋ยเหรอ  ยัยพวกนี้ก็ระดับเอสเหมือนกันชะ ? แล้วทำไมไปยืนท้ายแถวสุดงั้นอะ”

“ยังมีหน้าใหม่อีกคนนะเห็นมะ...  แต่มันเกิดไรขึ้นกะสถาบันเทียนชูกะสถาบันหลงอู่ล่ะเนี่ย  ไมถึงยอมส่งอัจฉริยะสองคนนั่นให้มันง่าย ๆ แบบนิ”

นักศึกษาจากสถาบันหลงอู่และสถาบันเทียนชูต่างหน้าเขียวเมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบจากนักศึกษาสถาบันหลวง

โดยเฉพาะพวกอาจารย์ของพวกหวางหยู่หนิง  หน้านี่ดำเป็นก้นหม้อกันทั้งนั้นเลย

แล้วกูจะทำไรได้

สู้ก็สู้ไม่ได้  ด่าก็ด่าไม่ชนะ

มันไม่ใช่แค่ผิดหวัง  แต่มันคือความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

ถึงแม้บรรยากาศจะเงียบสงบ  แต่ในขณะนั้นเอง  ระบบในสมองของเฉินมู่กลับทำงานผิดปกติราวกับกำลังช็อต

มันดัง ‘ติ๊ง ๆ ๆ ๆ ๆ’ รัว ๆ อยู่นาน