บทที่ 90 - นี่คือการสังหารหมู่
บทที่ 90 - นี่คือการสังหารหมู่
บทที่ 90 - นี่คือการสังหารหมู่
"เจ้านาย ถึงแล้วขอรับ!"
เสี่ยวไป๋เอ่ยเตือน
หลงเฟยซุ่มอยู่ในป่าทึบ ทอดสายตามองค่ายเผ่าพยัคฆ์คลั่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
เหนือประตูค่ายแขวนหัวพยัคฆ์ขนาดมหึมาเอาไว้ บนหัวพยัคฆ์สลักอักขระมารอย่างชัดเจน ค่ายแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลราวกับเป็นเมืองขนาดย่อมเมืองหนึ่งเลยทีเดียว
ใหญ่โตถึงเพียงนี้จะลอบเข้าไปได้อย่างไรกัน
"เสี่ยวไป๋ เจ้าสัมผัสถึงตำแหน่งของสาวพยัคฆ์ดาวได้หรือไม่" หลงเฟยกระซิบถาม
เสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว ปลดปล่อยสัมผัสเทวะของสัตว์เทวะออกไปตรวจสอบ ไม่กี่วินาทีต่อมามันก็ส่ายหน้า
"คนข้างในมีมากเกินไป ระยะทางก็ไกลเกินไป อีกทั้งพวกมันล้วนเป็นเผ่าพันธุ์มารเหมือนกัน กลิ่นอายจึงคล้ายคลึงกัน ข้าไม่อาจแยกแยะตำแหน่งของนางได้ หากข้าลอบเข้าไปข้างในได้ก็น่าจะสัมผัสได้ขอรับ"
"เจ้านาย ข้าเข้าไปได้นะขอรับ"
"ไม่ได้!"
หลงเฟยปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด
เสี่ยวไป๋ในตอนนี้ยังเป็นเพียงลูกสัตว์อสูร ต่อให้เป็นสัตว์อสูรระดับเทวะ แต่มันก็ยังเป็นแค่ลูกอ่อนอยู่ดี
คนของเผ่าพยัคฆ์คลั่งทุกคนล้วนเป็นนักล่าฝีมือฉกาจ หากพบเห็นเสี่ยวไป๋เข้า พวกมันต้องลงมือสังหารอย่างสุดกำลังแน่นอน
หลงเฟยไม่มีทางปล่อยให้เสี่ยวไป๋ไปเสี่ยงอันตราย
"พวกเราจับตาดูกันก่อนเถอะ เผ่าพยัคฆ์คลั่งกำลังประดับประดาค่ายด้วยโคมไฟและผ้ามงคล น่าจะกำลังเตรียมจัดงานมงคลอะไรสักอย่าง!"
"งานมงคลหรือ"
"หรือว่า..."
หัวใจของหลงเฟยกระตุกวูบ พลันนึกถึงคำพูดที่สาวพยัคฆ์ดาวเคยบอกเอาไว้
"หรือว่าเซ่าหู่คิดจะบังคับแต่งงาน!"
"ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!"
หลงเฟยเริ่มร้อนรนขึ้นมาในใจ ทว่าเขาก็ไม่ได้วู่วามบุกเข้าไปในค่าย ดูจากสถานการณ์แล้วงานมงคลน่าจะยังอยู่ในช่วงเตรียมการ บริเวณโดยรอบก็ยังไม่มีแขกเหรื่อเดินทางมาถึง ย่อมต้องพอมีเวลาเหลืออยู่อีกบ้าง
"เสี่ยวไป๋!"
"ขอรับ!"
"เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ จับตาดูให้ดี หากเห็นแขกเหรื่อจำนวนมากเดินทางเข้าไปในค่ายเผ่าพยัคฆ์คลั่งเมื่อใด ให้รีบแจ้งข้าทันที"
"เจ้านาย แล้วท่านจะไปที่ใดขอรับ"
"ฟู่... ข้าต้องไปยกระดับความแข็งแกร่งของตนเองเสียก่อน" หลงเฟยเอ่ยเสียงขรึม พึมพำกับตนเอง "ในเมื่อเซ่าหู่กำลังเตรียมงานแต่ง เช่นนั้นสาวพยัคฆ์ดาวก็น่าจะยังปลอดภัยอยู่ในตอนนี้"
"ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้ย่อมต้องมีเวรยามคุ้มกันนางอย่างแน่นหนา มีเพียงวันแต่งงานเท่านั้นที่การคุ้มกันจะหละหลวมลง เวลาที่เหมาะสมที่สุดในการลงมือช่วยคนก็คือตอนนั้น"
"สาวพยัคฆ์ดาว เจ้าต้องรอข้านะ!"
แม้ทุกอย่างจะสมเหตุสมผลตามที่หลงเฟยวิเคราะห์ แต่ภายในใจของเขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ หากเซ่าหู่เป็นพวกไร้สัจจะเล่า... หากสาวพยัคฆ์ดาว...
หลงเฟยอยากจะบุกเข้าไปใจจะขาด
ทว่าระดับการฝึกตนของเขาในตอนนี้ยังอ่อนด้อยเกินไป!
การบุกเข้าไปช่วยคนนั้นง่ายดาย แต่จะหนีออกมาได้อย่างไรเล่า
นั่นต่างหากคือจุดสำคัญ!
หากพลาดพลั้งเพียงก้าวเดียว เขาเองก็จะต้องถูกจับตัวไปด้วย มนุษย์ที่ตกอยู่ในกำมือของเผ่ามาร มีเพียงจุดจบเดียวเท่านั้น นั่นคือถูกสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น!
เสี่ยวไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เจ้านาย ท่านวางใจเถอะ ข้าเฝ้าอยู่ที่นี่ไม่มีปัญหาแน่นอนขอรับ!"
"อืม!"
หลงเฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาค่อยๆ ล่าถอยกลับเข้าไปในป่าทึบอันมืดมิด
ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว
วิ่งทะลวงต่อเนื่องเป็นระยะทางหลายสิบกิโลเมตร จนกระทั่งมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า
"เข้ามาเลย!!"
หลงเฟยปลดปล่อยกลิ่นอายบนร่างออกไปอย่างเต็มที่ ย่อตัวลงต่ำ ชักดาบหักพิฆาตมังกรออกมา หนึ่งคนหนึ่งดาบพุ่งทะยานเข้าสู่หุบเขา
ฝูงสัตว์อสูรในหุบเขาเมื่อได้กลิ่นอายของมนุษย์ก็พากันคุ้มคลั่งขึ้นมาทันที
"โฮก!"
เสียงคำรามก้องกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งหุบเขา
ตามมาด้วยสัตว์อสูรที่พุ่งทะลวงออกมาตัวแล้วตัวเล่า รวมกันเป็นฝูงใหญ่นับร้อยตัว
ณ ปากทางเข้าหุบเขา
หลงเฟยสองมือกุมดาบพิฆาตมังกรแน่น กลิ่นอายบนร่างและปราณดาบของดาบพิฆาตมังกรประสานสอดคล้อง ก่อเกิดเป็นพลังที่หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างช้าๆ
ติ๊ง!
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' บรรลุขอบเขต 'คนและดาบหลอมรวมเป็นหนึ่ง' พลังทำลายล้างของเพลงดาบทั้งหมดเพิ่มขึ้น 20%"
ปัง!
หลงเฟยก้าวเท้าออกไป ลากดาบพิฆาตมังกรไปกับพื้นจนเกิดประกายไฟสาดกระเซ็น เผชิญหน้ากับฝูงสัตว์อสูรขนาดมหึมา เขาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ยามนี้เขามีเพียงตัวคนเดียว
ไม่ต้องกังวลถึงผลลัพธ์ใดๆ ทั้งสิ้น
วินาทีนี้
ภายในใจของเขามีเพียงคำเดียวเท่านั้น
"ฆ่า!"
ดาบพิฆาตมังกรขยับ เสียงมังกรคำรามทุ้มต่ำดังกังวาน ปราณดาบคลุ้มคลั่งระเบิดออกมาจากตัวดาบพิฆาตมังกรโดยตรง
"ท่าเบิกหนัง!"
"ท่าทลายกระดูก!"
"ท่าตัดเส้นเอ็น..."
การใช้ดาบพิฆาตมังกรผสานกับเพลงดาบพิฆาตมังกรเพื่อสังหารสัตว์อสูรระดับหนึ่งและสองนั้น ง่ายดายราวกับหั่นผักกาด ฟันหนึ่งดาบตายหนึ่งตัว ฟันหนึ่งดาบตายหนึ่งตัว
ทั้งเจ็ดกระบวนท่าถูกปลดปล่อยออกไปจนครบถ้วน
ปราณดาบสะสมจนถึงขีดสุด ปราณดาบที่ปลดปล่อยออกมาจากดาบพิฆาตมังกรในยามนี้โหดเหี้ยมและดุดันอย่างไร้ที่เปรียบ
"กระบวนท่าบ้าคลั่งพิฆาตมังกร!"
หลงเฟยสองมือกุมดาบ อัดฉีดลมปราณเข้าไป ก่อนจะตวัดดาบงัดขึ้นด้านบนอย่างสุดแรง
ปราณดาบส่งเสียงดัง ปัง ปัง ปัง... ระเบิดออกไปเป็นเส้นตรงเบื้องหน้า ราวกับพายุหมุนอันเกรี้ยวกราด
ติ๊ง!
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' รู้แจ้งทักษะ 'ดาบวายุคลั่ง' ได้รับค่าประสบการณ์ 1,000 หน่วย ลมปราณ 100 หน่วย รางวัลคะแนนสะสม 100 แต้ม"
ดาบวายุคลั่ง
กระบวนท่าที่หนึ่งของกระบวนท่าบ้าคลั่งพิฆาตมังกร!
ตูม!
วินาทีที่ดาบวายุคลั่งปะทะเข้ากับร่างของสัตว์อสูร หลงเฟยก็ขมวดคิ้วแน่น ลมปราณที่อัดฉีดเข้าไปในปราณดาบแปรเปลี่ยนไปตามการควบคุมของจิตนึกคิด
ครืนนน...
พลังระเบิดซัดสาดออกไปราวกับพายุเฮอริเคน
ติ๊ง!
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' รู้แจ้งทักษะ 'ดาบพายุสลาตัน' ได้รับค่าประสบการณ์ 1,000 หน่วย ลมปราณ 100 หน่วย รางวัลคะแนนสะสม 100 แต้ม"
ดาบพายุสลาตัน
กระบวนท่าที่สองของกระบวนท่าบ้าคลั่งพิฆาตมังกรถูกปลดล็อกแล้ว!
พายุสลาตันพัดกระหน่ำ กวาดเอาร่างของสัตว์อสูรนับสิบตัวบริเวณรอบๆ ลอยละลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้า
และในชั่วพริบตานั้นเอง
ร่างของหลงเฟยก็ขยับทะยาน หนึ่งคนหนึ่งดาบพุ่งทะลวงเข้าไปในพายุสลาตัน ตวาดเสียงกร้าวดุดัน
"กระบวนท่าบ้าคลั่งพิฆาตมังกร!!"
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ...
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ...
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ...
...
ปราณดาบซัดสาดออกไปดุจสายฟ้าฟาด ความเร็วรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ปราณดาบทั้งหนึ่งร้อยเจ็ดสิบชั้นก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น
สัตว์อสูรนับสิบตัวเหล่านั้นถูกฟันจนแหลกละเอียด กลายเป็นหยาดฝนเลือดสาดกระเซ็นลงมาจากฟากฟ้า
ติ๊ง!
ติ๊ง!
ติ๊ง!
...
เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
หลงเฟยทิ้งตัวลงสู่พื้นอย่างหนักหน่วง ร่วงหล่นลงกลางวงล้อมของฝูงสัตว์อสูรพอดิบพอดี ริมฝีปากแสยะยิ้มเย็นเยียบ
"ไม่พอแค่นี้ ไม่พอหรอก แค่นี้มันยังห่างไกลนัก..."
เขาเก็บดาบพิฆาตมังกร ร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่กลางอากาศอีกครั้ง
แขนขากางออกกว้าง ก่อนจะกระแทกลงสู่พื้นดินเสียงดัง ตูม! ลำคอส่งเสียงร้องแปลกประหลาดดังก้อง อ๊บ อ๊บ อ๊บ ฝุ่นดินรอบกายม้วนตัวกระจายออกไปเป็นวงกว้างโดยมีร่างของเขาเป็นศูนย์กลาง
"โฮก!"
สัตว์อสูรคำรามลั่น สัตว์อสูรนับร้อยตัวกระโจนเข้าใส่หลงเฟยพร้อมกัน
"วิชาคางคก!"
"มหาสังหารเกลียว!!"
วูบ!
หลอดลมปราณลดฮวบลงไปถึงครึ่งหนึ่งในพริบตา
ร่างของหลงเฟยขยับ ลมปราณอันหนาแน่นถูกปลดปล่อยออกมาผ่านพลังของทักษะระดับศักดิ์สิทธิ์อย่างวิชาคางคก ก่อเกิดเป็นอาณาเขตลมปราณครอบคลุมสัตว์อสูรหลายสิบตัวเอาไว้ภายใน
หัวใจของหลงเฟยดิ่งวูบ
"มหาสังหารเกลียว ทะลวง!!"
ลมปราณถูกกระตุ้น
พลังทั้งหมดของวิชาคางคกที่ได้รับการเลื่อนระดับถูกระเบิดออกมาจนหมดสิ้น
สัตว์อสูรที่ติดอยู่ในอาณาเขตลมปราณพลันรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง ภายในช่องท้องถูกบิดเกลียวอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวเป็นวังวนที่บดขยี้อวัยวะภายในจนแหลกเหลว เลือดสดๆ พุ่งกระฉอกออกจากปากอย่างรุนแรง
ติ๊ง!
ติ๊ง!
ติ๊ง!
...
เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นเป็นชุดอีกครั้ง
"ไม่พอแค่นี้ ไม่พอหรอก แค่นี้ก็ยังไม่พอ..." หลงเฟยคำรามเสียงต่ำ แขนขวาทิ้งตัวลง ยืดไปด้านหลัง กล้ามเนื้อแขนปูดโปน รวบรวมพลังจนถึงขีดสุด
"โฮก!"
เสียงคำรามของวานรยักษ์วัชระดังก้องกังวานออกมา
หนึ่งหมัดซัดทะลวงออกไป
ตูม!
ราวกับปืนใหญ่ถูกยิงออกไป กวาดเอาสัตว์อสูรระดับต่ำที่อยู่เบื้องหน้าปลิวลอยละลิ่วไปเป็นแถบ
และในวินาทีนั้นเอง
สัตว์อสูรเหล่านั้นก็เริ่มวิ่งหนีตายอย่างบ้าคลั่ง หวาดกลัวจนสติแตก ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญราวกับโลกจะแตกสลาย
"อยากหนีหรือ"
"พวกแกต้องตายให้หมด!"
หลงเฟยชักดาบพิฆาตมังกรออกมาอีกครั้ง พุ่งทะยานไล่ล่าสังหารอย่างสุดกำลัง!
[จบแล้ว]