บทที่ 57 - มารดามันเถอะ ยังมีใครอีกไหม!
บทที่ 57 - มารดามันเถอะ ยังมีใครอีกไหม!
บทที่ 57 - มารดามันเถอะ ยังมีใครอีกไหม!
กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าไม่มีที่ให้เพิ่มค่าพลังงานคลุ้มคลั่ง
กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าไม่มีที่ให้เก็บระดับ
หลงเฟยไม่มีทางปล่อยผู้ใดไปอย่างแน่นอน เพราะสำหรับเขาแล้ว บรรดาศิษย์ของหลงจ้านอู่ก็คือค่าประสบการณ์ ลมปราณ และค่าพลังงานทั้งสิ้น!
จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร
หากเล่นเกมแล้วมีมอนสเตอร์แต่ไม่ตี มีเลเวลแต่ไม่เก็บ มีสมบัติแต่ไม่ฟาร์ม เช่นนั้นจะต่างอันใดกับคนโง่เง่าเล่า
เมื่อถูกสังหารไปถึงสามคนติด หลงจ้านอู่ก็โกรธจนหนวดกระดิกถลึงตา ตวาดเสียงต่ำ
"ขึ้นไปให้หมด ฆ่ามันซะ!"
สิ้นเสียงคำสั่ง
ศิษย์ตระกูลหลงอีกสิบเอ็ดคนก็พุ่งขึ้นไปบนลานประลองพร้อมกัน
ยกเว้นเพียงหลงฝูที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชน มันยังคงไม่ขยับเขยื้อน
ส่วนสายตาของหลงเฟยก็คอยจับจ้องมันอยู่ตลอดเวลา
"ฟวับ ฟวับ ฟวับ..."
ศิษย์ตระกูลหลงทั้งสิบเอ็ดคนพุ่งเข้าล้อมหลงเฟยไว้อย่างรวดเร็ว
"ไอ้หนู นี่เจ้าแส่หาที่ตายเองนะ"
"เลิกพูดพร่ำทำเพลง ฆ่ามันซะ"
"เข้าไปพร้อมกันเลย ข้าอยากจะรู้นักว่ามันจะเก่งกาจสักแค่ไหน ไอ้สวะที่มีอัตรากระตุ้นสายเลือดมังกรเป็นศูนย์"
...
ชั่วพริบตาเดียว
ทั้งสิบเอ็ดคนก็ขยับตัวอย่างรวดเร็ว พวกมันทุกคนล้วนมีพลังระดับวิญญาณนักรบขั้นสี่ขึ้นไป ปราณยุทธ์ถูกปลดปล่อยออกมา ก่อตัวเป็นแรงกดดันหมายจะบดขยี้หลงเฟย
ศิษย์สี่คนชักอาวุธออกมา พุ่งเข้าจู่โจมหลงเฟยอย่างดุดัน
"โอหังเกินไปแล้ว ข้าไม่เคยพบเห็นผู้ใดอวดดีถึงเพียงนี้มาก่อนเลย"
"นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ"
"ไม่รู้จักสงวนท่าทีซ่อนเร้นคมดาบเอาไว้เสียบ้าง นิสัยเช่นนี้อายุไม่ยืนหรอก"
...
หนานกงเซี่ยวหัวเราะเยาะ
"ข้าก็นึกว่าไอ้หมอนี่จะฉลาดหลักแหลมสักแค่ไหน ที่แท้ก็แค่ไอ้โง่คนหนึ่ง"
หลี่ชงเทียนก็หัวเราะตาม
"องค์ชายตรัสถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ หลงเฟยไม่เจียมตัวเอาเสียเลย ระดับวิญญาณนักรบขั้นหนึ่งริอ่านไปท้าทายยอดฝีมือสิบเอ็ดคน มันคงคิดว่ากำลังเล่นขายของอยู่กระมัง"
หนานกงเหลยนิ่งเงียบไม่พูดจา ส่วนหนานกงเยี่ยนก็เย้ยหยันดูแคลน
"ตายไปได้ก็ดี พอตายแล้วงานแต่งที่ท่านลุงฮ่องเต้พระราชทานให้ก็จะได้เป็นโมฆะไปโดยปริยาย ข้าก็จะได้ไม่ต้องทนรำคาญไอ้สวะนี่อีก"
จูเก๋อเจียนเฉียงกุมปากที่บวมเป่งของตนเองพลางสบถอย่างเคียดแค้น
"รีบๆ ไปตายซะ"
...
ไม่มีผู้ใดคิดว่าหลงเฟยจะรอดไปได้
เพราะว่า
หลงเฟยบ้าบิ่นและโอหังเกินไปแล้วจริงๆ
แม้แต่ผู้อาวุโสบางคนในตระกูลหลงก็ยังส่ายหน้าถอนหายใจ หลงซานและพวกพ้องต่างก็ยิ้มขื่น นายน้อยผู้นี้ใจร้อนเกินไปแล้ว
บนใบหน้าของหลงจ้านอู่ปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้กำชัย
"หลงเฟย เจ้าอวดดีเกินไปแล้ว เป็นเช่นนี้ก็ดี ข้าก็ไม่จำเป็นต้องใช้นักฆ่ามาจัดการกับเจ้าแล้ว"
"ฮ่าๆๆ..."
เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งหลุดออกจากปากของหลงจ้านอู่อีกครั้ง
บนลานประลอง
หลงเฟยต้องถอยร่นอย่างต่อเนื่อง ไม่อาจต้านทานการจู่โจมที่ถาโถมเข้ามาเป็นระลอก
ศิษย์ตระกูลหลงเหล่านี้เมื่อลงมือหนึ่งกระบวนท่าก็รีบถอยกลับทันที ปล่อยให้การจู่โจมระลอกต่อไปตามติดมาติดๆ ไม่เปิดโอกาสให้หลงเฟยได้พักหายใจเลยแม้แต่น้อย
นี่คือการใช้ยุทธวิธีผลัดกันรุกแบบล้อเกวียนอย่างเต็มรูปแบบ
หลงเฟยถูกต้อนจนมุมไปอยู่ที่ริมลานประลอง เขาขมวดคิ้วแค่นยิ้มเย็น
"ข้าประมาทลูกสมุนของหลงจ้านอู่อย่างพวกเจ้าเกินไปจริงๆ"
ทันใดนั้น
เงาร่างสายหนึ่งก็กระโดดพุ่งขึ้นไปบนอากาศ
"หลงเฟย ไปลงนรกซะ!"
ดาบเล่มหนึ่งฟาดฟันลงมา
ในขณะเดียวกัน คนอีกแปดคนที่อยู่ตรงหน้าหลงเฟยก็ออกกระบวนท่าพร้อมกัน ปิดกั้นทางหนีทีไล่ของเขาจนหมดสิ้น
ในวินาทีนี้
หากหลงเฟยต้านทานการจู่โจมจากเบื้องบน เขาก็ไม่อาจป้องกันการจู่โจมจากคนทั้งแปดได้ หนำซ้ำยังมีอีกสองคนที่คอยปลดปล่อยปราณยุทธ์มากดข่มหลงเฟยอย่างต่อเนื่อง ทำให้จิตใจของเขาสับสนวุ่นวาย
ทางตัน!
ตกอยู่ในวงล้อมมฤตยูเสียแล้ว
"ฮ่าๆๆ... หลงเฟย เจ้าตายแน่"
"ไม่มีทางหนีแล้ว"
"มันอวดดีเกินไป ต้องตายแน่ๆ"
...
หนานกงเยี่ยนยิ่งหัวเราะร่าด้วยความดีใจ
"ตายไปได้ก็ดี ตายไปซะ ฮิฮิฮิ..."
หนานกงเหลยเอ่ยเสียงเรียบ
"ไม่มีทางป้องกันได้แล้ว!"
"ป้องกันงั้นรึ"
หลงเฟยแสยะยิ้มที่มุมปาก เผยรอยยิ้มเย็นชา
"การโจมตีคือการป้องกันที่ดีที่สุด!"
สิ้นเสียง
"ยันต์พยัคฆ์เขี้ยวดาบระดับสุดยอด ไป!"
อักขระยันต์แผ่นหนึ่งถูกซัดออกไป พุ่งตรงเข้าหาศิษย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ
และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง
"เพลงดาบพิฆาตมังกร!"
ในมือของหลงเฟยพลันปรากฏกระดูกซี่โครงของวานรยักษ์วัชระ กระดูกนั้นโค้งมนรูปร่างคล้ายดาบถัง เขาใช้กระดูกแทนดาบ ปลดปล่อยเพลงดาบพิฆาตมังกรออกมาอย่างต่อเนื่อง
"โฮก!"
พยัคฆ์เขี้ยวดาบธาตุลมพุ่งทะยานออกมา มันกระโจนตะครุบร่างศิษย์ผู้นั้นลงไปกองกับพื้น อ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือดงับเข้าอย่างจัง
ลำคอขาดสะบั้น
เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด
"ติง!"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' สังหาร..."
สังหารในพริบตา!
ในชั่วพริบตาเดียวกัน
กระดูกดาบในมือหลงเฟยก็ตวัดออกไป เขาไม่ได้ออมรั้งปราณดาบไว้แม้แต่น้อย ทว่ากลับปลดปล่อยมันออกมาจนหมดสิ้น ปราณดาบพุ่งทะยานออกไปในรูปจันทร์เสี้ยว
ภายในปราณดาบนั้นมีเสียง 'โฮก...' เสียงคำรามด้วยความเดือดดาลของวานรยักษ์วัชระดังกึกก้อง
ดาบเดียวทำลายแปดกระบวนท่า!
ซัดร่างของพวกมันทั้งแปดคนลอยกระเด็นออกไปทันที
พลานุภาพของวิชายุทธ์ระดับเทพนั้นมิใช่เรื่องธรรมดา
ผนวกกับพลังอันแข็งแกร่งของวานรยักษ์วัชระที่แฝงอยู่ในปราณดาบ ยิ่งทำให้มันดุดันอำมหิตหาใดเปรียบ
เมื่อทั้งแปดคนถูกซัดกระเด็น
"ก้าวท่องเกลียวคลื่น!"
ลมปราณถูกกระตุ้น ความเร็วพุ่งทะยานถึงขีดสุด
เงื้อดาบขึ้นแล้วฟันลง
"กระบวนท่าเบิกหนัง!"
"ฉัวะ!"
"อ๊าก..."
ร่างของคนผู้หนึ่งถูกผ่าออกเป็นสองซีก สิ้นใจตายคาที่
"ติง!"
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น!
"กระบวนท่าตัดเส้นเอ็น!"
"ฉัวะ!"
"ติง!"
สังหารในพริบตา!
"กระบวนท่าบดกระดูก!"
"ฉัวะ!"
...
หนึ่งดาบหนึ่งศพ ใช้เวลาเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ฟันต่อเนื่องแปดดาบ สังหารในพริบตาทั้งหมด!
ในเสี้ยววินาทีนี้
ทุกคนต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
พวกเขามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนลานประลองพลางขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เกิดสิ่งใดขึ้น
เกิดอันใดขึ้นกันแน่
ภาพลวงตา นี่มันต้องเป็นภาพลวงตาอย่างแน่นอน!
"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"
ผู้คนที่เพิ่งจะเยาะเย้ยว่าหลงเฟยต้องตาย โดยเฉพาะหนานกงเยี่ยน ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่เข้าอย่างจัง ใบหน้าของนางเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด
คนของสามเสาหลักก็มีสภาพไม่ต่างกัน
หลงจ้านอู่ถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก เมื่อเห็นศิษย์ของตนเองถูกหลงเฟยฟันขาดกระจุยราวกับหั่นผักปลา เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง
วิญญาณนักรบขั้นหนึ่งต่อให้เก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้
เกิดสิ่งใดขึ้น
เขาฝึกฝนเพลงดาบอันใดกัน
ช่างร้ายกาจเสียจริง
เวลาเพียงครึ่งปีสั้นๆ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่
ภายในใจของหลงจ้านอู่บังเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมาระลอกหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกตื่นตระหนกเช่นนี้!
ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยเห็นหลงเฟยอยู่ในสายตา ทว่าตอนนี้... ภายในส่วนลึกของจิตใจเขากลับมีความเหน็บหนาวแล่นพล่านขึ้นมา
หลังจากสังหารคนทั้งแปดไปแล้ว หลงเฟยก็มีเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วร่าง เขาจ้องมองสองคนที่เหลือ มุมปากยกขึ้น เผยให้เห็นซี่ฟันที่เปื้อนเลือด หัวเราะอย่างเย็นชาชวนขนลุก
"ตุบ!"
"ตุบ!"
ทั้งสองคนคุกเข่าลงทันที หวาดกลัวจนตัวสั่นเทา รีบละล่ำละลักอ้อนวอน
"หลงเฟย ยะ... อย่า... อย่าฆ่าข้าเลย"
"หลงจ้านอู่เป็นสุนัขเฒ่า"
"หลงจ้านอู่ต้องตายอย่างอนาถ"
"หลงจ้านอู่ถูกคนขืนใจ"
"หลงเฟย ข้าพูดแล้ว ข้าด่าหลงจ้านอู่แล้ว ได้โปรดละเว้นชีวิตข้าด้วยเถิด..."
ยังไม่ทันที่พวกมันจะพูดจบ
หลงเฟยก็ฟันดาบฉับลงไป ตวาดเสียงดุดัน
"บิดาเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบเอาแรงกดดันมากดข่มบิดา ระดับพลังสูงกว่าแล้ววิเศษวิโสหนักหรือไง มารดามันเถอะ!!"
ดาบเดียวผ่าสอง สังหารในพริบตา!
"ติง!"
"ติง!"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' สังหาร..."
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นสองครั้ง
หลงเฟยชี้กระดูกดาบไปที่หน้าของหลงจ้านอู่ กลิ่นอายบนร่างปะทุขึ้น แผดเสียงคำรามลั่น
"มารดามันเถอะ ยังมีใครอีกไหม!!"
[จบแล้ว]