บทที่ 54 - อัตราการกระตุ้นสายเลือดมังกรศูนย์จุด

บทที่ 54 - อัตราการกระตุ้นสายเลือดมังกรศูนย์จุด

หลายปีมานี้ตระกูลหลงถูกสามเสาหลักที่เหลือเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้ามาโดยตลอด

ผู้มีพรสวรรค์ขาดแคลน ขุมกำลังอ่อนแอลง

ผู้คนมากมายล้วนเก็บงำเพลิงโทสะไว้ในใจ หลงเฟยได้ช่วยระบายความอัดอั้นเหล่านั้นออกมาอย่างสาสม ความรู้สึกเช่นนี้ช่างสะใจยิ่งนัก

ใบหน้าของจูเก๋อเทียนหลงเขียวคล้ำ

เขารีบป้อนโอสถรักษาบาดแผลหลายเม็ดให้แก่บุตรชาย นัยน์ตาสาดประกายเย็นเยียบ เขาไม่ได้ลุกออกจากลานฝึกยุทธ ทว่ากลับเดินไปนั่งลงที่เดิม

เขาต้องการดูว่าหลงเฟยจะแผลงฤทธิ์อันใดได้อีก!

...

หลังจากหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หลงจ้านอู่ก็ก้าวออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาค้อมศีรษะให้จูเก๋อเทียนหลงเล็กน้อยพลางกล่าว

"หากคนของตระกูลหลงล่วงเกินสิ่งใด ท่านเทพโหวโปรดอย่าถือสาเลยนะขอรับ ทุกตระกูลย่อมมีพวกป่าเถื่อนไร้กฎเกณฑ์ปะปนอยู่บ้างเป็นธรรมดา"

นี่มันคำพูดอันใดกัน

ประจบประแจงจวนเทพโหวจูเก๋องั้นรึ

พวกหลงซานเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ

ทว่า

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เอ่ยปาก หลงจ้านอู่ก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้คนบนลานฝึกยุทธ แล้วประกาศเสียงดังก้อง

"กฎของการประลองพวกเจ้าย่อมรู้ดี ข้าคงไม่ต้องอธิบายซ้ำ"

"ทว่าปีนี้มีบางอย่างแตกต่างออกไปจากปีก่อนๆ"

"ก่อนที่จะเริ่มการประลอง พวกเจ้าทุกคนจะต้องเข้ารับการทดสอบพรสวรรค์สายเลือดเสียก่อน"

สิ้นเสียง

ผู้คนบนลานฝึกยุทธต่างก็เกิดความกังขาขึ้นมาทันที

"ปีก่อนๆ เหตุใดจึงไม่มีการทดสอบเช่นนี้เล่า"

"การทดสอบพรสวรรค์สายเลือดต่อหน้าคนนอกเช่นนี้ ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนักกระมัง"

"ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านจงใจมุ่งเป้าไปที่นายน้อยหลงเฟยใช่หรือไม่"

"ตอนนี้คนทั้งเมืองต่างก็ลือกันให้แซดว่านายน้อยหลงเฟยฟื้นฟูโลหิตแก่นแท้เทวะมังกรได้แล้ว จุดประสงค์ที่ท่านจัดให้มีการทดสอบเช่นนี้ ก็เพื่อพิสูจน์ว่าเขาฟื้นฟูพลังสายเลือดได้จริงหรือไม่ใช่ไหมเล่า"

...

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่

หลงเฟยขมวดคิ้วแน่น

หลงจ้านอู่ยังคงแย้มยิ้มพลางเอ่ย

"ข้าไม่ได้เจาะจงมุ่งเป้าไปที่ผู้ใดทั้งสิ้น ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อเป็นแนวทางในการสนับสนุนพวกเจ้าในอนาคต"

"แน่นอน"

"หากผู้ใดปฏิเสธการทดสอบพรสวรรค์สายเลือด ก็ย่อมทำได้ ทว่าสิทธิ์ในการเข้าร่วมการประลองจะถือเป็นโมฆะทันที"

"หลงเฟย ในฐานะที่เจ้าเป็นถึงนายน้อยแห่งตระกูลหลง เจ้าคงไม่ปฏิเสธหรอกใช่หรือไม่"

หลงจ้านอู่จ้องมองหลงเฟยด้วยรอยยิ้มเย็นชา เป็นการต้อนหลงเฟยให้จนมุม

แผนการนี้ช่างชั่วร้ายและแยบยลยิ่งนัก

หลงซานตะโกนลั่น

"ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่าโลหิตแก่นแท้เทวะมังกรของนายน้อยถูกสูบออกไปจนหมดแล้ว แต่ท่านกลับบังคับให้เขาเข้ารับการทดสอบต่อหน้าผู้คนมากมาย นี่ท่านตั้งใจจะหยามเกียรตินายน้อยอีกครั้งใช่หรือไม่"

"นั่นสิ"

"ถึงจะต้องทดสอบสายเลือด ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทดสอบในวันนี้เลยนี่นา"

"สามเสาหลักและคนของราชวงศ์ก็อยู่ที่นี่ การให้ทดสอบอีกครั้งมิใช่การจงใจฉีกหน้านายน้อยหรอกรึ"

หลงจ้านอู่ไม่สนใจฟังคำทัดทานเหล่านั้น เขาเอาแต่จ้องมองหลงเฟย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ลอบคิดในใจ

'หากเจ้าไม่มีสายเลือดเทวะมังกร เจ้าก็จะต้องถูกประจานให้อับอายอีกครั้ง แต่หากเจ้ามีสายเลือดเทวะมังกร เจ้าก็จะยิ่งถูกหมายหัวให้ตายบนลานประลอง หลงเฟยเอ๋ย ไม่ว่าเจ้าจะเลือกทางใด ชะตากรรมของเจ้าก็มีแต่ความตายเท่านั้น!'

ในยามนี้ หลงเฟยไม่มีทางเลือกอื่นใดเลย

หากปฏิเสธ สิทธิ์ก็จะเป็นโมฆะ

หลงจ้านอู่ก็จะฉวยโอกาสนี้ริบตำแหน่งนายน้อยของเขาไปในทันที

หากยอมรับ

หลงเฟยรู้ตัวดีว่า ตนเองไม่ได้มีสายเลือดเทวะมังกรแม้แต่น้อย ผลการทดสอบมีแต่จะทำให้หลงจ้านอู่ได้หัวเราะเยาะ และทำให้ศิษย์ตระกูลหลงต้องผิดหวัง

รวมถึงทำให้สามเสาหลัก ราชวงศ์ และชาวเมืองหั่วหลีทั้งหมดได้หัวเราะเยาะเขาอีกครั้ง

การทดสอบพรสวรรค์สายเลือดก็คือการสาดเกลือลงบนแผลสดของเขานั่นเอง

หลงเฟยกำหมัดใต้แขนเสื้อแน่น ก่อนจะคลายออกอย่างช้าๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ข้ายอมรับ!"

"ฮือฮา!"

ทั่วทั้งลานฝึกยุทธเกิดเสียงฮือฮาอื้ออึง

"ยอมรับจริงๆ ด้วย!"

หนานกงเซี่ยวหน้าตื่น เผยรอยยิ้มหยัน

"ดูท่าไอ้หลงเฟยนี่ก็คงไม่มีดีอะไรสักเท่าใดหรอก"

หลี่ชงเทียนหัวเราะร่วน

"ไม่เอาไหนจริงๆ ด้วย ข้อเรียกร้องพรรค์นี้ยังกล้ารับปาก คนโง่ยังรู้เลยว่าควรปฏิเสธ ต้องยอมรับเลยว่าหลงจ้านอู่นี่รับมือยากจริงๆ ถึงกับกล้าทดสอบสายเลือดของหลงเฟยต่อหน้าพวกเรา นี่มันตั้งใจจะแฉพรสวรรค์ของหลงเฟยให้พวกเราได้เห็นกันจะๆ เลยนี่นา"

หนานกงเหลยหรี่ตาแคบ จ้องมองหลงเฟยพลางพึมพำ

"ยอมรับการทดสอบงั้นรึ หรือว่ามันฟื้นฟูสายเลือดเทวะมังกรได้จริงๆ"

ในวินาทีนี้

หนานกงเยี่ยนเองก็เริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

ในใจของนางภาวนาอ้อนวอน ขออย่าให้หลงเฟยฟื้นฟูสายเลือดเทวะมังกรได้เลย ขออย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย

หลงซานร้อนรนใจยิ่งนัก

"นายน้อย ท่านจะไปตอบรับข้อเรียกร้องอันไร้เหตุผลเช่นนี้ทำไมกันขอรับ"

หลงจ้านอู่ยิ้มกริ่มอย่างผู้กำชัยชนะ

"สมกับเป็นนายน้อยตระกูลหลงจริงๆ ช่างเด็ดเดี่ยวนัก เอาล่ะ การทดสอบเริ่มขึ้นได้"

เขาไม่เปิดโอกาสให้หลงเฟยได้กลับคำแม้แต่น้อย

พื้นที่ตรงกลางลานฝึกยุทธถูกเคลียร์ให้ว่างในทันที

ศิลาทมิฬทดสอบถูกยกออกมาวางตั้งไว้

หลงจ้านอู่ขานชื่อผู้เข้ารับการทดสอบ

"หลงหลิน!"

หลงหลินก้าวออกมาจากฝูงชน ขานรับ

"มาขอรับ!"

"เอ่อ?"

หลงซานรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงตะโกนท้วง

"คะแนนล่าสัตว์อสูรในรอบแรกของหลงหลินมีแค่สิบคะแนนเท่านั้น เขาผ่านเข้ารอบประลองมาได้อย่างไรกัน"

คะแนนของหลงหลินมีเพียง 10 คะแนน ซึ่งไม่เพียงพอที่จะผ่านเข้าสู่การประลองรอบที่สองได้อย่างแน่นอน

หลงจ้านอู่หัวเราะเยาะ

"ข้าลืมบอกไป เขามาลงแข่งแทนหลงไห่"

หลงซานตะโกนก้อง

"ข้าขอคัดค้าน"

หลงจ้านอู่แค่นยิ้มเย็น

"เจ้านับเป็นตัวบัดซบอันใด คำคัดค้านของเจ้าไร้ความหมาย หลงหลิน ขึ้นไปทดสอบได้!"

เขาคือผู้อาวุโสใหญ่

ในเวลานี้เขากุมอำนาจเบ็ดเสร็จในตระกูลหลง อยากจะทำสิ่งใดก็ย่อมได้

การเปลี่ยนแปลงกฎการประลอง หรือการแทรกคนของตนเองเข้ามาในการแข่งขัน ล้วนเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

หลงเฟยดึงแขนหลงซานเอาไว้ ส่ายหน้าเบาๆ พลางเอ่ย

"เปล่าประโยชน์"

หลงซานแย้ง

"นายน้อย ข้าสงสัยว่าผู้เข้าประลองทั้งสิบหกคน นอกเหนือจากท่านแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นคนของผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสิ้น นั่นหมายความว่า ท่านจะต้องรับมือกับคนถึงสิบห้าคน ช่างต่ำช้าเกินไปแล้ว"

เรื่องนี้หลงเฟยเตรียมใจไว้แต่แรกแล้ว

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เป้าหมายของเขาในวันนี้มีเพียงสิ่งเดียว นั่นคือ บดขยี้หลงจ้านอู่ให้ย่อยยับ!

"หลงหลิน วิญญาณนักรบขั้นสาม อัตรากระตุ้นสายเลือดมังกรสี่สิบจุด"

"หลงไท่ วิญญาณนักรบขั้นสาม อัตรากระตุ้นสายเลือดมังกรสี่สิบสองจุด"

"หลงเหยา วิญญาณนักรบขั้นสี่ อัตรากระตุ้นสายเลือดมังกรสี่สิบสี่จุด"

...

ศิษย์ทั้งสิบหกคนทยอยกันก้าวขึ้นไปทดสอบ

หลงเฟยจับจ้องการทดสอบของศิษย์แต่ละคนอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขากำลังมองหา มองหานักฆ่าผู้นั้น!

ทันใดนั้นเอง

"หลงฝู วิญญาณนักรบขั้นห้า อัตรากระตุ้นสายเลือดมังกรห้าสิบจุด"

สายตาของหลงเฟยหรี่แคบลง มุมปากยกยิ้มบางๆ ลอบคิดในใจ

'ต้องเป็นเจ้าแน่ๆ!'

ทว่าสีหน้าภายนอกกลับยังคงเรียบเฉย

"คนต่อไป หลงเฟย!"

เมื่อชื่อของหลงเฟยถูกประกาศออกไป ทั่วทั้งลานก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด

ทุกคนต่างชะเง้อคอมองมาที่เขา แขกวีไอพีหลายคนถึงกับลุกขึ้นยืน

"เขาจะฟื้นฟูโลหิตแก่นแท้เทวะมังกรได้จริงหรือ"

"ข้าว่าต้องฟื้นฟูได้แน่ๆ มิฉะนั้นเขาจะสังหารอสูรระดับห้าจุดสูงสุดได้อย่างไร"

"ข้าก็คิดว่าฟื้นฟูได้เช่นกัน"

...

นอกจากคนนอกแล้ว ศิษย์ตระกูลหลงต่างก็พากันซุบซิบ

"นายน้อยต้องฟื้นฟูโลหิตแก่นแท้เทวะมังกรได้แล้วแน่ๆ เขาต้องเป็นนักรบเทวะมังกรอย่างแน่นอน"

"นายน้อย สู้ๆ นะขอรับ ท่านต้องทำได้แน่!"

"ขอเพียงแค่เขาฟื้นฟูโลหิตแก่นแท้เทวะมังกร และกลับมาเป็นนักรบเทวะมังกรได้อีกครั้ง เขาก็จะสามารถบัญชาการกองทัพตระกูลหลง และก้าวขึ้นเป็นเทพโหวเสินหลงคนต่อไปได้อย่างแน่นอน"

"ต้องได้สิ"

หัวใจของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความหวัง

และเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น

ตระกูลหลงในยามนี้ต้องการวีรบุรุษผู้กล้ามาเป็นผู้นำ และยิ่งต้องการนักรบเทวะมังกรเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของศิษย์ตระกูลหลง หัวใจของหลงเฟยก็ยิ่งหนักอึ้ง เขาก้าวเดินไปเบื้องหน้าอย่างช้าๆ

"รีดเร้นลมปราณมาไว้ที่ฝ่ามือ ประทับลงบนศิลาทมิฬ จากนั้นก็หยดเลือดลงไปหนึ่งหยด"

ในเวลานี้

หลงเฟยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตาม

เขากระตุ้นลมปราณ แสงจางๆ สว่างวาบขึ้นบนศิลาทมิฬ

ระดับพลังปรากฏขึ้นแล้ว!

ผู้อาวุโสประกาศเสียงดัง

"หลงเฟย วิญญาณนักรบขั้นหนึ่ง"

หยดเลือดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนศิลาทมิฬ

ศิลาทมิฬดูดซับเลือดหยดนั้นเข้าไปอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปเนิ่นนาน... ครึ่งก้านธูปผ่านไป ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้น

"อัตรากระตุ้นสายเลือดมังกร... ศูนย์จุด..."

[จบแล้ว]