บทที่ 41 - เจ้านาย ข้ามีวิธี!

บทที่ 41 - เจ้านาย ข้ามีวิธี!

พลังป้องกันของวานรยักษ์วัชระช่างวิปริตผิดมนุษย์มนา

รีดเร้นลมปราณจนหยดสุดท้ายก็สร้างความเสียหายได้เพียงแปดพันจุด

ขืนปะทะตรงๆ ต่อไปย่อมไม่เกิดผลดีแน่

"กระโดดออกจากระยะโจมตีของมัน อย่าให้มันใช้คลื่นเสียงทำร้ายได้อีกเป็นอันขาด"

หลงเฟยตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

หลิ่วลั่วซีเองก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ จึงร้องบอกศิษย์น้องทั้งสอง

"รีบถอย"

สามสาวล่าถอยไปก่อนโดยมีหลงเฟยคอยระวังหลังให้ ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจ

'ควรจะหยิบดาบพิฆาตมังกรออกมาดีหรือไม่?'

ดาบพิฆาตมังกรคืออาวุธเทพระดับสูงสุด การทลายพลังป้องกันของวานรยักษ์วัชระย่อมง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ ทว่าหากหยิบดาบพิฆาตมังกรออกมาแล้วมีผู้อื่นมาพบเห็น ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะตกอยู่ในอันตราย

'รอก่อนแล้วกัน!'

ท้ายที่สุดหลงเฟยก็ตัดสินใจรั้งรอไว้ก่อน หากไม่ถึงคราวคับขันจริงๆ เขาไม่อยากหงายไพ่ตายใบนี้ออกมา

"ยันต์พยัคฆ์เขี้ยวดาบระดับสุดยอด!"

"ไป!"

อักขระยันต์พุ่งทะยานออกไปกระแทกเข้าที่ใบหน้าของวานรยักษ์วัชระอย่างจัง

พยัคฆ์เขี้ยวดาบอสูรมายาร่างยักษ์อ้าปากงับลงไปอย่างแรง สร้างความเสียหายได้หลายพันจุด ทว่าอย่างไรเสียมันก็เป็นเพียงอักขระยันต์ ไม่ใช่อสูรระดับห้าของจริง

วานรยักษ์วัชระฉีกกระชากร่างของมันออกเป็นชิ้นๆ อย่างง่ายดาย

ต้านทานไม่อยู่!

วานรยักษ์วัชระคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ

"ทำอย่างไรดี"

"หากยังหนีต่อไปแบบนี้พวกเราต้องเหนื่อยตายแน่"

หลิ่วลั่วซีหันมากล่าวกับหลงเฟย

เซียวเถียนเถียนยังคงมีโทสะคุกรุ่น นางสบถอย่างหัวเสีย

"เป็นเพราะไอ้สารเลวนั่นคนเดียว"

"ศิษย์น้องเล็ก เวลานี้อย่าเพิ่งโทษคนอื่นเลย"

เยี่ยจื่อเยียนเอ่ยปราม

ทันใดนั้นเอง

เสี่ยวไป๋ที่อยู่ในมิติสัตว์เลี้ยงต่อสู้ก็เอ่ยขึ้นมา

"เจ้านาย ล่อมันเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขาสิ"

หลงเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง

"เสี่ยวไป๋ เจ้ามีวิธีงั้นรึ?"

"อืม!"

"ดีล่ะ!"

ทันใดนั้นหลงเฟยก็ตะโกนเสียงดังลั่น

"พวกท่านวิ่งหนีออกไปนอกหุบเขา ส่วนข้าจะล่อมันไปอีกทางหนึ่ง พวกท่านจะได้ปลอดภัย ข้าจะหาโอกาสสลัดมันทิ้งเอง จำไว้ว่าห้ามตามมาเด็ดขาด"

กล่าวจบเขาก็ไม่รอให้หลิ่วลั่วซีและพวกนางเอ่ยปากตอบรับ ชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าหาวานรยักษ์วัชระทันที พลางกลืนโอสถลมปราณลงคอแล้วตวาดกร้าว

"ไอ้หลานบัดซบ ปู่ของเจ้าอยู่นี่ เข้ามาสังหารปู่สิ"

อักขระยันต์พยัคฆ์เขี้ยวดาบระดับสุดยอดถูกปลดปล่อยออกไปอีกแผ่น

"ตูม!"

วานรยักษ์วัชระยิ่งคลุ้มคลั่งหนักกว่าเดิม มันแผดเสียงคำรามก้องฟ้า ฝ่ามือหนาฟาดเข้าใส่หลงเฟยอย่างโหดเหี้ยม

ต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าถูกฟาดจนหักครึ่ง เศษไม้แตกกระจายพุ่งทะยานออกไปราวกับมีดบินนับไม่ถ้วน

"ฉึก!"

ร่างของหลงเฟยทรุดฮวบ แผ่นหลังถูกเศษไม้กระแทกเข้าอย่างจังจนเลือดไหลซึม เวลานี้เขาไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย ชายหนุ่มหันไปตวาดใส่หลิ่วลั่วซีที่กำลังยืนอึ้ง

"หนีสิ ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไม รีบหนีไป!"

ส่วนตัวเขาเองก็วิ่งลึกเข้าไปในทิศทางของหุบเขา

"โฮก..."

"โฮก..."

วานรยักษ์วัชระเดือดดาลจนถึงขีดสุด ขาทั้งสองข้างกระแทกพื้นแล้วหยัดกายกระโดดลอยขึ้นไปในอากาศ

ราวกับเมฆดำทะมึนบดบังเมืองทั้งเมือง

หลงเฟยหันขวับไปมอง

"บัดซบเอ๊ย!"

"ก้าวท่องเกลียวคลื่น!"

เขาปรับเปลี่ยนความเร็ว เร่งเร้าลมปราณทะยานร่างหนีสุดกำลัง

"ครืนนน!"

ร่างมหึมาของวานรยักษ์วัชระทิ้งตัวลงมากระแทกพื้น ฝุ่นดินฟุ้งกระจาย บังเกิดหลุมลึกขนาดใหญ่รอบบริเวณ สภาพเละเทะไม่มีชิ้นดี

หลงเฟยพิงแผ่นหลังเข้ากับโขดหินใหญ่ หอบหายใจแฮกๆ

"มารดามันเถอะ วิปริตเกินไปแล้ว!"

วานรยักษ์วัชระยังคงอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่ง คุณสมบัติทุกอย่างของมันเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล

หลังจากปรับลมหายใจอยู่ไม่กี่วินาที หลงเฟยก็พุ่งตัวออกไปอีกครั้งพร้อมตะโกนก้อง

"ไอ้หลานบัดซบ ปู่ยังไม่ตาย ตามปู่มาอีกสิโว้ย"

"โฮก..."

วานรยักษ์วัชระกระโจนเข้าใส่ด้วยความดุร้ายอีกระลอก

...

"ศิษย์พี่ใหญ่ ทำอย่างไรดี"

"พวกเราจะยืนดูอยู่แบบนี้จริงๆ หรือ"

เยี่ยจื่อเยียนกล่าวด้วยความร้อนรน

วานรยักษ์วัชระแข็งแกร่งเกินไป

ต่อให้เป็นพวกนางก็ไม่ใช่คู่มือของมัน

เซียวเถียนเถียนเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้เช่นกัน

"ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเรามาเพื่อปกป้องเขามิใช่หรือ เขาไม่ใช่คู่มือของวานรยักษ์วัชระหรอก พวกเรารีบไปช่วยเขาเถอะ"

หลิ่วลั่วซีขมวดคิ้วมุ่น นางยกมือขึ้นห้ามเซียวเถียนเถียนพลางกล่าวอย่างใจเย็น

"ที่เขาทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผลของเขา พวกเรารีบไปจากที่นี่เถอะ"

"ศิษย์พี่!"

"ศิษย์พี่ใหญ่!"

สองสาวเบิกตากว้างมองหลิ่วลั่วซีด้วยความตกตะลึง

หลิ่วลั่วซีกล่าวด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ

"ข้าไม่อยากช่วยเขางั้นรึ มีแค่พวกเจ้าหรือไงที่อยากช่วย แต่พลังของวานรยักษ์วัชระพวกเจ้าก็เห็นกันแล้ว เจ้าคิดว่าพวกเราเข้าไปแล้วจะสู้มันได้หรือ"

"หลงเฟยยอมสละตัวเองเพื่อปกป้องพวกเรา พวกเจ้ายังดูไม่ออกอีกหรือ"

"หากพวกเราตามไปมีแต่จะทำให้เขาเสียสมาธิ สร้างความลำบากใจให้เขาเปล่าๆ เผลอๆ จะกลายเป็นศพเพิ่มขึ้นอีกสามศพเสียด้วยซ้ำ"

วินาทีที่หลงเฟยตัดสินใจ หลิ่วลั่วซีก็รู้ทันทีว่าเขากำลังจะทำอะไร หัวใจของนางปวดร้าวลึกๆ

ไม่เคยมีบุรุษใดกล้าทำเพื่อนางถึงเพียงนี้

เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องนาง

ครั้งก่อนในถ้ำก็ทีหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ก็ยังเป็นเช่นเดิม!

ภายนอกหลิ่วลั่วซีอาจดูเย็นชา ทว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนอ่อนไหว นางซาบซึ้งในตัวหลงเฟยมาตั้งนานแล้ว

บุรุษที่ยอมสละชีพเพื่อเจ้าได้เพียงหนึ่งครั้ง ก็นับเป็นบุรุษที่ฝากฝังชีวิตไว้ได้แล้ว แต่นี่เขายอมตายเพื่อเจ้าถึงสองครั้ง นั่นคือวาสนาที่สั่งสมมาตั้งแต่ชาติปางก่อนชัดๆ

และในตอนนี้

หลิ่วลั่วซีเองก็ตัดสินใจแล้วเช่นกัน

เซียวเถียนเถียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ศิษย์พี่ เขาจะตายไหม"

หลิ่วลั่วซีไม่ตอบคำ นางคว้าแขนศิษย์น้องทั้งสองเอาไว้

"รีบไปจากที่นี่เร็ว!"

...

ศิษย์ตระกูลหลงต่างพากันมุ่งหน้าออกไปนอกหุบเขา หลงเฟยดึงความสนใจของวานรยักษ์วัชระให้ตามเข้ามาในส่วนลึกของหุบเขา พลางสาดอักขระยันต์ออกไปเป็นระยะ

เมื่อถึงเวลาเขาก็กลืนโอสถปราณวิญญาณแท้ลงคอ รักษาระดับลมปราณให้สูงกว่าหนึ่งพันจุดอยู่เสมอ

หลงเฟยนึกโชคดีอยู่ในใจ เคราะห์ดีที่เขาหลอมโอสถปราณวิญญาณแท้เอาไว้จำนวนมาก มิเช่นนั้นเขาคงสูญสิ้นลมปราณไปนานแล้ว

"เสี่ยวไป๋ ไหวหรือไม่"

หลงเฟยเอ่ยถามขึ้นมา

เสี่ยวไป๋ตอบกลับ

"ลึกเข้าไปอีก"

"เอ่อ"

หลงเฟยไม่รู้ว่าเสี่ยวไป๋ต้องการจะทำสิ่งใด แต่ในเมื่อเสี่ยวไป๋เอ่ยปากย่อมหมายความว่ามันมีวิธี อีกทั้งการล่อวานรยักษ์วัชระเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขาในจุดที่ไร้ผู้คน เขาย่อมสามารถหยิบดาบพิฆาตมังกรออกมาสับมันให้แหลกคามือได้อย่างไร้กังวล

"ครืนนน!"

"ครืนนน!"

"ครืนนน!"

...

ทั่วทั้งหุบเขาหมาป่าอัคคีสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ทว่าแรงสั่นสะเทือนนั้นกลับห่างไกลจากเหล่าศิษย์ตระกูลหลงออกไปทุกที

ณ จุดรวมพล

"หลงเฟยเป็นคนล่ออสูรระดับห้าออกไป"

"ครั้งนี้ไอ้สวะนั่นไม่รอดแน่"

"เหตุใดอสูรระดับห้าถึงมาปรากฏตัวในหุบเขาหมาป่าอัคคีได้"

"เกิดเรื่องใหญ่โตปานนี้ เหตุใดผู้อาวุโสใหญ่จึงไม่ส่งคนเข้ามาเลย หนำซ้ำยังห้ามไม่ให้พวกเราออกไปอีก หรือว่าเขาอยากให้พวกเราตายอยู่ที่นี่"

...

เหล่าศิษย์ตระกูลหลงต่างรู้สึกเดือดดาลและไม่พอใจ

บาดแผลบนร่างของหลงซานสมานตัวจนเกือบหายสนิทด้วยฤทธิ์ของโอสถรักษาบาดแผลระดับสุดยอด เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ครั้งนี้หากไม่ได้นายน้อยหลงเฟย พวกเราทุกคนคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่"

"พวกเราเคยดูถูกเขา หาว่าเขาเป็นสวะ นับจากวันนี้เป็นต้นไป หากใครกล้าด่าว่าเขาเป็นสวะต่อหน้าข้าอีกล่ะก็ ข้าหลงซานจะขอสู้ตายกับมัน!"

ทุกคนเงียบกริบ

เป็นดั่งที่หลงซานกล่าว หากหลงเฟยไม่ล่อวานรยักษ์วัชระออกไป พวกเขาทุกคนย่อมต้องตายตกอยู่ในหุบเขาแห่งนี้

หลงอ้าวรู้สึกไม่สบอารมณ์ เขาสบถขึ้นมา

"หลงซาน หลงเฟยมันให้ผลประโยชน์อะไรแก่เจ้า เจ้าถึงได้เข้าข้างมันขนาดนี้ สวะก็คือสวะอยู่วันยังค่ำ โง่เง่าถึงขนาดไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนกับอสูรระดับห้า ช่างเป็นไอ้โง่เง่าเสียจริง"

"ตูม!"

กลิ่นอายบนร่างหลงซานพลันปะทุ ทวนยาวในมือพุ่งแทงเข้าหาหลงอ้าวทันที เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

"เพราะเขาคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพวกเรา เพราะเขาคือนายน้อยแห่งตระกูลหลง แล้วเจ้าหลงอ้าวนับเป็นตัวบัดซบอันใด"

ปลายทวนเกือบจะทะลวงร่างหลงอ้าวอยู่รอมร่อ หลงอ้าวตกใจจนตัวสั่นเทาล้มลุกคลุกคลานไปกับพื้น รีบร้องสั่งหลงไท่และหลงหลิน

"ฆ่ามัน ฆ่ามันให้ข้า!"

"อย่าสู้กัน หยุดเถอะ..."

หลงซานถูกคนอื่นๆ ดึงตัวเอาไว้

ศิษย์ตระกูลหลงจำนวนไม่น้อยไปยืนเคียงข้างหลงซาน จ้องมองหลงไท่และหลงหลินด้วยสายตาเย็นชา

ทั้งสองคนจึงไม่กล้าลงมือ

เห็นได้ชัดว่าสถานะของหลงเฟยในใจของพวกเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว!

หลงซานทอดสายตามองเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา พึมพำแผ่วเบา

"นายน้อย ท่านต้องรอดกลับมาให้ได้นะขอรับ!"

[จบแล้ว]