บทที่ 27 - สถานการณ์อันตรายของตระกูล

บทที่ 27 - สถานการณ์อันตรายของตระกูล

สิ้นเสียงประกาศ การประมูลก็เข้าสู่จุดเดือดทะลุพิกัดในทันที

ทุกคนต่างถลกแขนเสื้อเตรียมห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย สถานการณ์การต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่านอย่างยิ่งยวด

"สิบสามล้านตำลึง"

"สิบแปดล้านตำลึง"

"ยี่สิบล้านตำลึง"

"ยี่สิบห้าล้านตำลึง"

"สี่สิบล้านตำลึง"

...

ราคาพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้งลงได้เลย

ขั้วอำนาจยักษ์ใหญ่ทั้งหลายแห่งเมืองหั่วหลีต่างก็ฉีกหน้ากากเข้าหากันแล้ว

"จูเก๋อเทียนหลง เจ้ามันก็แค่คนต้มยา จะเอาป้ายคำสั่งสยบปักษาไปทำไมกัน เจ้าคิดจะสังหารใครรึ"

"หลงจ้านอู่ เจ้าเป็นแค่ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลหลง เจ้ามีสิทธิ์นำเงินก้อนโตขนาดนี้มาถลุงเล่นด้วยหรือ"

"หลี่ชงเทียน ไอ้คนบ้านนอกอย่างเจ้า หอฝึกยุทธสกุลหลี่ของเจ้ามีปัญญาจ่ายเงินมากมายขนาดนี้เชียวหรือ"

"หนานกงเหลย เจ้าจะมาแย่งชิงกับราชวงศ์เพื่ออะไร เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่"

...

การเสนอราคาแต่ละครั้งล้วนแฝงไปด้วยวาจาถากถางโจมตีกันอย่างดุเดือด

ทว่าในครั้งนี้

สำนักเฉาเทียนและสำนักเลี่ยนเซวี่ยกลับไม่ได้เสนอราคาแข่งด้วย ยิ่งไปกว่านั้นตั้งแต่สำนักเลี่ยนเซวี่ยเสนอราคาอักขระยันต์ไปก่อนหน้านี้ พวกเขาก็เงียบกริบราวกับหายตัวไป ไม่มีสุ้มเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาอีกเลย

ทางด้านสามสตรีแห่งสำนักเฉาเทียนก็นั่งดูอยู่เงียบๆ ไม่มีท่าทีว่าจะเข้าร่วมประมูลเช่นกัน

"ราชวงศ์หนานกงเสนอราคาแปดสิบล้านตำลึง พวกเจ้าทุกคนเลิกแย่งชิงกับข้าได้แล้ว ป้ายคำสั่งสยบปักษานี้ข้าจะไม่มีวันนำไปใช้งานเด็ดขาด มอบให้ราชวงศ์เก็บรักษาไว้ย่อมเป็นทางออกที่ดีที่สุด"

"หนานกงหั่ว เจ้าคิดจะหลอกผีหรือไง"

"เก้าสิบล้านตำลึง"

"ตระกูลหลงเสนอราคาหนึ่งร้อยล้านตำลึง" หลงจ้านอู่เหงื่อแตกพลั่กราวกับสายฝน นี่แทบจะถึงขีดจำกัดของเขาแล้ว

ทางด้านจูเก๋อเทียนหลงก็เช่นกัน เขาแผดเสียงลั่น "หนึ่งร้อยสิบล้านตำลึง"

หลี่ชงเทียนขบกรามแน่นจนแทบแหลกละเอียด "หนึ่งร้อยยี่สิบล้านตำลึง"

"ราชวงศ์หนานกง หนึ่งร้อยห้าสิบล้านตำลึง" หนานกงหั่วเองก็เริ่มเสียงอ่อนลง นี่คือฟางเส้นสุดท้ายของเขาแล้ว ต่อให้เขาจะเป็นถึงองค์กษัตริย์ผู้ครองแคว้น แต่การจะเบิกจ่ายเงินมากกว่านี้ก็เป็นเรื่องยากยิ่ง

สี่เสาหลักต่างพากันเงียบงันไปครู่ใหญ่

และในจังหวะนั้นเอง

จากห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่งก็มีสุ้มเสียงของอิสตรีผู้หนึ่งลอยละล่องออกมา "สองร้อยล้าน!"

"พรวด..."

หนานกงหั่วถึงกับกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต โทสะสุมทรวงจนแทบคลุ้มคลั่ง

ผู้คนจากสี่เสาหลักเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน ความดันโลหิตพุ่งปรี๊ดจนแทบจะกดเอาไว้ไม่อยู่

สองร้อยล้านทะลุขีดจำกัดของพวกเขาทุกคนไปไกลลิบแล้ว

แววตาของหลิ่วเฟิงทอประกายตื่นตระหนก เขารีบตะโกนถามเสียงดัง "สองร้อยล้าน มีใครจะเสนอราคาสูงกว่านี้อีกหรือไม่"

"คนในห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่งเป็นใครกันแน่"

"มีภูมิหลังมาจากที่ใดกัน"

"ขนาดสำนักเฉาเทียนยังได้อยู่แค่ห้องวีไอพีหมายเลขสอง ฐานะของคนในห้องหมายเลขหนึ่งย่อมต้องยิ่งใหญ่กว่าเป็นแน่"

"สรุปแล้วเป็นใครกันแน่"

...

ผู้คนทั้งมวลต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานา แม้แต่ผู้คนจากสี่เสาหลักเองก็ยังอดสงสัยไม่ได้

"สองร้อยล้านครั้งที่หนึ่ง!"

"สองร้อยล้านครั้งที่สอง!"

"สองร้อยล้าน ปิดการประมูล!" หลิ่วเฟิงเคาะค้อนลงอย่างหนักหน่วง "ขอแสดงความยินดีกับแขกผู้มีเกียรติในห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่งที่ประมูลป้ายคำสั่งสยบปักษาไปได้ โปรดไปชำระเงินที่หลังเวทีด้วย"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลงเฟยพึมพำกับตัวเอง "บ้าคลั่งเกินไปแล้ว บ้าคลั่งสุดๆ หัวใจข้าแทบจะรับไม่ไหวอยู่แล้ว"

หลิ่วเฟิงยกกล่องใบหนึ่งออกมา เอ่ยว่า "น้องชาย ในนี้มีหินวิญญาณห้าสิบก้อน และตั๋วเงินอีกสองล้านตำลึง"

หลงเฟยชะงักไปเล็กน้อย เอ่ยถาม "เฒ่าหลิ่ว พวกท่านไม่ต้องหักค่าธรรมเนียมหรอกหรือ"

หลิ่วเฟิงหัวเราะร่วน "คนอื่นน่ะต้องหัก แต่สำหรับเจ้าไม่ต้อง เจ้าเป็นสมาชิกบัตรทองม่วงของสมาคมการค้าเฟิงหยวนเรา ย่อมได้รับสิทธิพิเศษนี้"

ความจริงแล้ว

นี่คือการชดเชยรูปแบบหนึ่ง

สมาคมการค้าเฟิงหยวนอาศัยโอสถรักษาอาการบาดเจ็บและยันต์พยัคฆ์เขี้ยวดาบที่หลงเฟยสร้างขึ้นมาสร้างกระแส ยกระดับชื่อเสียงและอิทธิพลของสมาคมการค้าให้โด่งดังไปทั่ว ผลประโยชน์ที่ได้รับนั้นมีค่ามากกว่าหินวิญญาณไม่กี่สิบก้อนนี้หลายเท่านัก

หลงเฟยก็ไม่เกรงใจ เอ่ยตอบ "ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอขอบคุณมาก"

หลิ่วเฟิงเอ่ยถาม "หากเจ้าต้องการเงิน ข้าสามารถเปลี่ยนเป็นเงินตำลึงให้เจ้าได้นะ"

หลงเฟยหัวยิ้มรับ "ไม่ต้องหรอก เอาเป็นหินวิญญาณนี่แหละ"

หลิ่วเฟิงก็ไม่เซ้าซี้ "งั้นเจ้าก็เก็บไว้ให้ดีเถอะ นี่มันเงินก้อนโตมหาศาลเลยเชียวนะ ฮ่าๆๆ..."

หลงเฟยหัวเราะร่า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เฒ่าหลิ่ว ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าคนที่อยู่ในห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่งเป็นใครกัน"

หลิ่วเฟิงยิ้มอย่างมีเลศนัย ลดเสียงลงกระซิบ "คุณหนูของพวกเราเอง"

"หือ"

"บัดซบ พวกท่านเล่นมุกนี้เองหรือเนี่ย" หลงเฟยคาดไม่ถึงเลยจริงๆ พอได้ฟังหลิ่วเฟิงเฉลยถึงได้กระจ่างแจ้งแก่ใจ แผนการนี้ช่างล้ำลึกยิ่งนัก

หลิ่วเฟิงกระซิบต่อ "พวกเราเองก็หมดหนทาง สถานการณ์การแย่งชิงเมื่อครู่เจ้าก็เห็นแล้ว หากป้ายคำสั่งตกไปอยู่ในมือของสี่เสาหลักหรือราชวงศ์หนานกง เมืองหั่วหลีจะต้องเกิดพายุคาวเลือดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หรืออาจถึงขั้นสั่นคลอนรากฐานของราชวงศ์หั่วหลีเลยก็เป็นได้ ซึ่งนั่นย่อมส่งผลเสียต่อสมาคมการค้าเฟิงหยวนของเราอย่างใหญ่หลวง พวกเราเป็นพ่อค้า ย่อมต้องยึดถือผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง"

"เมืองหั่วหลีภายนอกดูสงบสุข แต่เบื้องหลังกลับมีคลื่นใต้น้ำเชี่ยวกราก ขั้วอำนาจทุกฝ่ายต่างก็ฟาดฟันกันอย่างลับๆ"

"อัจฉริยะของตระกูลหลงซึ่งเป็นหนึ่งในสี่เสาหลักถูกสูบโลหิตแก่นแท้ไป ตระกูลหลงจึงสูญเสียอัจฉริยะนักรบเทวะมังกร ทำให้สถานะของตระกูลตกต่ำลงอย่างรวดเร็วตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ถูกอีกสามเสาหลักกดขี่ข่มเหงมาโดยตลอด ทว่า... เมื่อไม่กี่วันก่อนมีเสียงมังกรคำรามดังขึ้นเหนือจวนตระกูลหลง น่าจะเป็นนักรบเทวะมังกรคนใหม่ที่เพิ่งตื่นขึ้น เรื่องนี้คงช่วยให้ตระกูลหลงได้พักหายใจหายคอบ้าง แต่ข้าเดาว่าหากอีกสามเสาหลักตามตัวนักรบเทวะมังกรพบ ก็คงถูกลอบสังหารอีกเป็นแน่ ตระกูลหลงใกล้จะถึงจุดจบเต็มทีแล้ว"

หลงเฟยใจกระตุกวาบ เอ่ยถามด้วยความสงสัย "นักรบเทวะมังกรคนก่อนถูกสามเสาหลักร่วมมือกันลอบสังหารหรือ"

หลิ่วเฟิงยิ้มบางๆ "การมีอยู่ของตระกูลหลงเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขามากเกินไป ทั้งสามเสาหลักและราชวงศ์หนานกงต่างก็ปรารถนาให้ตระกูลหลงล่มสลาย ถ้าไม่ใช่ฝีมือพวกเขาแล้วจะเป็นใครได้เล่า ตระกูลหลงสืบทอดอำนาจมายาวนานได้ก็เพราะมีนักรบเทวะมังกรคอยค้ำจุน วันนี้ประมูลป้ายคำสั่งสยบปักษาไม่ได้ ก็เท่ากับสูญเสียเกราะคุ้มกันไปอีกชั้น สำหรับตระกูลหลงแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย โชคยังดีที่ขั้วอำนาจอื่นก็ประมูลไปไม่ได้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นตระกูลหลงคงตกอยู่ในอันตรายอย่างใหญ่หลวงแน่"

"โหวเทวะมังกร เฮ้อ..."

"ตระกูลหลงที่ไร้ซึ่งนักรบเทวะมังกรก็เหมือนพยัคฆ์ไร้เขี้ยวเล็บ เฮ้อ..."

หลิ่วเฟิงทอดถอนใจออกมาติดๆ กันสองครั้ง ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน "ฮ่าๆๆ... จะพูดเรื่องพวกนี้ไปทำไมกัน โลกใบนี้มันก็เป็นเช่นนี้แหละ ผู้แข็งแกร่งคือผู้รอดชีวิต ผู้อ่อนแอคือผู้ถูกคัดทิ้ง"

กล่าวจบ หลิ่วเฟิงก็ขอตัวเดินจากไป

หลงเฟยยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจจมดิ่งลง พึมพำในใจ "คาดไม่ถึงเลยว่าตระกูลหลงจะตกต่ำถึงเพียงนี้"

"มารดามันเถอะ!"

"สถานการณ์ย่ำแย่ถึงขั้นนี้แล้ว หลงจ้านอู่ เจ้ายังคิดจะกลั่นแกล้งข้า วางแผนสารพัดเพื่อจะเอาชีวิตข้าอีก เจ้ามันช่างเหี้ยมโหดนัก ตระกูลหลงมีคนอย่างเจ้าอยู่จะไปเจริญก้าวหน้าได้อย่างไร" หลงเฟยรู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก

"ช่างหัวมันประไร!"

"บิดาอยู่ในตระกูลหลงมีสถานะต้อยต่ำยิ่งกว่าบ่าวไพร่เสียอีก จะไปห่วงใยตระกูลหลงหาพระแสงอะไร"

"บัดซบ!"

หลงเฟยสะบัดความคิดเรื่องตระกูลหลงทิ้งไป สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้คือการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เพื่อรับมือกับการทดสอบของตระกูลที่กำลังจะมาถึง

...

ณ จวนตระกูลหลง

ภายในลานเรือนของหลงจ้านอู่

หลงจ้านอู่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความเดือดดาล เอ่ยเสียงเหี้ยม "ไอ้พวกตาเฒ่าทั้งหลายบ้าระห่ำทุ่มเงินแย่งชิงป้ายคำสั่งสยบปักษากันแทบตาย สุดท้ายก็ชวดกันหมด ไม่มีใครได้ไปสักคน"

หลงจ้านเหย่เอ่ยเสียงเรียบ "นี่ก็นับเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเราเหมือนกัน หากป้ายคำสั่งตกไปอยู่ในมือของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ย่อมต้องพุ่งเป้ามาเล่นงานตระกูลหลงเป็นแน่ เพียงแต่... แผนการขั้นต่อไปของพวกเราคงต้องปรับเปลี่ยนเสียหน่อยแล้ว"

หลงจ้านอู่หันขวับมามองหลงจ้านเหย่

หลงจ้านเหย่ลดเสียงลงกระซิบ "พี่ใหญ่ ถึงไม่มีป้ายคำสั่งสยบปักษา เราก็ยังจ้างวานนักฆ่าของพันธมิตรสยบปักษาได้อยู่ดี ขอเพียงกำจัดหลงเฟยกับหลงจ้านไห่ทิ้งเสีย ตระกูลหลงก็จะตกเป็นของท่านโดยสมบูรณ์"

ดวงตาของหลงจ้านอู่ทอประกายวาวโรจน์

หลงจ้านเหย่กล่าวต่อ "ข้าติดต่อกับทางพันธมิตรสยบปักษาไว้แล้ว ค่าจ้างอยู่ที่ห้าสิบล้านตำลึง ราคานี้ถูกกว่าป้ายคำสั่งสยบปักษาตั้งเยอะ"

หลงจ้านอู่ตื่นเต้นสุดขีด "ดี! ดีมาก! ทันทีที่การทดสอบของตระกูลสิ้นสุดลง หลงจ้านไห่ออกจากฌานปิดด่านเมื่อไหร่ ก็สั่งสังหารพวกมันทันที ทำเช่นนี้ข้าก็จะได้เป็นโหวเทวะมังกรอย่างสง่าผ่าเผย"

หลงจ้านเหย่เองก็หัวเราะร่าอย่างได้ใจ

จากนั้น

หลงจ้านอู่ก็เอ่ยถามขึ้น "ตามหานักรบเทวะมังกรพบหรือยัง"

หลงจ้านเหย่ส่ายหน้า "ยังเลยพี่ใหญ่"

หลงจ้านอู่พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจว่านักรบเทวะมังกรคนนั้นจะต้องเป็นคนของหลงจ้านไห่เป็นแน่ "อีกสามเสาหลักรวมถึงราชวงศ์หนานกงก็กำลังตามหานักรบเทวะมังกรเช่นกัน เจ้าต้องรีบตามหาให้พบ หากดึงตัวมาเป็นพวกเราไม่ได้ ก็สังหารทิ้งซะ!"

หลงจ้านเหย่พยักหน้ารับคำ "เข้าใจแล้วขอรับ!"

[จบแล้ว]