บทที่ 2 - ทักษะศักดิ์สิทธิ์ วิชาคางคก!

บทที่ 2 - ทักษะศักดิ์สิทธิ์ วิชาคางคก!

"คุณชาย ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ"

ขณะที่หลงเฟยกำลังศึกษาระบบอยู่นั้น เด็กสาวในชุดบ่าวรับใช้ก็เดินจ้ำอ้าวเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นหลงเฟยนั่งอยู่บนขอบเตียง เธอก็ชะงักงันด้วยความตกตะลึง ใบหน้ารูปไข่ คิ้วดั่งใบหลิว ดวงตากลมโตสุกใสราวกับน้ำพุที่ใสสะอาด เปล่งประกายเปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณ รูปร่างสัดส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ เพียงแต่ว่าอายุยังน้อย การเจริญเติบโตยังไม่เต็มที่ ขอเพียงให้เวลาอีกสักสองสามปี นางจะต้องกลายเป็นสาวงามล่มเมืองอย่างแน่นอน

บ่าวรับใช้มีนามว่า เฉียวเฉียว นางเป็นเด็กที่นายท่านผู้เฒ่าเก็บมาเลี้ยงด้วยความบังเอิญจากการออกไปข้างนอกครั้งหนึ่ง เนื่องจากบิดามารดาของหลงเฟยหายตัวไป ทำให้เขามีนิสัยเก็บตัว นายท่านผู้เฒ่าจึงให้เฉียวเฉียวคอยอยู่เป็นเพื่อนหลงเฟย ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

ตอนที่หลงเฟยยังเป็นอัจฉริยะ นางก็เป็นเพียงบ่าวรับใช้ไร้ตัวตน แต่พอหลงเฟยถูกสูบสายเลือดและจุดตันเถียนแตกซ่าน จนโดนตระกูลขับไล่ให้มาอยู่กระท่อมฟางตีนเขา นางก็ยังคอยติดตามดูแลหลงเฟยอย่างหมดจดหัวใจ ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ หากไม่มีเฉียวเฉียวคอยดูแล หลงเฟยคงจะตายไปตั้งนานแล้ว

หลงเฟยรู้สึกซาบซึ้งใจ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่หลงเฟยคนเดิมอีกต่อไป แต่เศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านั้นก็บอกเขาว่า แม่นางน้อยคนนี้คือคนที่หวังดีต่อเขาอย่างแท้จริงบนโลกใบนี้ เป็นหนึ่งในคนเพียงไม่กี่คน และนับได้ว่าเป็นญาติเพียงคนเดียวของเขาในต่างโลกแห่งนี้ สำหรับคำว่าครอบครัวแล้ว หลงเฟยมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าอย่างบอกไม่ถูก ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก ไม่มีญาติพี่น้องอยู่ข้างกายเลยสักคน ตอนนี้เขามีครอบครัวอยู่ข้างกายแล้ว เขาจึงพร้อมจะทะนุถนอมเอาไว้ด้วยชีวิต

หลงเฟยพยักหน้าเบาๆ

"อืม"

ทันใดนั้นเอง

"โครม!"

ประตูรั้วหน้าลานบ้านก็ถูกเตะกระเด็น

"เฉียวเฉียว วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะหนีไปซุกหัวอยู่ที่ไหนได้อีก!" เสียงหยาบกระด้างสายหนึ่งดังขึ้น

ภายในห้อง สีหน้าของเฉียวเฉียวแข็งค้าง นางตกใจกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา

หลงเฟยขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงนี้ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง

"หลี่ซาน?"

มันคือหนึ่งในผู้ดูแลงานเบ็ดเตล็ดมากมายของตระกูลหลง

เฉียวเฉียวพยักหน้า

"เขามาเก็บหนี้เจ้าค่ะ"

"เก็บหนี้?" หลงเฟยไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไรนัก สำหรับเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันเขาไม่เคยใส่ใจเลย มีเฉียวเฉียวเป็นคนจัดการให้ตลอด ทว่าตามที่เขารู้มา หลี่ซานผู้นี้เป็นคนมักมากในกามราคะ มันโลภมากในความงามของเฉียวเฉียวมาไม่ใช่แค่วันสองวันแล้ว

เฉียวเฉียวเอ่ยเสียงแผ่ว

"เมื่อหลายวันก่อนที่คุณชายถูกหลงอ้าวทำร้ายจนสลบ ข้าไปขอยืมเงินเขามาซื้อยารักษาคุณชาย ตอนแรกตกลงกันไว้ว่าจะคืนให้ในอีกสามเดือน แต่ไม่รู้ทำไมในหนังสือสัญญากู้ยืมถึงกลายเป็นสามวันไปได้ วันนี้คือวันครบกำหนดเส้นตายแล้วเจ้าค่ะ"

"ยังไม่ไสหัวออกมาอีกหรือ" เสียงของหลี่ซานดังก้องลานบ้านอีกครั้ง มันหัวเราะอย่างหื่นกระหายพลางกล่าว "ขอเพียงเจ้ายอมปรนนิบัติข้าสักคืน เรื่องเงินก็คุยกันได้ง่ายๆ"

"แน่นอนว่า ต่อจากนี้เจ้าจะมาอยู่กับข้าก็ได้ มาอยู่กินอย่างสุขสบายกับข้า ดีกว่าไปทนลำบากกับไอ้คุณชายขยะไร้ค่านั่นตั้งเยอะ เฉียวเฉียว ข้ากำลังให้โอกาสเจ้าอยู่นะ อย่าได้ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ก่อนหน้านี้หลงเฟยเป็นอัจฉริยะยังพอจะคุ้มกะลาหัวเจ้าได้ แต่ตอนนี้มันเป็นแค่เศษขยะ เป็นขยะที่ทำให้ตระกูลหลงต้องอับอายขายหน้า คนทั้งตระกูลหลงต่างก็ภาวนาให้มันรีบๆ ตายไปซะ เจ้าอยู่กับมันก็มีแต่จะพลอยลำบากไปด้วย มาอยู่กับข้าสิ ข้าจะทะนุถนอมเจ้าอย่างดีแน่นอน ฮ่าฮ่าฮ่า..."

หลงเฟยบันดาลโทสะในทันที ผู้ดูแลงานเบ็ดเตล็ดต่ำต้อยเพียงคนเดียว ยังกล้ามาปีนเกลียวข่มเหงถึงบนหัวเขา

"บัดซบเอ๊ย!" หลงเฟยสบถด่าอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะพุ่งพรวดออกไปจากห้องทันที "หลี่ซาน ข้าว่าเจ้าคงจะรนหาที่ตายแล้วสินะ บ่าวรับใช้ชั้นต่ำอย่างเจ้า กล้ามารังแกคนของข้าหลงเฟยเชียวหรือ"

หลี่ซานชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

"โอ๊ะโอ นี่ยังคิดว่าตัวเองเป็นมหาอัจฉริยะแห่งตระกูลหลงอยู่อีกหรือไง ตอนนี้เจ้ามันก็แค่ขยะ เป็นขยะที่จุดตันเถียนแตกซ่านไปแล้ว ตอนนี้เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรวะ หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองซะบ้างว่ามีสารรูปทุเรศแค่ไหน หึ!"

มันไม่เห็นหลงเฟยอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ในตระกูลหลง ไม่มีใครเห็นหลงเฟยอยู่ในสายตาอีกแล้ว เพราะเขาคือขยะที่จุดตันเถียนแตกซ่าน ไม่มีวันพลิกฟื้นกลับมาได้ตลอดกาล

"กรอด..." หลงเฟยกำหมัดแน่น กัดฟันดังกรอด

หลี่ซานเยาะเย้ยหยัน

"โกรธแล้วหรือเนี่ย ข้าล่ะกลั๊วกลัว เข้ามาสิ เข้ามาตีข้าสิ ดูซิว่าขยะอย่างเจ้าจะแตะโดนแม้แต่ชายเสื้อของข้าได้ไหม"

เฉียวเฉียวรีบดึงแขนหลงเฟยไว้พลางส่ายหน้า

"คุณชาย เขาเป็นนักรบขั้นหนึ่ง ระดับการฝึกตนเหนือกว่าท่าน สู้กับเขาไม่ได้นะเจ้าคะ"

แค่นักรบขั้นหนึ่งยังกล้าหยิ่งผยองถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถูกต้อง เพราะหลงเฟยอยู่ระดับศูนย์ นั่นก็คือไม่มีระดับขั้น ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่ซานเลยแม้แต่น้อย มันถึงได้กล้าอวดดีเช่นนี้

หลี่ซานหัวเราะเยาะเสียงดัง

"เป็นอะไรไปล่ะ กลัวแล้วหรือ ไม่กล้าเข้ามาล่ะสิ ขยะอย่างเจ้า ข้าใช้แค่มือเดียวก็บีบให้ตายได้แล้ว ยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าข้าอีก หึ ไม่รู้จักเจียมตัว"

เปลวเพลิงแห่งโทสะลุกโชน ถูกข่มเหงรังแกถึงขั้นนี้ หลงเฟยไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป

"เฉียวเฉียว ถึงเวลาจ่ายเงินคืนแล้ว วันนี้ถ้าไม่จ่ายเงิน ก็ต้องมาปรนนิบัติข้าสักคืน ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เจ้าก็น่าจะรู้ว่าข้ามีวิธีการยังไง แน่นอนว่าข้าจะไม่ตีเจ้าหรอกนะ สาวน้อยหน้าตาสะสวยน่ารักขนาดนี้ ข้าจะไปทำลงได้ยังไง แต่กับไอ้ขยะหลงเฟยคนนี้สิ หึหึ..." หลี่ซานจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของเฉียวเฉียวพลางจินตนาการไปไกล

เฉียวเฉียวมองหลงเฟยแวบหนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจก้าวออกไป ทว่าในตอนนั้นเอง หลงเฟยก็คว้าตัวเฉียวเฉียวไว้ พลางกล่าวเสียงเรียบ

"ตราบใดที่ข้ายังอยู่ จะไม่มีใครบนโลกใบนี้กล้ารังแกเจ้าได้อีก"

สิ้นคำพูด หลงเฟยก็ก้าวออกไป เดินไปหยุดอยู่ที่ใต้ชายคา เขาเล็งเป้าหมายไปที่คางคกตัวหนึ่งที่เพิ่งคลานออกมาจากรู บนหัวของมันมีหลอดเลือดแดงปรากฏอยู่ ก่อนจะกระทืบเท้าลงไปเต็มแรง

"แผละ!"

"อ๊บ!"

คางคกส่งเสียงร้องโหยหวน เครื่องในของมันถูกเหยียบจนทะลักอออกมา

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' สังหารคางคก ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม ลมปราณ 0 แต้ม"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' ทริกเกอร์ 'คุณสมบัติคลุ้มคลั่ง' ดรอปทักษะศักดิ์สิทธิ์ 'วิชาคางคก' ต้องการฝึกฝนหรือไม่"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' เลื่อนระดับ ระดับปัจจุบันคือ นักรบขั้นหนึ่ง"

เสียงแจ้งเตือนทั้งสามดังกังวานขึ้น หลงเฟยสั่งการด้วยความคิดทันที

"ฝึกฝน!"

จากนั้น โทสะในใจก็ระเบิดออก ไม่อาจทนรอได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว เขาย่อตัวลงต่ำ ก่อนจะหมอบลงกับพื้นโคลนอย่างแรง ลำคอเปล่งเสียงร้องประหลาดออกมาเป็นระลอก

"คุณชาย!" เฉียวเฉียวสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างหนัก

หลี่ซานระเบิดเสียงหัวเราะคลุ้มคลั่ง

"ไอ้ขยะ ต่อให้เจ้าคุกเข่าอ้อนวอนข้าก็ไม่มีประโยชน์หรอก วันนี้ข้าจะต้องได้ตัวเฉียวเฉียว สาวน้อยแสนสวยคนนี้..."

ทว่ายังไม่ทันที่มันจะพูดจบ ร่างของหลงเฟยก็พุ่งพรวดออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

"ตูม!"

พุ่งเข้าชนที่หน้าท้องของหลี่ซานอย่างจัง ร่างของหลี่ซานยุบยวบ ลูกตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า แม้แต่เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดก็ยังเปล่งไม่ออก ร่างลอยละลิ่วกระเด็นไปทันที

"ครืน!"

ร่างของมันกระแทกเข้ากับกำแพงดิน จนกำแพงถึงกับพังทลายลงมา หลงเฟยเหยียบใบหน้าของหลี่ซานเอาไว้ ดวงตาวาวโรจน์ดุจเทพวัชระพิโรธจ้องเขม็งไปที่มัน พลางตวาดเสียงเย็นเยียบ

"ไอ้สุนัขชาติชั่ว มาอวดดีต่อหน้าข้า รู้สึกสะใจดีไหมล่ะ"

หลี่ซานเจ็บปวดจนอวัยวะภายในแทบจะฉีกขาด ทว่าถึงกระนั้นมันก็ยังคงทำปากดี

"หลงเฟย เจ้าทางที่ดีรีบขอโทษข้าซะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้กับพ่อบ้านหลงทันที ข้าเป็นหลานชายแท้ๆ ของเขานะโว้ย เจ้ากล้าล่วงเกินข้า ข้าจะทำให้เจ้าเจอดีจนต้องคลานกลับมา..."

"เจ้าคิดว่าเจ้ายังมีชีวิตรอดกลับไปได้อีกอย่างนั้นหรือ" หลงเฟยเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ

แววตาของหลี่ซานสั่นไหว

"ไอ้ขยะอย่างเจ้ากล้าฆ่าข้าเชียวหรือ ท่านลุงของข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าเอาไว้แน่"

เฉียวเฉียวที่ยืนเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง เมื่อได้ยินว่าหลงเฟยกำลังจะลงมือสังหารหลี่ซาน นางก็รีบดึงสติกลับมาแล้วพุ่งตัวเข้ามาหา

"คุณชาย หากเขาตายไป หลงต้าเย่าไม่มีทางปล่อยพวกเราไปแน่เจ้าค่ะ"

หลี่ซานรีบสำทับ

"ไอ้ขยะ เจ้าได้ยินที่พูดไหม ถ้าเจ้ากล้าฆ่าข้า ข้าจะ..."

"เปรี้ยง!"

หมัดหนักๆ ถูกซัดลงไปอย่างแรง กระแทกเข้าที่กลางกระหม่อมของหลี่ซานอย่างจัง หมัดนี้แฝงไปด้วยพลังของวิชาคางคก ทุบศีรษะของหลี่ซานจนแหลกละเอียด เลือดสดๆ สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของหลงเฟย ประจวบเหมาะกับแสงฟ้าแลบที่สาดส่องลงมา สะท้อนให้เห็นใบหน้าของหลงเฟยที่ดูราวกับมัจจุราช เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาจับขั้วหัวใจ

"คนที่กล้าข่มขู่ข้า มีเพียงจุดจบเดียว นั่นคือตาย!"

[จบแล้ว]