บทที่ 630 - ให้แกทนดู

บทที่ 630 - ให้แกทนดู

หลินฝานไม่ได้ใส่ใจเลยว่าลูกทีมของจอห์นจะเข้ามาช่วยหรือไม่ ขนาดตัวจอห์นที่มีพลังระดับห้าขั้นสูงสุดยังโดนเขาคว่ำซะหมอบกระแต แล้วประสาอะไรกับพวกลูกเจี๊ยบที่ฝีมืออ่อนด้อยกว่า

ถ้าขืนพวกมันแส่เข้ามา ก็เท่ากับเอาตัวมาให้เขายำเล่นฟรีๆ เท่านั้น

หลินฝานก้าวเข้าไปหาจอห์น ค่อยๆ ย่อตัวลง สายตาจับจ้องใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

"เสียใจไหมล่ะ?" หลินฝานถามกลั้วหัวเราะ

จอห์นจ้องมองหลินฝานด้วยดวงตาแดงก่ำ บาดแผลอื่นๆ ตามร่างกายก่อนหน้านี้เขายังพอกัดฟันทนไหว แต่การถูกทุบกระดูกสันหลังจนหักสะบั้นแบบนี้ มันเกินกว่าที่เขาจะทำใจรับได้

อย่างน้อยก่อนหน้านี้ เขาก็ยังพอลุกขึ้นยืนสู้ต่อได้ แต่พอกระดูกสันหลังพังยับเยินไปแล้ว นั่นก็หมายความว่าเขาหมดสิทธิ์ยืนหยัดอีกต่อไป ทำได้เพียงนอนหมอบกับพื้นแล้วแหงนหน้ามองหลินฝานอยู่ในสภาพแบบนี้

มันทำให้เขารู้สึกต่ำต้อยและไร้ค่าอย่างที่สุด

"ต่อให้แกไม่พูด ฉันก็มองทะลุความเสียใจจากสีหน้าและแววตาของแกได้อยู่ดี" หลินฝานยังคงยิ้มเยาะและพูดต่อ "อ้อ... แน่นอนว่ามีความเคียดแค้นผสมอยู่ด้วย แต่ก็น่าเสียดายนะ เสียดายจริงๆ ที่แกมันไม่ใช่คู่มือของฉันเลยสักนิด"

"แกปล่อยฉันไปดีกว่า ขืนแกทำอะไรฉัน อเมริกาไม่มีทางปล่อยแกไว้แน่" จอห์นกัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวดแล้วขู่ฟ่อ

"มาถึงขั้นนี้แล้ว แกยังกล้าขู่ฉันอีกเหรอ?" แววตาของหลินฝานฉายรอยเย้ยหยัน "นี่แกยังไม่ตระหนักถึงสภาพของตัวเองในตอนนี้อีกรึไง?"

"นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือความจริง" จอห์นยังคงปากแข็ง "ถ้าแกกล้าฆ่าฉันล่ะก็ แกโดนอเมริกาคว่ำบาตรแน่"

อันที่จริง ลึกๆ ในใจเขารู้ดีว่า ในสถานการณ์แบบนี้ การยอมก้มหัวไปก็ไร้ประโยชน์ ถ้าเขายอมอ่อนข้อให้ หลินฝานก็จะได้ใจและรู้ว่าเขากำลังกลัว ซึ่งนั่นจะยิ่งทำให้หลินฝานกำเริบเสิบสานหนักขึ้นไปอีก

ในเมื่อยอมแพ้ไม่ได้ เขาก็ต้องแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ปากแข็งข่มขู่หลินฝานต่อไป หวังเพียงลึกๆ ว่าคำขู่เหล่านี้จะทำให้หลินฝานรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบ้าง

ถ้าหลินฝานกลัวขึ้นมาจริงๆ เขาก็อาจจะมีโอกาสรอดชีวิต

"คว่ำบาตร?" หลินฝานหัวเราะหึๆ พลางเอ่ย "แกคิดว่าฉันจะกลัวเรื่องพรรค์นั้นเหรอ? ถ้าพวกมันมีปัญญามาจัดการฉันจริงๆ ฉันก็พร้อมรับมือ แต่คำถามคือ แกคิดว่าพวกมันมีน้ำยาพอจะทำแบบนั้นได้หรือเปล่าล่ะ? การคว่ำบาตรใครสักคน มันใช้แค่น้ำลายไม่ได้หรอกนะ"

หลินฝานไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้เลยสักนิด จากระดับพลังของต่งเทียนจั๋ว เขาพอจะเดาได้ว่า ตอนนี้ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอย่างมากก็น่าจะอยู่ในระดับหกเท่านั้น

ต่อให้มีระดับเจ็ดโผล่มาจริงๆ ตัวเขาเองก็อยู่ห่างจากระดับหกเพียงแค่เอื้อมแล้ว ทันทีที่เขาก้าวขึ้นสู่ระดับหก เขาก็สามารถพุ่งทะยานสู่ระดับเจ็ดได้ในเวลาไม่นาน

เขามั่นใจว่าความเร็วในการพัฒนาของเขาไม่มีทางเป็นรองพวกหน้าไหนทั้งนั้น ยังไงซะ เขาก็มีแหวนสุดโกงที่สามารถดูดซับคุณสมบัติได้อยู่กับตัว

มีของวิเศษขนาดนี้ ถ้าเขายังพัฒนาได้ช้ากว่าคนอื่น นั่นก็เป็นความผิดของเขาเองแล้ว ไม่ใช่ความผิดใคร

ยิ่งไปกว่านั้น พวกของจอห์นจะต้องตายอยู่ที่นี่ทั้งหมด แล้วจะมีใครเอาข่าวการตายของพวกมันไปบอกคนอื่นได้ล่ะ?

หรือจะบอกว่ามีใครไปรายงานพวกอเมริกาว่าพวกเขานี่แหละเป็นคนฆ่าจอห์น?

ทีมของเขาไม่มีทางปริปากพูดแน่ ส่วนพวกของเคนก็มีส่วนรู้เห็นเป็นใจในเรื่องนี้ คงไม่โง่พอที่จะทำเรื่องทำลายตัวเองแบบนั้นหรอก

"แกกำลังบอกว่าอเมริกาของพวกฉันไม่มีปัญญาจัดการแกงั้นเรอะ?" จอห์นทำหน้าราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในชีวิต ต่อให้ความเจ็บปวดจากกระดูกสันหลังที่หักสะบั้นจะเล่นงานเขาหนักแค่ไหน ก็ไม่อาจหยุดยั้งรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าเขาได้

"ใช่ ฉันบอกว่าพวกแกน่ะทำอะไรฉันไม่ได้หรอก" หลินฝานพยักหน้ารับหน้าตาเฉย

"แกนี่มันอวดดีเกินไปแล้ว!" จอห์นตวาดเสียงกร้าว "ฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ อเมริกาของพวกฉันน่ะ กำลังจะให้กำเนิดผู้วิวัฒนาการระดับเจ็ดในอีกไม่ช้านี้แล้วโว้ย!"

สิ่งที่จอห์นพูดมาคือความจริง ปัจจุบันท่านผู้นำของอเมริกาก้าวขึ้นสู่ระดับหกขั้นสูงสุดแล้ว ขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะทะลวงเข้าสู่ระดับเจ็ดช่วงเริ่มต้นได้สำเร็จ

ที่เขาพูดออกไปแบบนี้ ก็เพื่อหวังจะข่มขวัญและป้องปรามหลินฝาน ไม่ให้อีกฝ่ายกล้าลงมือฆ่าเขา

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ คำพูดของเขากลับทำให้หลินฝานรู้สึกขบขันเสียมากกว่า

ตอนแรกหลินฝานยังแอบเดาอยู่เลยว่าอเมริกาอาจจะมีผู้วิวัฒนาการระดับเจ็ดปรากฏตัวแล้ว แต่ที่ไหนได้ ก็ยังไม่มีนี่หว่า

การที่ยังไม่มีระดับเจ็ดโผล่มา อย่างมากมันก็แค่แสดงให้เห็นว่าผู้นำของอเมริกามีระดับพลังเหนือกว่าผู้นำของจีนอยู่ชั่วคราวเท่านั้นเอง

ตัวเขาเองในตอนนี้มีพลังระดับห้าขั้นสูงสุด ห่างจากอีกฝ่ายแค่สี่ระดับย่อยเท่านั้น

หลินฝานมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า ช่องว่างความห่างเพียงสี่ระดับนี้ เขาจะสามารถไล่ตามทันได้อย่างรวดเร็วแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก แล้วใครหน้าไหนจะกล้ามาหือกับเขาล่ะ?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินฝาน

"แกหัวเราะอะไร?" จอห์นสัมผัสได้ถึงความดูถูกเหยียดหยามในสายตาของหลินฝาน จึงขมวดคิ้วถาม

ท่าทีของหลินฝานตรงกันข้ามกับที่เขาคิดไว้อย่างสิ้นเชิง เมื่อได้ยินว่าอเมริกากำลังจะมีระดับเจ็ดแล้ว หลินฝานไม่ควรจะรู้สึกหวาดกลัวหรอกเหรอ?

แต่เขากลับไม่เห็นร่องรอยของความหวาดกลัวในตัวหลินฝานเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำ เขายังสัมผัสได้ถึงความดูแคลนอย่างไม่ยี่หระอีกต่างหาก

"ฉันขำในความโง่เขลาของแกยังไงล่ะ" หลินฝานตอบกลั้วหัวเราะ

"โง่เขลา?" จอห์นถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ตอนนี้พวกเขากำลังคุยเรื่องระดับพลังกันอยู่ไม่ใช่เหรอ? แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับความโง่เขลาล่ะ?

หลินฝานยื่นมือไปตบแก้มจอห์นเบาๆ สองสามที พลางเอ่ย "ฉันคงต้องแสดงความเสียใจด้วยนะ ที่จะต้องบอกแกให้รู้เอาไว้ว่า วิธีข่มขู่ของแกน่ะ มันใช้ไม่ได้ผลหรอก"

"และที่สำคัญที่สุดก็คือ พวกแกทุกคนในที่นี้ จะไม่มีใครได้รอดชีวิตกลับไปแม้แต่คนเดียว"

"ในเมื่อไม่เหลือรอดกลับไปสักคน แกคิดว่าจะมีใครรู้เรื่องที่พวกแกตายด้วยน้ำมือของพวกฉันไหมล่ะ?"

"พอพวกแกหายสาบสูญไป คนอื่นเขาก็คงเดาว่าพวกแกคงกลายเป็นอาหารซอมบี้ไปแล้ว ใครมันจะมาตามสืบเรื่องนี้ล่ะ จริงไหม?"

การถูกหลินฝานตบหน้าเบาๆ แบบนี้ ทำให้จอห์นรู้สึกเหมือนโดนเหยียดหยามศักดิ์ศรีอย่างรุนแรงที่สุดในชีวิต แต่เขาขยับตัวต่อต้านไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้หลินฝานตบหน้าอยู่อย่างนั้น

พอได้ฟังคำพูดของหลินฝาน จอห์นก็รู้สึกราวกับมีมัจจุราชกางกรงเล็บมาปกคลุมร่างของเขาไว้

"กะ... แก... แกกะจะฆ่าพวกเราปิดปากให้หมดเลยเหรอ?" จอห์นเบิกตากว้าง จ้องมองหลินฝานด้วยความตกตะลึง

"ทำไมล่ะ? หรือว่าไม่ได้?" หลินฝานย้อนถาม

คราวนี้จอห์นถึงกับสติแตกของจริง

หลินฝานมองทะลุความหวาดกลัวในแววตาของจอห์นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขายิ้มบางๆ แล้วปลอบใจว่า "ไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องกลัวไป พวกเราน่ะลงมือไวมาก รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้ลูกน้องแกต้องทรมานนานหรอก"

"อ้อ แล้วเพื่อไม่ให้แกหาว่าฉันโกหก ฉันจะให้แกนอนดูอยู่ตรงนี้แหละ ดูให้เต็มตาว่าฉันจะเชือดลูกทีมของแกยังไง"

พูดจบ หลินฝานก็ผุดลุกขึ้นยืน ไม่สนใจจะต่อล้อต่อเถียงกับจอห์นอีก เขากระโจนตัวพุ่งตรงไปยังทิศทางที่พวกเคนและมู่หรงเสวี่ยกำลังต่อสู้อยู่ในทันที

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

หลินฝานตั้งสมาธิ อาวุธลับทั้งหกชิ้นก็พุ่งแหวกอากาศออกจากตัวเขาทันที พร้อมกับเสียงแหลมบาดหูของการฉีกกระชากอากาศ

"นี่มัน... พลังพิเศษ... พลังควบคุมวัตถุระยะไกล!" เมื่อเห็นหลินฝานควบคุมอาวุธลับทั้งหกให้บินว่อน จอห์นก็ใจสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ให้ตายเขาก็คิดไม่ถึงว่าหลินฝานจะซ่อนพลังพิเศษที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้เอาไว้ด้วย

(จบแล้ว)