บทที่ 850 - วิญญาณบนสรวงสวรรค์

บทที่ 850 - วิญญาณบนสรวงสวรรค์

"เฉวียนจวิน ปล่อยข้าลงเถอะ! คนที่พวกมันอยากฆ่าคือข้า!"

เติ้งอี้เฟยพิงร่างหลิวเฉวียนจวินพลางกล่าวเสียงแผ่ว

หลิวเฉวียนจวินกัดฟันแน่น "ไม่!"

"อย่าโง่ไปหน่อยเลย เจ้ามีลูกแล้วไม่ใช่หรือไง ถือซะว่าทำเพื่อลูกเถอะ" แม้สติของเติ้งอี้เฟยจะยังเลือนราง แต่เขาก็ยังจำหลิวเฉวียนจวินและเด็กในท้องของนางได้ "เจ้าไม่ใช่คู่มือของพวกมันหรอก!"

"แต่ข้าขาดเจ้าไม่ได้!"

หลิวเฉวียนจวินตะโกนสุดเสียง

และในตอนนั้นเอง ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลางคนหนึ่งก็เข้ามาขวางทางหลิวเฉวียนจวินเอาไว้

หลิวเฉวียนจวินหันกลับไปมองด้านหลัง ความรู้สึกสิ้นหวังก็ถาโถมเข้าใส่ทันที

ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลางที่ขวางทางอยู่ตะโกนลั่น "นังผู้หญิงคนนั้น วางคนข้างๆ เจ้าลงซะ!"

พวกเขายังไม่สามารถฟันธงได้ว่าคนที่หลิวเฉวียนจวินพาหนีมาด้วยคือเติ้งอี้เฟยหรือไม่

ในตอนนี้ทั่วทั้งร่างของเติ้งอี้เฟยชุ่มโชกไปด้วยเลือด เส้นผมยาวสยายยุ่งเหยิงปรกลงมาที่หน้าผาก เสื้อผ้าขาดวิ่นจนมองไม่ออกถึงสภาพเดิม

"ไม่!"

มือซ้ายของหลิวเฉวียนจวินประคองเติ้งอี้เฟยเอาไว้ ส่วนมือขวาชักกระบี่ออกมาชี้ตรงไปยังยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะที่อยู่ตรงหน้าทันที

เมื่อผู้หญิงสติหลุด พวกนางก็ไร้ซึ่งเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น

หลิวเฉวียนจวินที่มีพลังเพียงระดับทลายเวหาขั้นปลายถึงกับกล้าชักกระบี่เข้าใส่ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลาง

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเจ้าก็ตายไปด้วยกันเลยแล้วกัน!"

ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตนถูกลบหลู่

แต่ในวินาทีนั้นเอง เติ้งอี้เฟยก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเลือดที่ยังไม่จางหายไปจ้องเขม็งไปยังยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลางผู้นั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

วินาทีที่ได้สบตากับดวงตาสีเลือดของเติ้งอี้เฟย ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะผู้นั้นก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งตัว!

นั่นมันดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวอะไรกัน!

ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด เขาคล้ายกับมองเห็นสมรภูมิรบที่มีซากศพกองเป็นภูเขาเลากาผ่านดวงตาคู่นั้น

ในชั่วพริบตานั้น ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะก็ตระหนักได้ว่าตัวเองอาจจะวู่วามเกินไป

อีกฝ่ายคืออัจฉริยะสุดสยองที่เพิ่งกวาดล้างกองทัพหมาป่าทมิฬสองแสนนายและสังหารยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นสูงสุดไปกว่าสิบคนเชียวนะ!

เพียงชั่วอึดใจเดียว กลุ่มคนที่ไล่ล่าเติ้งอี้เฟยก็เข้ามาล้อมพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้จนหมด

"พวกเจ้า อยากตายงั้นหรือ?"

เติ้งอี้เฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

แม้เสียงของเขาจะแหบพร่า แต่คำพูดนั้นกลับดังก้องไปถึงหูของทุกคนที่อยู่รอบบริเวณอย่างชัดเจน

ชั่วขณะนั้น กลุ่มผู้ไล่ล่าที่เคยมีท่าทีดุดันกลับเงียบกริบราวกับป่าช้า

พวกเขาทุกคนต่างก็หวาดกลัวเติ้งอี้เฟยจับใจ!

เพราะเติ้งอี้เฟยยังมีชีวิตอยู่ เขายังไม่ตาย และเขาก็เพิ่งจะแสดงพลังอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดให้พวกเขาได้เห็นมาหมาดๆ

"พวกเจ้าไม่ใช่คนบาป ข้าไม่มีเจตนาจะเอาชีวิตพวกเจ้า... หากพวกเจ้าไม่อยากตาย ก็หลีกทางไปซะ!"

พวกเราไม่ใช่คนบาปงั้นหรือ?

เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่ไล่ล่าเติ้งอี้เฟยต่างพากันเงียบงัน

พวกเขาทุกคนรู้ซึ้งถึงรูปแบบการลงมือของเติ้งอี้เฟยเป็นอย่างดี หากเติ้งอี้เฟยไม่มีหลักฐานว่าพวกเขาเป็นคนบาป เขาก็จะไม่แตะต้องพวกเขา

แต่ถ้าพวกเขาบังอาจลงมือกับเติ้งอี้เฟย พวกเขาก็จะถูกจัดเข้าสู่ทำเนียบคนบาปทันที!

เหมือนอย่างกองทัพหมาป่าทมิฬนั่นไง!

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบรับ เติ้งอี้เฟยจึงกระซิบกับหลิวเฉวียนจวิน "ไม่ต้องสนใจพวกมัน พวกเราไปกันเถอะ"

"อืม!"

มือที่กำกระบี่ของหลิวเฉวียนจวินชุ่มไปด้วยเหงื่อ

แต่เพราะนี่คือคำสั่งของเติ้งอี้เฟย และในตอนนี้นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น นางจึงต้องกัดฟันบินมุ่งหน้าไปทางยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลางคนนั้น

แล้วทั้งสองคนก็เดินเฉียดผ่านยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลางคนนั้นไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลางคนนั้นไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

และยอดฝีมือคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังเติ้งอี้เฟย เมื่อเห็นว่าแม้ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลางยังไม่กล้าลงมือ พวกเขาก็ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้าไปยุ่งเช่นกัน

ในที่สุด ก็มียอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นต้นใจกล้าคนหนึ่งตะโกนลั่นขึ้นมา "พวกเจ้ามันไอ้พวกขี้ขลาด เติ้งอี้เฟยบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น ตอนนี้แหละคือโอกาสทองในการฆ่ามัน!"

"งั้นเจ้าก็ลองเข้าไปดูสิ!"

ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะขั้นกลางที่นิ่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้น

"ข้าไม่ได้โง่ขนาดนั้น ทำไมเจ้าไม่ลองเข้าไปดูล่ะ!"

จากนั้น กลุ่มคนที่ไล่ล่าเติ้งอี้เฟยทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ท่ามกลางความเงียบ ผู้ฝึกยุทธ์จากแคว้นช่ายคนหนึ่งก็กระซิบขึ้น "ข้าเหมือนจะเคยเห็นผู้หญิงที่พาเติ้งอี้เฟยหนีไปนะ!"

"นางคือใคร?"

"ถ้าข้าเดาไม่ผิด นางน่าจะเป็นคนขององค์กรผึ้งพิฆาต เมื่อเจ็ดปีก่อนข้าเคยเจอนางครั้งหนึ่ง ตอนนั้นนางติดตามอยู่ข้างกายหลิวหานซู่ ถ้าข้าจำไม่ผิด หลังจากที่หลิวหานซู่ถูกยอดฝีมือแคว้นสวีสังหาร ก็ดูเหมือนจะเป็นนางนี่แหละที่ขึ้นมาควบคุมองค์กรผึ้งพิฆาตแทน!"

ผู้ฝึกยุทธ์แคว้นช่ายอีกคนก็ร้องอ๋อขึ้นมาทันที "ข้าว่าแล้วเชียว เติ้งอี้เฟยไม่มีทางหัวเดียวกระเทียมลีบแน่ ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่เขาฆ่าคน เขาจะทิ้งสิ่งที่เรียกว่าหลักฐานเอาไว้มากมายขนาดนั้นได้อย่างไร พวกเราหลายคนก็เชื่อมาตลอดว่าเบื้องหลังของเติ้งอี้เฟยจะต้องมีขั้วอำนาจใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นองค์กรผึ้งพิฆาต... มิน่าล่ะ ช่วงก่อนหน้านี้องค์กรผึ้งพิฆาตถึงมักจะค้นพบร่องรอยของเติ้งอี้เฟยได้ก่อนใครเพื่อน แล้วก็เอาข่าวกรองมาขาย ที่แท้เขาก็เป็นคนขององค์กรผึ้งพิฆาตนี่เอง ที่ผ่านมาพวกมันเล่นละครตบตาพวกเรามาตลอด... บัดซบเอ๊ย ตระกูลของข้าถูกองค์กรผึ้งพิฆาตหลอกเข้าให้แล้ว ตอนที่ตระกูลของข้าไล่ล่าเติ้งอี้เฟย พวกเรายอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อเบาะแสของเติ้งอี้เฟยมาจากพวกมันด้วยซ้ำ!"

"...ตระกูลพวกเราก็เหมือนกัน!"

"พวกเราก็ด้วย!"

"..."

"เดี๋ยวนะ เจ้าบอกว่าเจ้ารู้จักผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเติ้งอี้เฟย แล้วเจ้าเป็นใครกันแน่?"

ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะแคว้นช่ายที่แฉความลับขององค์กรผึ้งพิฆาตยิ้มบางๆ "ข้าเป็นใครน่ะหรือ เรื่องนี้ต้องขอปิดเป็นความลับ พวกเจ้าแค่รู้ไว้ก็พอว่าองค์กรผึ้งพิฆาตจะต้องถูกถอนรากถอนโคน หากกำจัดองค์กรผึ้งพิฆาตได้ ก็เท่ากับเป็นการควักลูกตาของเติ้งอี้เฟยทิ้ง!"

"แล้วตอนนี้พวกเราจะเอายังไงต่อ?"

มีคนถามขึ้น

ทว่าไม่มีใครตอบคำถามของชายผู้นั้น เพราะคนอื่นๆ ต่างพากันบินกลับไปยังสนามรบเมื่อครู่นี้กันหมดแล้ว

บนสนามรบแห่งนั้น มีความมั่งคั่งอันน่าเย้ายวนใจถูกทิ้งเอาไว้มากมาย

ณ สนามรบนอกเมืองจิ้งตง หลังจากสิ้นสุดมหาศึกระหว่างเติ้งอี้เฟยกับกองทัพหมาป่าทมิฬ ก็เกิดการต่อสู้ตะลุมบอนขึ้นมาอีกระลอก

ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนนับไม่ถ้วนที่น้ำลายสออยากได้ทรัพย์สมบัติของบรรดาแม่ทัพกองทัพหมาป่าทมิฬ ต่างพากันต่อสู้แย่งชิงแหวนมิติและอาวุธเทพเหล่านั้นกันอย่างดุเดือด

การต่อสู้ยืดเยื้อขาดๆ หายๆ ดำเนินไปยาวนานกว่าหนึ่งวันเต็ม จนกระทั่งแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งร่วงหล่นลงมา กดทับผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนบนสนามรบจนหมอบราบลงกับพื้น

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ศพเยอะแยะขนาดนี้ หรือว่าเพิ่งจะมีศึกใหญ่เกิดขึ้น กองทัพเกราะทมิฬบุกมางั้นหรือ แล้วกองทัพหมาป่าทมิฬไปไหนหมด ไปตามไอ้เด็กเมื่อวานซืนสวีเทียนฝูมาพบข้าเดี๋ยวนี้!"

เสียงตวาดดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดสะท้อนไปทั่วทั้งสมรภูมิ

ยอดฝีมือระดับอาณาเขต!

มียอดฝีมือระดับอาณาเขตลงมาจุติแล้ว!

เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่กำลังแย่งชิงทรัพย์สมบัติต่างหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา

แม้แต่ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะก็ยังต้องหมอบราบลงกับพื้น พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้

"นายท่าน ไม่ใช่กองทัพเกราะทมิฬขอรับ เป็นเติ้งอี้เฟย เติ้งอี้เฟยเป็นคนทำ เขายังฆ่าท่านแม่ทัพใหญ่สวีเทียนฝูด้วยขอรับ!"

บนกำแพงเมืองจิ้งตง แม่ทัพระดับขอบเขตเทวะขั้นต้นคนหนึ่งตะโกนรายงานด้วยความโศกเศร้า

ภายในเมืองจิ้งตงไม่มียอดฝีมือหลงเหลืออยู่มากนัก พวกเขาไม่มีกำลังพอที่จะไปห้ามปรามผู้ฝึกยุทธ์หน้าเงินที่กำลังกอบโกยทรัพย์สมบัติของอดีตแม่ทัพกองทัพหมาป่าทมิฬเหล่านั้นได้

"เป็นไปได้อย่างไร ข้ารู้จักเติ้งอี้เฟย แม้ว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก แต่เขาไม่มีปัญญามากวาดล้างกองกำลังหัวกะทิสองแสนนายของกองทัพหมาป่าทมิฬได้หรอก!"

"นายท่าน พวกเราก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเติ้งอี้เฟยใช้วิชามารอันใด แต่เขาเป็นคนฆ่าพี่น้องสองแสนนายของพวกเรา รวมถึงท่านแม่ทัพใหญ่สวีเทียนฝูจริงๆ ขอรับ!"

"แล้วเติ้งอี้เฟยตายแล้วหรือยัง?"

"มันหนีไปได้ขอรับ!"

"ทิศทางไหน!"

"ทางนั้นขอรับ!"

แม่ทัพผู้นั้นชี้มือไปทางทิศเหนือ

เมื่อหนึ่งวันก่อน แม่ทัพผู้รอดชีวิตคนนี้เห็นกับตาว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งพาเติ้งอี้เฟยหนีไปทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นทิศทางของแคว้นช่าย!

แม่ทัพที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองจิ้งตงตะโกนด้วยความโกรธแค้น "นายท่าน ข้าขอร้องให้ท่านลงโทษผู้ฝึกยุทธ์พวกนี้ด้วยขอรับ พวกมันกำลังแย่งชิงสิ่งของดูต่างหน้าของบรรดาแม่ทัพกองทัพหมาป่าทมิฬ!"

"พวกเจ้าทุกคน สมควรตาย!"

ยอดฝีมือระดับอาณาเขตผู้กำลังเดือดดาลยื่นมือออกไป ท้องฟ้าและแผ่นดินก็พลันเปลี่ยนสีในพริบตา

บรรดายอดฝีมือที่ยังคงรั้งอยู่บนสนามรบเพื่อแย่งชิงทรัพย์สมบัติ จู่ๆ หน้าก็แดงก่ำ กระอักเลือดคำโตออกมา ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นหมดสติไปอย่างอ่อนแรง

"ข้าจะต้องจับตัวเติ้งอี้เฟยให้ได้ จะเด็ดหัวมันมาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณบนสรวงสวรรค์ของเหล่าทหารกองทัพหมาป่าทมิฬ!"

เมื่อยอดฝีมือระดับอาณาเขตกล่าวประโยคนี้จบ เขาก็รีบบินพุ่งทะยานไปยังทิศทางที่แม่ทัพผู้นั้นชี้บอกทันที

ทุกที่ที่ยอดฝีมือระดับอาณาเขตเคลื่อนผ่าน ห้วงมิติรอบข้างถึงกับสั่นสะเทือน!