บทที่ 506 มารแมลงสวี่เฮย (1/2)

สิ่งมีชีวิตอย่างมดกลืนวิญญาณ ดำรงชีวิตอยู่ด้วยการกลืนกินหินวิญญาณ มีความดุร้ายอำมหิต ไร้ซึ่งสติปัญญา นอกจากราชินีมดแล้ว ไม่มีผู้ใดสามารถควบคุมพวกมันได้

ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายควบคุมแมลงที่หาตัวจับยาก ก็ควบคุมได้เต็มที่แค่ไม่กี่ร้อยตัว ต่อให้มีจิตสัมผัส (เสินสือ) แข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่มีทางเกินหนึ่งพันตัว!

แต่ทว่ามดกลืนวิญญาณที่สวี่เฮยปล่อยออกมา กลับมีจำนวนมากกว่าสามพันตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมี 'แมงมุมหินหน้าผี' อีกมากมายก่ายกอง ที่กำลังคลานยั้วเยี้ยออกมาจากทุกทิศทุกทาง

นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน?

พวกเขาเคยได้ยินวีรกรรมของมารแมลงมาบ้างแล้ว และยังคิดว่าสวี่เฮยเพียงแค่อาศัยวิธีการพิเศษบางอย่าง ในการหลบหลีกการโจมตีของมดกลืนวิญญาณเท่านั้น แต่ผลปรากฏว่า เขาสามารถควบคุมมดกลืนวิญญาณได้จริงๆ แถมยังควบคุมได้ถึงสามพันตัว!

"นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรปกติจะทำได้แล้ว!"

"หรือว่าเขาจะตกราชาแมลงมาเป็นทาสได้สำเร็จ?"

ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวสองประการ ผุดขึ้นมาในหัวของคนทั้งสอง

นอกจากราชาแมลงแล้ว ยังมีใครอีกที่มีความสามารถในการควบคุมกองทัพแมลงจำนวนมหาศาลถึงเพียงนี้ได้?

สวี่เฮยไม่มีทางควบคุมมดกลืนวิญญาณได้ แต่มีความเป็นไปได้ที่จะควบคุมราชาแมลง

ทว่าความคิดเช่นนี้ก็ดูจะเหลวไหลเกินไป ราชาแมลงนั่นใช่อะไรที่มนุษย์จะเอามาเป็นทาสได้ง่ายๆ หรือ? ต่ำกว่าระดับฮั่วเสิน (แปลงจิต) ลงมา ใครจะมีปัญญาเอาราชาแมลงมาเป็นทาสได้ล่ะ?

"สามตะวันลอยเด่น!"

ในที่สุดเซวียหยางก็ปลดปล่อยท่าไม้ตายก้นหีบออกมา 'สามตะวันลอยเด่น' ก่อให้เกิดพลังทำลายล้างขั้นสุดยอด แมกมาปะทุ โรคระบาดลุกลาม นิมิตประหลาดแห่งวันสิ้นโลกสารพัดรูปแบบปรากฏขึ้น แต่ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากองทัพแมลงอันไร้ที่สิ้นสุด มันกลับดูราวกับของเล่นเด็ก ถูกกองทัพแมลงบดขยี้ก้าวผ่านไปอย่างง่ายดาย

นักพรตซางเจี้ยนยิ่งมีสภาพดูไม่จืด คาถาอาคมที่เขาปลดปล่อยออกมา ถูกพวกแมลงดูดกลืนไปจนสะอาดเอี่ยมอ่อง แม้แต่กระบี่บินก็ยังถูกกินจนเกลี้ยง

"หนี!"

เซวียหยางเห็นท่าไม่ดี จึงดำดิ่งลงสู่ใต้ดิน ใช้วิชาเร้นกายหลบหนีไปทันที

นักพรตซางเจี้ยนหยิบกระบี่บินหยกเขียวออกมาหนึ่งเล่ม กระโดดขึ้นเหยียบ แล้วพุ่งทะยานร่างหลบหนีไปไกลลิบราวกับสายฟ้าแลบ

ทั้งสองคนใจตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย แยกย้ายกันหนีไปคนละทิศคนละทาง ช่างเด็ดเดี่ยวว่องไวเสียจริง พอเห็นท่าไม่ดีก็เผ่นแน่บ

"หึ! วันนี้พวกเจ้าอย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้!"

สวี่เฮยตบฝ่ามือทั้งสองข้างเข้าหากัน ตวาดเสียงต่ำ "มังกรประจัญบานกลางทุ่ง!"

เปรี๊ยะปร๊ะ!

รูปลักษณ์ของสวี่เฮยแปรเปลี่ยนไป กลายเป็นเรียวยาวและใหญ่โต หางมังกรปรากฏขึ้น ตามมาด้วยกรงเล็บมังกร เขามังกร เกล็ดมังกร เพียงชั่วพริบตา เขาก็กลายร่างเป็นมังกรยักษ์ตัวหนึ่ง

รูปร่างของเขาดูคล้ายคลึงกับม่อชางอยู่บ้าง อาจจะเป็นเพราะเขามีรากวิญญาณธาตุดิน จึงจำแลงร่างเป็นมังกรดิน

"วิชาแรงโน้มถ่วง!"

สวี่เฮยนึกคิด มิติรอบด้านก็บิดเบี้ยวในพริบตา แรงโน้มถ่วงอันมหาศาลสองสาย กดทับลงบนร่างของคนทั้งสองที่กำลังหลบหนี

"ตูม!" "ตูม!"

เมื่อสวี่เฮยจำแลงร่างเป็นมังกรดิน อานุภาพของวิชาแรงโน้มถ่วงก็พุ่งสูงขึ้นกว่าปกติถึงสิบเท่าไม่หยุด ทั้งสองคนร่วงหล่นจากกลางอากาศราวกับก้อนเหล็กหนักอึ้ง กระแทกเข้ากับพื้นทรายจนเกิดเป็นหลุมยุบรูปคนสองหลุม

"ฟุ่บๆ..."

ฝูงมดกลืนวิญญาณแห่กรูกันเข้าไป แมงมุมหินหน้าผีก็พ่นใยแมงมุมเข้าปกคลุม เปิดฉากไล่ล่าโจมตีทั้งสองคนอย่างไม่ลดละ

กรงเล็บทั้งสองข้างของสวี่เฮยกดลึกลงไปในผืนทราย กระดูกสันหลังมังกรส่งเสียงลั่นกระดูกดังกรอบแกรบ พลังงานถูกส่งผ่านจากส่วนหัวลงมาเป็นทอดๆ ทะลวงเข้าสู่เส้นชีพจรปฐพี วิชา 'วชิระสะกดปราณ' ถูกเปิดใช้งานพร้อมกัน พลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

"หมัดชีพจรปฐพีทะลวง!"

เพลงหมัดที่เคยใช้ต่อกรกับเจียงจิ่วเฟิ่ง ถูกสวี่เฮยงัดออกมาใช้อีกครั้ง ซ้ายทีขวาที พุ่งทะลวงเข้าใส่คนทั้งสองที่อยู่ใต้ดิน

"พรวด!" "พรวด!"

นักพรตซางเจี้ยนราวกับถูกโจมตีอย่างหนัก แสงของวิเศษแตกสลาย กระอักเลือดคำโต ร่างกายถูกทุบตีจนเละเทะเป็นโคลนตม กระดูกกระเดี้ยวหลุดออกจากกันหมด