บทที่ 505 การซุ่มโจมตีนอกเมือง (1/2)

สวี่เฮยนั่งอยู่ตรงท้ายเรือทะยานวายุ นักพรตซางเจี้ยนนั่งอยู่ตรงหัวเรือ แต่ความสนใจกลับพุ่งตรงมาที่เขาทลอดเวลา

"ไอ้เด็กนี่ถึงกับยอมตามข้ามา หรือว่ามันคิดจะจัดการข้าด้วยตัวคนเดียว?"

เขาย่อมไม่ไร้เดียงสาคิดว่า สวี่เฮยจะยอมตามเขากลับไปแต่โดยดี คนที่เจ้าเล่ห์เพทุบายเยี่ยงนี้ ย่อมต้องไม่ประสงค์ดีเป็นแน่

ทว่าขอเพียงออกนอกเมืองไปได้ ต่อให้เจ้ามีสามเศียรหกกร ก็มีแต่ตายสถานเดียว!

สวี่เฮยเองก็รู้ตัวดี ว่าอีกฝ่ายรู้ทันว่าเขาไม่ได้มาดี

ที่เขาขึ้นเรือมา ก็เพียงเพื่อต้องการออกจากเมืองเลี่ยเฟิง เมื่ออยู่ในเมือง เขามีหลายลูกไม้ที่ไม่สามารถงัดออกมาใช้ได้ มีเพียงตอนที่อยู่ข้างนอกเมืองเท่านั้น เขาถึงจะสามารถแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที่

"ฟิ้ว!" ชั่วพริบตา เรือทะยานวายุก็พุ่งทะยานออกจากเมืองเลี่ยเฟิง มุ่งหน้าเข้าสู่พายุทรายที่พัดโหมกระหน่ำเต็มท้องฟ้า

ในเสี้ยววินาทีที่พุ่งเข้าสู่พายุทราย นักพรตซางเจี้ยนก็ร่ายคาถา บนเรือก็ส่องประกายคมกริบเจิดจ้า เงากระบี่และแสงดาบนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานขึ้นมาจากท้องเรือ ก่อตัวเป็นม่านกระบี่เรียงรายเป็นชั้นๆ ล้อมรอบสวี่เฮยไว้ทั้งหน้าหลัง ค่ายกลกระบี่ค่ายหนึ่งได้ก่อรูปร่างขึ้นบนเรือไว้นานแล้ว

นี่คือค่ายกลกระบี่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างมากของสำนักกระบี่ไร้รอย มีนามว่า 'ค่ายกลกระบี่แปดขั้ว' แม้ว่าอานุภาพจะสู้ค่ายกลกระบี่ดาราไม่ได้ แต่ก็จัดเตรียมได้ง่ายดาย ซ่อนเร้นได้มิดชิด รอจนกว่าเป้าหมายจะเข้ามาในค่ายกล ก็จะถูกค่ายกลกระบี่กักขังเอาไว้ นับเป็นวิธีการลอบกัดที่ยอดเยี่ยมที่สุด

"ไอ้หนู หินวิญญาณระดับสุดยอดของสำนักกระบี่ไร้รอยพวกข้า เจ้าเป็นคนเอาไปใช่ไหม?" นักพรตซางเจี้ยนเอ่ยถาม

"หินวิญญาณระดับสุดยอดอะไร?" สวี่เฮยแสร้งทำเป็นงุนงง

"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ส่งมอบหินวิญญาณระดับสุดยอดมา แล้วเจ้าจะยังมีทางรอด!" นักพรตซางเจี้ยนตวาด

สวี่เฮยแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "อยากจะลงมือก็ทำสิ จะมาเสแสร้งแกล้งทำไปทำไม ตอนนี้ก็ออกมานอกเมืองเลี่ยเฟิงแล้ว ยังจะลังเลอะไรอยู่อีก?"

เขามองออกแล้วว่า หากคนตรงหน้ามีฝีมือจริงๆ จะมามัวพูดพร่ำทำเพลงกับเขาทำไม? คงลงมือไปตั้งนานแล้ว

นักพรตซางเจี้ยนพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด พลางกล่าว "ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!"

เพียงแค่เขาคิด ค่ายกลกระบี่แปดขั้วก็กดทับลงมาในพริบตา เงากระบี่นับไม่ถ้วนสกัดกั้นทุกทิศทางจนหมดสิ้น ปราณกระบี่อันแหลมคมพุ่งทะยานเข้าฟาดฟันสวี่เฮย

สวี่เฮยลอบหัวเราะหยันในใจ เขาลูบแหวนสัตว์วิญญาณ ใยแมงมุมที่ถักทอจนแน่นขนัดก็พุ่งทะลักออกมาจากแหวน เข้าห่อหุ้มร่างกายของเขาเอาไว้ เพียงชั่วพริบตา สวี่เฮยก็กลายสภาพเป็นรังไหมดักแด้

เงากระบี่ฟาดฟันลงมา แต่กลับทำได้เพียงแค่กรีดรอยแยกเล็กๆ บนรังไหมเท่านั้น ไม่อาจทำลายมันลงได้เลย

"มารแมลงสวี่เฮย เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย!" นักพรตซางเจี้ยนใบหน้าดำคล้ำ ร่ายคาถาอีกครั้ง ความเร็วของเรือทะยานวายุก็พุ่งปรี๊ดขึ้นหลายเท่าตัว ดำดิ่งพุ่งเข้าสู่พายุทรายอย่างบ้าคลั่ง

"ลงมือ!" นักพรตซางเจี้ยนตวาดลั่น

"วิ้ง!!" ทิวทัศน์เบื้องหน้าบิดเบี้ยว พายุทรายเลือนหายไป แปรเปลี่ยนเป็นดวงอาทิตย์สีแดงดวงมหึมา ดวงอาทิตย์สีแดงดั่งเลือด ไม่มีความร้อนระอุ แต่โลกกลับกำลังหลอมละลาย ทุกสรรพสิ่งล้วนมลายหายไป เหลือเพียงดวงอาทิตย์สีเลือดดวงนี้เท่านั้น!

หนึ่งในสิบยอดฝีมือแห่งตงฮวาง (แดนรกร้างตะวันออก) นามว่า 'เซวียหยาง' ถึงกับมาดักซุ่มโจมตีอยู่ที่นี่ด้วย!

ทันทีที่เซวียหยางปรากฏตัว ราวกับวันสิ้นโลกมาเยือน โครงกระดูกแห้งกรังนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในนิมิตประหลาดนั้น โรคระบาด ภัยพิบัติปฐพี อุกกาบาต ภูเขาไฟ ภัยพิบัติใดๆ ที่สามารถทำลายล้างโลกมนุษย์ได้ ล้วนเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ดวงอาทิตย์สีเลือดดวงนี้ ถือกำเนิดขึ้นจาก 'เจตจำนงแห่งวันสิ้นโลก' ของเซวียหยาง มันคือต้นกำเนิดของภัยพิบัติทั้งปวง

"ตูม!!" ค่ายกลกระบี่แปดขั้วทำงานเต็มกำลัง เรือทะยานวายุเร่งความเร็วพุ่งชนเข้ากับดวงอาทิตย์สีเลือดนั้นอย่างจัง เรือทะยานวายุหลอมละลายไปในทันที รังไหมที่อยู่บนเรือก็ถูกดวงอาทิตย์สีเลือดหลอมละลายไปด้วยเช่นกัน

ภายในรังไหม สวี่เฮยกำลังเร่งทะลวงผนึกพลังบำเพ็ญด้วยความเร็วสูงสุด

ร่างของจี๋อิ่ง (เงาสุดขั้ว) หดเล็กลง มุดเข้าไปในเส้นลมปราณของสวี่เฮย ค้นหารอยประทับผนึกของนักพรตซางเจี้ยนจนพบ แล้วพุ่งหัวชนเข้าใส่อย่างจัง

"ปัง!!" สิ้นเสียงดังทึบ ผนึกพลังบำเพ็ญของสวี่เฮยก็ถูกปลดออกอย่างเป็นทางการ!

และประจวบเหมาะกับที่รังไหม ก็ถูกดวงอาทิตย์สีเลือดหลอมละลายจนหมดพอดี