บทที่ 500 พบหลินเทียนเหออีกครั้ง (2/2)

พอสวี่เฮยได้ยินคำพูดนี้ ความคิดก็แล่นปร๊าด จึงกล่าวว่า "แล้วถ้าไม่มีล่ะ?"

"ถ้าไม่มี เจ้าก็ต้องตามข้าไปสักแห่ง ข้ามีเรื่องอยากจะขอคำชี้แนะจากเจ้าสักหน่อย" หลินเทียนเหอหัวเราะ ในแววตามีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน

นี่มันเห็นได้ชัดเจนเลยว่าคิดจะจัดการเขา หงายไพ่กันตรงๆ แล้ว!

ภายในเมืองเลี่ยเฟิง หลินเทียนเหอไม่มีทางเป็นฝ่ายลงมือฆ่าคนก่อนได้ ทำได้เพียงล่อสวี่เฮยออกไปข้างนอก

แน่นอน หากเขามีความมั่นใจมากพอที่จะสังหารสวี่เฮยให้ตายในกระบวนท่าเดียว ต่อให้อยู่ในเมืองเลี่ยเฟิง เขาก็กล้าลงมือ อย่างมากเรื่องจบแล้วก็ปัดตูดหนีไป เขาไม่เชื่อหรอกว่าเมืองเลี่ยเฟิงจะทำอะไรเขาได้

แต่ข้อแม้คือต้องหลอกล่อสวี่เฮยออกไปให้พ้นหูพ้นตาก่อน

สวี่เฮยย่อมไม่มีทางโง่เง่าตามเขาไปง่ายๆ เพียงแค่ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ข้าไม่พนัน"

หลินเทียนเหอหรี่ตาลง กล่าวว่า "สวี่เฮย เจ้าไม่มีความกล้าแม้แต่นิดเดียวเลยรึ?"

"เปล่า ข้าแค่รังเกียจว่ามันน้อยเกินไป สิบล้านหินวิญญาณเป็นอย่างไร?" สวี่เฮยกล่าว

สิ้นคำกล่าวนี้ แม้แต่หลินเทียนเหอก็ยังอึ้งไปเล็กน้อย

หินวิญญาณสิบล้านก้อน สำหรับเขาก็ถือเป็นทรัพย์สินก้อนโตเลยทีเดียว! ต้องรู้ไว้ด้วยว่า เพื่อตามหาเฉินจื่อมั่ว หลัวกังก็เพิ่งจะควักเงินออกมาแค่สิบล้านก้อนเท่านั้น

เพียงเพื่อจะล่อสวี่เฮยออกไป กลับต้องควักเงินตั้งสิบล้านก้อนมาเดิมพัน มันช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ไม่ผิด! หลินเทียนเหอเพียงแค่กำลังพนันเสี่ยงดวงเท่านั้น เขาก็ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อยว่าสวี่เฮยจะเปิดไม่เจอของวิเศษ

ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการพนันหิน หากสวี่เฮยมีฝีมืออยู่บ้าง กำลังแกล้งหมูหลอกกินเสือ จงใจวางหลุมพรางให้เขาจะทำอย่างไร?

ความเสี่ยงระดับนี้ แม้จะไม่สูงนัก แต่เขาก็ต้องเก็บมาพิจารณาด้วย

ดังนั้น สิบล้านก้อนมันมากเกินไปจริงๆ เขาเต็มใจจ่ายได้มากสุดก็แค่สองล้านก้อนเท่านั้น

ฉากนี้ ดึงดูดสายตาของทุกคนในพริบตา ผู้คนย่อมมองออกว่าหลินเทียนเหอกับสวี่เฮยมีความบาดหมางกัน พวกเขาจึงยิ่งสนุกกับการดูเรื่องครึกครื้น

"ในเมื่อไม่มีปัญญาจ่าย ก็อย่ามาทำให้ข้ารำคาญใจ" สวี่เฮยหัวเราะเยาะพลางส่ายหน้า

หลินเทียนเหอหน้าดำคร่ำเครียด แต่ก็ทำได้เพียงหาวิธีอื่น

ในตอนนั้นเอง สวี่เฮยก็หยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมา แล้วลงมือผ่าหินสกัดก้อนแรกมูลค่าห้าแสนห้าหมื่นก้อน

ฟาดมีดลงไปหนึ่งครั้ง ไม่มีอะไรเลย

สองมีดสามมีดตามลงไป หินสกัดถูกหั่นออกเป็นหลายส่วน ก็ยังคงไม่มีอะไรอยู่ดี

สีหน้าของสวี่เฮยแข็งค้าง เขาตบฝ่ามือลงไป ทำเอาหินสกัดแหลกละเอียดกลายเป็นผง กระทั่งเศษเสี้ยวของมีค่าก็ยังไม่ได้ผ่าออกมาเลย

หินสกัดก้อนแรก... กลายเป็นขยะ

หลินเทียนเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย หินราคาห้าแสนห้าหมื่นยังเปิดไม่ได้อะไรเลย หรือว่าสวี่เฮยจะซื้อขยะมากองหนึ่งจริงๆ?

"ว่าแล้วเชียว ข้ายังคงไม่ถนัดเรื่องการพนัน!"

สวี่เฮยถอนหายใจยาว แล้วหยิบหินสกัดก้อนที่สองมูลค่าแปดหมื่นก้อนออกมา

หินสกัดสองก้อนแรก ล้วนเป็นหินที่เขาเลือกเองกับมือ ใช้ความรู้สึกล้วนๆ ไม่มีเทคนิคใดๆ ทั้งสิ้น

ไม่ยอมเสียเวลา สวี่เฮยลงมืออย่างฉับไว ผ่าหินก้อนที่สองออกในเวลาอันสั้น

หินมูลค่าแปดหมื่นก้อนนี้ ก็ยังคงเปิดไม่ได้อะไรเลย กลายเป็นเพียงเศษหินไร้ค่า

"ข้าว่าแล้วไง" ผู้อาวุโสหยวนส่ายหน้าเงียบๆ ภาพฉากนี้ อยู่ในความคาดหมายของเขาตั้งแต่แรกแล้ว

คนผู้นี้มันมือใหม่ชัดๆ แค่มาผสมโรงดูความครึกครื้น ถ้าไม่ใช่เพราะกงซุนป๋อเป็นฝ่ายเสนอให้ฟรีสามก้อน สวี่เฮยคงไม่ไปเลือกหินด้วยซ้ำ

"ที่แท้เจ้านี่ก็ไม่ได้แกล้งทำ มันหลับหูหลับตาเลือกจริงๆ!" หลินเทียนเหอรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที เปิดไปสองก้อนก็ว่างเปล่าทั้งคู่ คนผู้นี้ไม่มีเทคนิคอะไรเลย เดาสุ่มล้วนๆ

รู้อย่างนี้ เขาน่าจะตกลงรับคำท้าไปแล้ว!

ตอนนี้ เหลือเพียงหินก้อนสุดท้าย หินทรงสี่เหลี่ยมมูลค่าห้าพันหินวิญญาณ ซึ่งเป็นก้อนที่ดูสะดุดตาน้อยที่สุดในบรรดาหินทั้งสามก้อน

จุดที่แตกต่างก็คือ หินก้อนนี้ป๋ายจือเป็นคนเลือก ไม่ใช่สวี่เฮย

เมื่อเห็นสวี่เฮยกำลังจะลงมือผ่า หลินเทียนเหอก็รีบพูดโพล่งขึ้นมา "ตอนนี้ยังนับอยู่หรือไม่?"

เขาไม่ได้คาดหวังว่าสวี่เฮยจะตอบตกลง ท้ายที่สุดสองก้อนแรกก็เปิดไม่เจออะไรเลย หากสวี่เฮยตอบรับในตอนนี้ ก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ

เขาเพียงแค่ถามหยั่งเชิงดูเท่านั้น

ผู้คนรอบข้างก็คิดเช่นเดียวกัน ว่าสวี่เฮยคงไม่โง่พอที่จะรับคำท้าในตอนนี้ นี่มันต่างอะไรกับการยอมแพ้?

แต่ใครจะรู้ สวี่เฮยกลับตอบตกลงเสียอย่างนั้น

"ได้ ตอนนี้ยังนับอยู่!" สวี่เฮยพยักหน้าตอบ "ขอยืนยันอีกครั้ง ขอเพียงข้าเปิดได้ของวิเศษสักชิ้น เจ้าต้องให้หินวิญญาณข้าสิบล้านก้อน ถ้าไม่ได้ ข้าจะยอมตามเจ้าไปสักหน"