บทที่ 18 การเดินทางสู่ความเป็นใหญ่

หลังจากผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาเป็นเวลาห้าเดือนหลี่ซวนหยวนก็เชี่ยวชาญทั้งวิชาปลอมตัวการลอบสังหารการต่อสู้การขับขี่พาหนะพิเศษทักษะทางธุรกิจรวมถึงการฝึกฝนทางศิลปะแขนงต่างๆในเดือนที่ห้าเขาทำคะแนนได้สูงสุดในทุกวิชาของทั้งโรงเรียนจนได้รับรางวัลเป็นวันหยุดพักผ่อนหนึ่งวัน

"ซวนหยวนการฝึกตลอดห้าเดือนที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้าง"เสียงของชายชราคนหนึ่งดังขึ้นขณะที่หลี่ซวนหยวนนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง

"ปู่หง"หลี่ซวนหยวนลุกขึ้นยืนและค้อมตัวคำับอย่างนอบน้อมเมื่อเห็นผู้มาเยือน

"การฝึกของเจ้าจบลงแล้วไม่ต้องทำตัวเป็นทางการนักหรอกตอนนี้ฉันก็เป็นแค่คนแก่คนหนึ่งเท่านั้น"อาวุโสหงยิ้มขณะเดินเข้ามาเขาโบกมือให้หลี่ซวนหยวนแล้วนั่งลงเพียงลำพัง

"รู้สึกอย่างไรบ้าง"อาวุโสหงถามด้วยท่าทางใจดีหลังจากนั่งลงเรียบร้อยแล้ว

"ดีมากครับ"หลี่ซวนหยวนยืนตัวตรงน้ำเสียงยังคงราบเรียบเฉยเมย

"อันดับหนึ่งของโรงเรียนทำลายทุกสถิติตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนมาฉันมองคนไม่ผิดจริงๆและตระกูลเหวินก็มองคนไม่ผิดเช่นกัน"อาวุโสหงมองหลี่ซวนหยวนด้วยความพึงพอใจน้ำเสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจ

"นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำอยู่แล้วครับ"หลี่ซวนหยวนตอบกลับอย่างเย็นชา

"สามปีนี่คือข้อตกลงของฉันกับอาวุโสเหวินตอนนี้ผ่านไปห้าเดือนแล้วเจ้ารู้ไหมว่าต่อไปเจ้าจะต้องเผชิญกับอะไร"อาวุโสหงดูเหมือนจะชินกับน้ำเสียงของหลี่ซวนหยวนแล้วเขาจึงพูดต่อเอง

"มีชีวิตอยู่มีชีวิตอยู่ท่ามกลางการต่อสู้"อาวุโสหงจ้องเข้าไปในดวงตาของหลี่ซวนหยวนและบอกสิ่งที่เขาจะต้องเผชิญต่อไปโดยไม่รอคำตอบ

"ครับผมจะทำตามนั้น"หลี่ซวนหยวนตอบรับอย่างหนักแน่น

"ฮ่าฮ่าฮ่าดีสมกับเป็นทายาทของอาวุโสเหวิน"อาวุโสหงหัวเราะร่าด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม

"สนุกกับวันหยุดของเจ้าเถอะพรุ่งนี้เจ้าจะต้องนำหน่วยของเจ้าออกไปพิชิตโลกใบนี้แล้ว"อาวุโสหงพูดจบก็ลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวจากไป

"ปู่หงครับมีคนเก่งกว่าผมอีกกี่คน"หลี่ซวนหยวนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นขณะมองตามแผ่นหลังของอาวุโสหง

"เจ้าคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งมากแล้วงั้นรึ"อาวุโสหงหยุดเดินแล้วหันกลับมามองหลี่ซวนหยวน

"ผม..."หลี่ซวนหยวนกำลังจะตอบว่าเขาแข็งแกร่งแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากกลิ่นอายอันทรงพลังมหาศาลก็กดทับลงมาจนเขาแทบจะทรุดเข่าลงกับพื้นนี่เป็นเพียงแค่กลิ่นอายเท่านั้นหากเป็นการต่อสู้จริงเขาคงตายไปนานแล้ว

"ฉันแข็งแกร่งไหม"อาวุโสหงถามพลางเก็บงำกลิ่นอายของตน

"แข็งแกร่งมากครับ"หลี่ซวนหยวนมองอาวุโสหงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"เหนือฟ้ายังมีฟ้าเหนือคนยังมีคนฉันก็เป็นเพียงหยดน้ำหนึ่งในมหาสมุทรเท่านั้น"อาวุโสหงมองหลี่ซวนหยวนแล้วพูดในสิ่งที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกัน

"อ้อจริงด้วยอีกเรื่องหนึ่ง:เจ้าคิดจริงๆหรือว่าฉันแข็งแกร่ง"อาวุโสหงพูดจบแล้วทิ้งคำถามที่มีนัยสำคัญไว้คำถามนี้ชวนให้คิดตามอย่างยิ่งและหลี่ซวนหยวนไม่ได้ตอบคำถามต่อไปของอาวุโสหงเพราะคำตอบนั้นชัดเจนอยู่ในตัวแล้ว

"ปู่หงครับปู่อยู่อันดับที่เท่าไหร่ในทำเนียบสวรรค์"หลี่ซวนหยวนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"อยู่อันดับที่เท่าไหร่ในทำเนียบสวรรค์งั้นรึ?นานมากแล้วที่ไม่มีใครถามคำถามนี้"อาวุโสหงดูเหมือนกำลังรำลึกความหลังหรือครุ่นคิดก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่ให้คำตอบแก่หลี่ซวนหยวน

"ศูนย์"หลี่ซวนหยวนพูดเบาๆ

"ศูนย์"หงอีเดินเข้ามาค้อมตัวคำนับหลี่ซวนหยวนอย่างนอบน้อมเมื่อวานนี้อาวุโสหงได้ประกาศให้หลี่ซวนหยวนเป็นนายน้อยขององครักษ์หงโดยใช้รหัสเรียกขานว่าศูนย์

"ตาแก่คนนั้นนายรู้เรื่องของเขาบ้างไหม"หลี่ซวนหยวนถามพลางมองตามแผ่นหลังของอาวุโสหงที่ลับตาไป

"พวกเรารู้เรื่องของนายท่านเพียงเล็กน้อยเท่านั้นครับรู้แค่ว่าท่านแข็งแกร่งมาก"หงอีตอบพลางก้มศีรษะลงเห็นได้ชัดว่าอาวุโสหงมีตำแหน่งที่สูงส่งอย่างยิ่งในใจของพวกเขา

"แล้วตาแก่อยู่อันดับไหนในทำเนียบสวรรค์"หลี่ซวนหยวนถามต่อ

"อันดับเก้าในทำเนียบสวรรค์ครับ"หงอีตอบอย่างเด็ดเดี่ยวแววตาเป็นประกายด้วยความเลื่อมใสทำเนียบสวรรค์ที่ดูเหมือนจะมีเพียงยี่สิบคนนั้นคือจุดสูงสุดของวรยุทธ์ในเหยียนเซี่ยทุกตัวเลขล้วนบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งและช่องว่างระหว่างแต่ละลำดับนั้นกว้างใหญ่มหาศาลสิบอันดับแรกกับสิบอันดับหลังนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวมีคนเคยกล่าวไว้ว่า:"ในทำเนียบสวรรค์ไม่มีคนธรรมดาผู้ที่อยู่นอกสิบอันดับแรกล้วนเป็นเพียงมดปลวก"

"อันดับเก้าในทำเนียบสวรรค์งั้นเหรอ"หลี่ซวนหยวนพึมพำกับตัวเองเขาใช้ความแข็งแกร่งของอาวุโสหงเป็นมาตรวัดของตนเองเพื่อพิสูจน์คุณค่าที่แท้จริงของทำเนียบสวรรค์

"พรุ่งนี้เส้นทางสู่ความเป็นใหญ่ของพวกเราจะเริ่มต้นขึ้น"หลี่ซวนหยวนพูดหลังจากเงียบไปนานโดยมีหงอียืนสงบนิ่งอยู่ข้างกาย

"ครับผมพร้อมเสมอทุกเวลา"เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ซวนหยวนหงอีตอบรับด้วยความตื่นเต้นจากนั้นก็หันหลังเดินจากไปร่างกายที่สั่นเทาเผยให้เห็นถึงความคาดหวังและความเร่าร้อนภายในใจของเขา