บทที่ 1580 การคัดค้านที่ไม่รุนแรง

บทที่ 1580 การคัดค้านที่ไม่รุนแรง

เนื่องจาก ซัดดัม ไม่ยอมศิโรราบในทันที ดังนั้นกลุ่มบริษัทรักษาความปลอดภัยทั้งหลาย รวมถึงแบล็ควอเตอร์และแม็กซ์ จึงเริ่มเคลื่อนไหว

อย่าคิดไปไกล นี่มันก็แค่ธุรกิจ!

จะว่าไปก็น่าขำ คนที่ตอบสนองเป็นคนแรกไม่ใช่ซัดดัม เพราะตอนนี้เขายังคงมึนงงอยู่และไม่รู้ตัวเลยว่าหายนะกำลังจะมาเยือน

ใช่แล้ว อย่าว่าแต่ราคาอาวุธยุทโธปกรณ์ระดับโลกเลย แม้แต่ปืนพกธรรมดาทั่วไปก็ยังมีราคาพุ่งสูงขึ้นไม่น้อย จะว่าไปนี่ก็ถือเป็นบุญกุศลของซัดดัมเหมือนกัน เพราะโลกนี้ไม่มีสงครามที่เป็นรูปธรรมมาหลายปีแล้ว หากไม่เกิดเรื่องขึ้นบ้าง โรงงานผลิตอาวุธทั้งหลายคงได้ปิดตัวลงกันพอดี

อะไรนะ? โลกนี้เคยมีสันติภาพด้วยเหรอ? หากจำไม่ผิด ไม่ว่าจะเป็นข้อพิพาทระหว่างปาเลสไตน์กับอิสราเอล หรือในแอฟริกา ช่วงเวลาแห่งสันติภาพที่แท้จริงน่ะอาจจะนับได้เป็นแค่หลักวันเท่านั้น อย่าว่าแต่เป็นปีเลย แค่เป็นเดือนก็ยังยาก

“ดังนั้น ลูกเอ๋ย ตอนนี้เจ้าเหลือแค่ปัญหาเดียว แล้วยังไงล่ะ ตาแก่นั่นยังคัดค้านอยู่อีกเหรอ?”

เมื่อมองดูพ่อของตนเอง จอร์จ ดับเบิลยู บุช ก็แอบบ่นในใจ มีบางครั้งที่เขาเริ่มรู้สึกรำคาญพวกคนแก่พวกนี้ เหมือนกับที่คนแก่พวกนั้นรำคาญเขานั่นแหละ

“ไม่ ผมไม่คิดแบบนั้น สงครามครั้งนี้มันเลี่ยงไม่ได้ ถ้าเจรจากันไม่รู้เรื่องจริงๆ ในเมื่อเราสามารถข้ามขั้นตอนของคณะมนตรีความมั่นคงไปได้ เราก็สามารถข้ามขั้นตอนของรัฐสภาได้เหมือนกัน

ผมล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าตาแก่นั่นอายุเท่าไหร่แล้ว ประธานาธิบดีที่เขาเคยรับใช้มาน่ะ ถ้าไม่มีสิบคนก็น่าจะมีสักแปดคนได้มั้ง ทำไมถึงยังดื้อรั้นขนาดนี้?

หรือว่า... หรือว่าเขาจะเป็นพวกนิยมสันติภาพ?”

จอร์จ บุช ผู้พ่อ (George H.W. Bush) ถลึงตาใส่ลูกชายของตน เขาไม่คิดว่า โรเบิร์ต เบิร์ด (Robert Byrd) จะเป็นพวกนิยมสันติภาพหรอกนะ สมาชิกรัฐสภาผู้นี้คือ "จิ้งจอกเฒ่า" ตัวจริงที่กุมอำนาจงบประมาณไว้ถึงหนึ่งในสามเชียวนะ

“การคัดค้านที่ไม่รุนแรงงั้นเหรอ? ลูกเอ๋ย เขาแค่ไม่อยากสร้างศัตรูมากเกินไปเท่านั้นแหละ คอยดูเถอะ ตราบใดที่มันไม่กระทบกับผลลัพธ์สุดท้าย เขาจะหาเรื่องปวดหัวมาให้เจ้าไม่หยุดแน่ๆ”

ในสายตาของอดีตประธานาธิบดีผู้ผ่านโลกมามาก ลูกชายของเขายังเยาว์วัยเกินไป ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้วว่าต้องทำ ก็จงทำไปตามสถานการณ์เถอะ การข้ามหน้าข้ามตาคณะมนตรีความมั่นคงน่ะมันจะทำให้ "จอห์น บูล" (อังกฤษ) ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากมาก แม้ทุกคนจะรู้ดีว่านั่นคือ "ภรรยาที่ไม่ซื่อสัตย์" (อุปมาถึงความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ) แต่เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเอากระดาษไปแปะประจานไว้บนหน้าพวกเขาขนาดนั้น

และตอนนี้มันยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เมื่อเจ้าคิดจะข้ามหน้าข้ามตารัฐสภาเพื่อไปจัดการกับซัดดัมโดยตรง กลวิธีที่เจ้าเล่นอยู่ในวอชิงตันนั้น แม้จะบรรลุเป้าหมายได้ แต่มันเป็นความคิดที่โง่เง่ามาก

ถ้าให้เขาแนะนำล่ะก็ พรรคลา (เดโมแครต) จะค้านก็ปล่อยให้ค้านไปเถอะ ตอนนี้ฉันพบว่าซัดดัมมีอาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูง (WMD) และฉันก็มีหลักฐานที่เชื่อได้ว่าซัดดัมให้การสนับสนุน ลาเดน อยู่

คราวนี้ล่ะ ถ้าพวกแกพรรคลาไม่เห็นชอบให้ฉันลงมือ แล้วเกิดปล่อยให้ตัวบงการเหตุการณ์ 9/11 หนีรอดไปได้ พวกแกพร้อมจะยืดอกรับผิดชอบต่อประชาชนไหมล่ะ?

คำว่า "การคัดค้านที่ไม่รุนแรง" จึงเป็นเพียงสิ่งที่ จอร์จ ดับเบิลยู บุช มโนขึ้นมาเองเท่านั้น...

การกดขี่นายทุน (Capitalists) ในช่วงสงครามกลางเมืองนั้น เจ้าของทาสทางใต้ต้องสูญเสียทรัพย์สินไปมหาศาล แต่นายทุนทางเหนือกลับได้แรงงานราคาถูกมาแทน นับตั้งแต่วันที่สงครามสิ้นสุดลง การปฏิวัติอุตสาหกรรมของสหรัฐฯ ถึงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง หรือจะบอกว่าเพิ่งจะเริ่มมีขีดความสามารถในการแข่งขันระดับโลกก็ได้

ทว่า สำหรับ "พี่มืด" (คนผิวสี) ที่ได้รับอิสรภาพมานั้น ระดับคุณภาพชีวิตกลับดิ่งเหวลงทันที การจะได้รับค่าแรงที่เท่าเทียมกันย่อมเป็นไปไม่ได้ เพราะการกดต้นทุนการผลิตให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ คือเป้าหมายสูงสุดของเหล่านายทุนอยู่แล้ว

เมื่อพบว่าตัวเองถูกหลอกแล้วยังไงล่ะ? พวกแกยังจะกลับไปเป็นทาสเหมือนเดิมได้อีกเหรอ?

(จบบทที่ 1580)