บทที่ 1510 การลงจอดก็คือการลงจอด แค่ตำแหน่งไม่ค่อยดี

บทที่ 1510 การลงจอดก็คือการลงจอด แค่ตำแหน่งไม่ค่อยดี

ตลอดมา กลุ่มผู้เชี่ยวชาญนำโดยธนาคารกลางสหรัฐฯ ต่างเชื่อว่าเศรษฐกิจร้อนแรงเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตลาดนาสแด็ก

พูดไปก็น่าขัน ถ้าเศรษฐกิจค่อนข้างมั่นคง รัฐบาลไม่มีเหตุผลที่จะแทรกแซง ด้วยเหตุนี้ กลุ่มผู้สนับสนุนแนวคิดของเคนส์ย่อมล้มเหลว และสำนักชิคาโกก็จะได้เปรียบ

แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ เคนส์กลับกลายเป็นหัวหน้าทีมดับเพลิง อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีโอกาสได้เจอเรื่องดีๆ เมื่อเศรษฐกิจมีปัญหา จึงถูกนำมาใช้เป็นแพะรับบาป

แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง การรับบาปไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าไม่มีเวลาปรับตัวที่เหมาะสม พวกนายจะรักใครก็รักไป ผมไม่อยู่รับใช้แล้ว เชี่ย มีเรื่องก็เคนส์ ไม่มีเรื่องก็ชิคาโก พวกนายหน้าด้านพวกนี้ ยังพอจะรักษาหน้าตาบ้างไหม?

เอ๊ะ กรีนสแปนก็ไม่เลวนะ หมอนั่นสนับสนุนเศรษฐกิจตลาดในขณะที่ไม่คัดค้านการแทรกแซงของรัฐบาลตามสมควร นี่มันช่างเหมาะสมเหลือเกินใช่ไหม?

อะไรคือตามสมควร?

เอ่อ ฉันว่าอย่างไรก็อย่างนั้น หรือว่านายมีความเห็นเป็นอย่างอื่น?

ดังนั้น กรีนสแปนที่น่าสงสารจึงปรากฏตัวอีกครั้งที่คลับบิลเดอร์เบิร์ก

พูดตามตรง คลับนี้ไม่ได้ลึกลับอย่างที่เล่าลือกัน แทนที่จะเรียกว่าองค์กรลับ คงดีกว่าถ้าจะบอกว่าเป็นสถานที่พบปะพูดคุยกัน

ระหว่างคนทั่วไป ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่องก็อาจใช้กำลัง หรือถ้าสุภาพหน่อยก็ไปพูดกันที่ศาล โดยทั่วไปแล้ว คุณอาจคิดว่าศาลเป็นสถานที่ที่ทุกคนมาพูดเหตุผลกัน

คลับบิลเดอร์เบิร์กก็เช่นกัน เพียงแต่มีตำแหน่งสูงกว่าเล็กน้อย เมื่อคุณอยู่ในตำแหน่งระดับหนึ่ง การไปศาลบ่อยๆ เพื่อพูดเหตุผลนั้นไม่เหมาะสม การไม่เข้ากับสถานะเป็นเรื่องรอง การถูกคนหัวเราะเยาะนั้นไม่สนุกเลย

เชี่ย แค่เรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ แล้วนายจะทำอะไรอยู่ ต้องการให้ฉันช่วยไหมล่ะ?

เมื่อมีคนพูดแบบนี้ อย่าคิดเด็ดขาดว่าเป็นความปรารถนาดี

แค่เพียงมีตำแหน่งสูงกว่า เมื่อถึงระดับของร็อกกี้เฟลเลอร์และมอร์แกน สแตนลีย์ คนอื่นจะไม่เข้ามายุ่ง อย่างมากก็ส่งคนมาดูสองคน หรือว่า นายกล้าไม่เก็บส่วนแบ่งไว้ให้พวกเราหรือไง

"นายถือว่าเป็นแขกหายากนะ ฉันนึกว่ามีแต่ฟิลสันเท่านั้น"

มองดูคนแก่ที่หน้ายิ้มล้อเลียน วิลเลียม ไวท์ก็ไม่ได้ใส่ใจ พื้นฐานไม่พอก็คือไม่พอ มีอะไรน่าอายกัน ฟิลสันอาจรับมือไม่ไหว แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ ถ้าถูกหักหลัง พวกพี่น้องก็จะยิ่งอับอาย

"พวกไอ้แก่พวกนั้นว่ายังไง พวกเขาไม่ได้รอคอยการปรับตัวอยู่หรือไง?

อินเทอร์เน็ตร้อนแรงเกินไป ไฮเทคร้อนแรงเกินไป พวกนี้ล้วนต้องปรับตัว เศรษฐกิจของสหรัฐฯ ต้องการลงจอดอย่างนุ่มนวล

ฮ่ะฮ่าฮ่า ตอนนี้ลงจอดแล้วจริงๆ แต่น่าเสียดาย ตูม! หน้าฟาดพื้น เฮ้อ โชคดีที่ส่วนที่แข็งแรงที่สุดลงพื้นก่อน ไม่อย่างนั้น คงมีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว"

บัฟเฟตต์ถึงกับพูดไม่ออก คาดหวังให้ไอ้หมอนี่พูดดีๆ คงเป็นไปไม่ได้ แต่นายจำเป็นต้องพูดแบบเสียดสีขนาดนี้เลยหรือ ต้องรู้ว่าตอนนี้คนที่อึดอัดที่สุดก็คือพวกคนโง่พวกนี้ไม่ใช่หรือ

ซื้อตอนต่ำกลับซื้อถึงครึ่งทาง เชี่ย จะเล่นอย่างสนุกต่อไปได้ไหมเนี่ย ตอนนี้ดีกว่าเดิม ราคาน้ำมันก็ลงต่ำกว่า 20 ดอลลาร์แล้ว ชีวิตนี้แย่แล้ว รีบเถอะ ตอนนี้ต้องระดมความคิดกัน รอให้พวกเรามีฉันทามติกันตรงนี้ก่อน หลังจากนั้นก็จะได้รีบไปดำเนินการ

"ฮึฮึ ถ้าแค่มาดูเรื่องตลก เกรงว่าคุณก็คงไม่สนใจ พูดตามตรงเลย มีวิธีไหนบ้างไหม ผมเองก็กังวลอยู่เหมือนกัน"

"เชี่ย ช่วงเวลาที่คุณชอบที่สุดไม่ใช่ตอนนี้หรอกหรือ?

พูดตามตรง ผมไม่ค่อยเก่งเรื่องการเข้าซื้อกิจการและการปรับโครงสร้างหนี้หรอก แต่ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีจริงๆ

อ้อใช่ เพราะว่ามีการจ่ายกระสุนได้ไม่จำกัด มีอะไรน่ากลัวกัน ก็แค่หลุมของเอนรอนใหญ่เกินไป ไม่อย่างนั้น?"

มองดูคนที่ขยิบตาทำหน้า บัฟเฟตต์ก็ได้แต่หัวเราะปนร้องไห้ พูดเล่นอะไร ไม่มีเงินห้าหมื่นล้าน นายจะไปช่วยเอนรอนได้ยังไง แต่ถ้าฉันมีห้าหมื่นล้าน ทำสร้างใหม่ไม่ดีกว่าหรือ?

การล้มละลายและการปิดตัวอย่างสมบูรณ์ นักลงทุนแน่นอนว่าขาดทุนอย่างหนัก แต่ถ้าคุณถามว่าใครน่าสงสารที่สุด ไม่ต้องสงสัยเลย คือพนักงานเอนรอนที่เกษียณแล้วหรือกำลังจะเกษียณ พวกนี้แย่ที่สุด เงินบำนาญส่วนใหญ่หายวับไปกับตา ถ้าไม่สามารถให้คำอธิบายได้ ก็แย่เลย ก็ได้ แม้จะมีคำอธิบาย ก็เยียวยาได้ไม่ถึง 90%

แล้วกลับมาพูดอีกที ถ้าคุณไปซื้อกิจการตอนนี้ ทางสหภาพแรงงานจะให้ความร่วมมือไหม?

คิดมากไป ถ้ายังไม่ถึงจุดสิ้นลมหายใจสุดท้าย พวกนี้ก็ยังคิดไม่ออกหรอก ดังนั้น คนที่น่าสงสารก็ต้องมีส่วนที่น่าเกลียด แปซิฟิกแก๊ส โกลบอล เทเลคอม เอนรอน บริษัทเหล่านี้ไม่ใช่ว่าไม่มีคนสนใจ ความจริงแล้ว วิลเลียม ไวท์สนใจธุรกิจเคเบิลใยแก้วของโกลบอลมาก แม้จะต้องจ่ายราคาบางอย่าง ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะยอมรับ

"เอนรอนหรือ? เพิ่งมีข่าวยืนยันเมื่อกี้ ลดมูลค่าลงกว่าสี่หมื่นแปดพันล้าน สาบานได้เลย สำหรับบริษัทที่มีมูลค่าตลาดไม่ถึงสองร้อยล้าน การล้มละลายและปรับโครงสร้างจริงๆ แล้วเป็นเรื่องโชคดี"

โชคดีหรือ? วิลเลียม ไวท์ยักไหล่อย่างไม่เห็นด้วย นี่มันแค่หลุมพรางซ้อนหลุมพราง ใครที่บุกเข้าไปอย่างไม่ระมัดระวัง ก็จะไม่มีผลลัพธ์ที่ดีหรอก

แต่บริษัทนี้กลายเป็นซากปรักหักพังแล้วหรือ?

เป็นไปไม่ได้ ต่อไปนี้เป็นงานของพวกแร้ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์อื่นๆ อีก ยักษ์ใหญ่มูลค่าหลายแสนล้านล้มลง จะไม่มีการเก็บเกี่ยวอะไรที่ดูดีบ้างเลยได้อย่างไร

"บอส กาแฟครับ"

"อืม ขอบคุณ ไม่รู้ว่าระยะนี้ทำอะไรอยู่ ถึงได้ไม่มีแรงบ่อยๆ"

ฟิลสันบ่นในใจ บอส ชีวิตส่วนตัวของคุณผมไม่กล้าพูด แต่ว่า ถ้าคุณระงับบ้าง ตอนนี้ก็คงไม่ง่วงนอนแล้ว

"กาแฟไม่เลว พวกเขาคุยไปถึงไหนแล้ว ทำไมคุยไปคุยมากลายเป็นออกนอกเรื่องได้

รู้แล้วที่นี่คืออาตลานติส คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเป็นรัฐสภาสหรัฐฯ ซะอีก"

"ฮ่ะๆ บอส พวกเขาเพิ่งกำลังพูดถึงปัญหาอัฟกานิสถาน สถานการณ์ดูเหมือนจะไม่ค่อยดี โอมาร์หลบอยู่แถบภูเขา บินลาเดนคนนั้นว่ากันว่าตายแล้ว แต่ก็หาหลักฐานที่แน่ชัดไม่ได้ เมื่อกี้มีคนพูดด้วยซ้ำว่า จะใช้อาวุธนิวเคลียร์แรงต่ำได้ไหม"

"เชี่ย นี่ใครกล้าขนาดนี้? เขาไม่รู้หรือว่า ถ้าวันนี้คุณกล้าทำอย่างนี้ พรุ่งนี้ก็จะมีคนทำแบบเดียวกัน เมื่อถึงตอนนั้นที่ทุกคนขว้างไปขว้างมา ก็จะทำลายโลกนี้ได้ง่ายๆ" แน่นอน วิลเลียม ไวท์รู้ดีว่า คนที่พูดแบบนี้อาจไม่ได้โง่ เขาอาจแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจ หรืออาจแค่แสดงท่าทีเท่านั้น

เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านไปอย่างเงียบๆ ถ้าไม่สามารถระบายความโกรธออกมาได้อย่างรุนแรง ชาวอเมริกันจะต้องเดินบนถนนและเงยหน้ามองท้องฟ้า เชี่ย เครื่องบินบนท้องฟ้ามากขนาดนี้ นี่มันอันตรายจริงๆ นะ

"ไอ้นั่นเป็นคนของซิตี้กรุ๊ป ระยะนี้มันน่าสงสารพอแล้ว อย่าไปสนใจมันเลย ไอ้คนที่มีโชคร้ายก้อนใหญ่ แค่มองมันแวบเดียวก็รู้สึกแย่แล้ว"

วิลเลียม ไวท์ยิ้มพยักหน้า แม้ไม่เห็นด้วยกับความคิดของฟิลสัน แต่ว่า เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขามากนัก พวกนายจะทำอะไรก็ตามใจ

อาวุธพวกนี้ คุณอย่าหวังเลยว่าจะมีการใช้มากมาย ซัดดัมฮุสเซนก็ยังมีรถถังหลายพันคัน คุณแน่นอนว่าสามารถยิงโทมาฮอว์กทั้งหมดที่มีออกไปได้

แต่อัฟกานิสถานมีอะไร?

แพงที่สุดก็คือรถกระบะ นี่ยังเป็นรถระดับคาลิฟของเลย สำหรับพวกผู้นำธรรมดา มีลาสักตัวก็ดีมากแล้ว คุณจะกล้าคิดอะไรมากไปกว่านี้ได้อย่างไร

แต่คุณจะเอาขีปนาวุธโทมาฮอว์กไปทำลายลาหรือ?

เอ่อ บางทีอาจจะยิงไม่โดนด้วยซ้ำ

(จบบทที่ 1510)