Chapter 5 ผ่าน (Part 1)

Chapter 5 Clear (Part 1)

มันมี1หัว2แขน2ขา มีตา,จมูก,หู,ปากและกำลังเดินตรงมาที่ผม.แต่ด้วยที่เอวมันโค้งงอแขนที่ยาวอย่างน่าสนใจและร่างกายของมันปกคลุมไปด้วยขนแดง.

“นี่มัน …แอนโทรพอย?”(anthropoid=ลิงที่มีลักษณ์คล้ายมนุษย์และมีความเชื่อว่าเป็นบรรพบุรุษของเราด้วย)

ความจริง.ตัวตนของลิงสีแดงเป็นแอนโทรพอย.มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่คล้ายมนุษย์เป็นอย่างมาก.แต่การแสดงออกจากความเจ็บปวดที่ออกมาจากใบหน้าทำให้ผมประหลาดใจมาก.

‘ฉันต้องจัดการสิ่งนี้?’

ผมไม่แม้แต่จะจับไก่ สัตว์ธรรมดายังจะดีกว่า แต่นี้มันคล้ายมนุษย์.

“ครอก! กูรรโรรรววว!”

ความคิดของมันดูเหมือนจะแตกต่างกับผม.มันมองมาที่ผมด้วยความตั้งใจที่จะฆ่า.สุดท้ายผมเห็นมันถือขวานของมันที่มีหินปลายแหลมติดอยู่.

‘ไม่ใช่ว่าสิ่งที่อยู่ในมือของมันเป็นอาวุธ?’

แม่งเอ๊ย ดูเหมือนว่ามันจะสร้างอาวุธได้.

‘ถ้าเราโดนมันโจมตีเข้า นี่มันจะกลายเป็นจุดจบได้เลยนะ’

เวรหล่ะ. ผมไม่มีทางที่จะลังเลเพื่อหาเหตุผล.

เมื่อตอนที่ผมประสบความสำเร็จในการโจมตีก่อนผมควรจะเข้าไปซ้ำในตอนนั้น!

“คร่อกโกรร!”

มันตะโกนเสียดังและไอ้ลิงแดงนั่นขู่ผม.

โดยไม่ต้องคิดผมตกใจและก้าวถอยหลัง.นั่นคือความผิดพลาดอย่างชัดเจน.

ขณะที่ผมก้าวถอยหลังไอ้เลวนั่นก็เริ่มมั่นใจ.มันเริ่มร่นระยะทางเข้ามา.โชคดีที่มันมีขนาดแค่150ซม.เท่านั้น (ความสูงประมาณ5ฟุต.) แขนและขาของมันดูบางอย่างน่าเหลือเชื่อ.

‘ฉันน่าจะได้เอาอาวุธ…’

ขณะเดียวกันผมก็มองหาหินที่เหมาะจะขว้างไปหามัน.

“โกร่คคค!”

ราวกับว่ามันกำลังรอให้ผมหลันหลังเพื่อโจมตี.

“อัค!”

ผมไม่รู้ตัวว่าผมจะโดนอะไรแต่ผมก็ได้เอาแขนซ้ายป้องกันไว้.

ขวานที่ทำมาจากหินที่มันถือไว้เจาะเข้ามาบริเวณข้อศอกของผม.

แม่ง

“อ๊าาาค!”

ผมกรีดร้องโดยอัตโนมัติด้วยปากของผม

มันเจ็บเมื่อแขนข้างซ้ายถูกฟันเข้ามาเนื้อของผมฉีกขาด ผมน้ำตาไหล

“มึง ไอ้แม่เย็ด!”

ในความโกรธของผม ผมไม่ได้มองซ้ายหรือขวา ผมเข้าโจมตี.

ผมรีบจับไปที่ข้อมือของข้างที่มันถือขวานหิน.ผมคว้าจับไว้และบิดมันลงไปเพื่อให้ขวานหลุดมือและมันก็กรีดร้อง.

‘ฉันทำได้!’

ผมแข็งแรงจริงๆ.ตราบใดที่เขาไม่มีอาวุธผมยังสามารถชนะเขาได้.

…

ปุ๊ก!

(Eng TN: มันเป็นเสียง มัน…ไม่ใช่…หลังสือ.)

“อัค!”

ขวานไม่ได้เป็นเพียงอาวุธอย่างเดียวของเขา.ผมรู้สึกว่าเล็บของเขาเฉียดแก้มผมไป แม้แต่เล็บมันยังเป็นอาวุธที่แหลมคม.

แม้ว่ามันจะเป็นแบบนั้นแต่ผมก็ยังโยกหัวหลบได้.ผมแทบลืมตาไม่ขึ้น ไม่มีเวลาแม้แต่จะหอบหายใจ.

นอกจากเล็บของมันแล้วมันยังมีฟันหน้าที่แหลมคมอีก. ฟังของมันเรียงราวกับดัดฟัน ลิงแดงได้กัดเข้าไปที่ไหล่ของผม.

“งับ.”

(EngTN:มันน่าจะเป็นเสียงกัด.)

“อ๊าค! แม่ง! ลุยหล่ะ!”

ผมตะโกนก้องและพยายามที่จะโยนเขาออกไป.ร่างกายของผมสั่นขณะเหวี่ยงกำปั้นไปรอบๆ.

ไอ้สารเลวนี่ยังไม่ออกไปจากตัวผมและติดแน่นกว่าเดิม แถมมันยังสบัดทั้งๆที่กัดผมอยู่.

ฟันหน้าของมันยาวและแหลมคมมาก ถ้ามันพัฒนามากไปกว่านี้มันอาจจะเป็นแวมไพร์ได้เลย.

ผมกลิ้งไปรอบๆด้วยความเจ็บปวดและตกอยู่ในความหวาดกลัว.

เพราะว่าตอนนี้มันตัวเล็กกว่าผม หากผมตัวเล็กกว่ามันหล่ะก็ การต่อสู้นี้ผมคงไม่ชอบใจแน่ๆ.

เมื่อเทียบกับลิงแดงที่มีประสบการณ์ต่อสู้มาแล้วหลายครั้งกับตัวผมที่ไม่เคยสู้กับใครแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิตของผม.

เลือดที่ไหลออกจากแก้มและตามผิวหนังของผมที่ถูกขีดข่วน.

“กูต้องมาตายแบบนี้เหรอว่ะ!”

ความกลัวพุ่งเข้าใส่ผมและผมรีบมองหาพื้นที่โดยรอบของผมอย่างเร่งด่วน.

เถาวัลย์ที่ห้อยมาจากต้นไม้ปรากฎอยู่ในสายตาของผม ‘นี่มัน’

หลังจากค้นพบความหวังแล้วผมรีบวิ่งตรงไปยังทิศทางนั้น.

ไอ้สารเลวนี่ยังติดอยู่กับผม พร้อมกับเขี้ยวที่ฝังแน่นมากยิงขึ้นที่ไหล่ของผม.

“อึก อึก.”

ขณะที่ผมกลืนน้ำลายผมรู้สึกได้เลยว่าร่างกายของผมกำลังสั่นสะท้านไปยังกระดูกสันหลัง

มันน่าสะอิสะเอียน!

ไอ้สารเลวนี้ที่กัดอยู่ราวกับว่ามันกำลังดูดเลือดผม

ผมจับมันด้วยแขนซ้ายของผมและใช้มืออีกข้างแกะเถาวัลย์ที่พันกันยุ่งเหยิงบางส่วน.

ในที่สุดมันก็พึ่งรู้สึกตัวว่าเกิดบางอย่างขึ้นและรู้สึกถึงความอันตราย แต่มันก็สายเกินไปแล้ว.

ผมรัดคอของมันด้วยเถาวัลย์.

“ค้ากก?!”

ลิงแดงเริ่มดินรน

ผมเอาเถาวัลย์รัดมันเพิ่มอีกรอบและดึงให้แรงที่สุดเท่าที่จะแรงได้.

เถาวัลย์รัดคอของไอ้ตัวสารเลวนี่แน่นเข้าไปอีก.

“เคี๊ยกกก…!”

“ตายไปซะ ไอ้สารเลว!”

ผมเกือบจะตายและเหมือยนกับเป็นคนบ้าในขณะที่รัดคอไอ้สารเลวนั่นด้วยเถาวัลย์.

ลิงแดงซีดและขาว.

มันชักกระตุกขณะที่ล้มลง.

ผมสงสัยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร

ตาของมันเหลือกและปากของมันก็มีฟองออกมา มันเป็นช่วงเวลาเดี๋ยวเดียวเท่านั้นหลังจากความตึงเครียดของผมผ่านไปและได้เห็นสิ่งที่ผมทำ.

“อัค!”

ผมปล่อยเถาวัลย์และก้าวถอยหลัง

ตึง! (เสียงล้ม)

ลิงแดงตกลงมาที่พื้นและกลิ้งไปรอบๆ

ผมหายใจด้วยความยากลำบากและมองไปที่ศพ

‘ฉันเพิ่งทำมันไป?’

จากสิ่งมีชีวิตแต่ตอนนี้เป็นได้เพียงซากร่างเท่านั้น มันมีอาการที่แสดงออกมาทางสีหน้าอย่างเจ็บปวด.

ผมเป็นคนทำ.

ชีวิตที่ปลอดภัยและสงบ นั่นคือชีวิตที่ยอดเยี่ยม แต่ชีวิตที่สงบเหล่านั้นมันหาได้จากชีวิตที่ผมอยู่อาศัยเท่านั้น.

ไม่เคยแม้แต่จะคิดเลยว่าภายใต้ความสงบเหล่านั้น; ยังมีความรุนแรงซ่อนอยู่ ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ.

‘แม่ง.’

เพื่อขจักความรู้สึกที่น่ารังเกียจออกไปผมเรียกกระดานออกมา

ชื่อ: ฮยอนโฮคิม

คลาส: 3

คาม่า: +500

ภารกิจ:กำจัดลิงแดง

เวาลาที่กำหนด: –

การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นหลังจากที่ผมทำภารกิจเสร็จแล้ว

และตอนนี้…

ตูม

ตรงหน้าของผมก็มีประตูที่คุ้นเคย.

มันเป็นประตูของภารกิจ.

แอ๊ดดดด~~

ผมเปิดประตูและเดินเข้าไปข้างใน

ผมเหนื่อย ผมต้องการพักผ่อน.

ปู๊นน ปู๊นนน!

(EngTN: เสียงจากแตร)

“ขอแสดงความยินดีด้วย! ว้าว! คุณทำคะแนนได้ยอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก!”

เทวดาตัวน้อยๆที่กระพือปีกกำลังแทะผลไม้เล็กๆอยู่ สิ่งที่หยะแหยงที่สุดด็คือหำน้อยๆของมันได้มุดเข้าไปในช่องเป่าแตร.

(EngTN: lol หำเข้าไปในแตร)

ขอแสดงความยินดี?

แกคิดว่าตอนนี้ผมอยู่ในอารมณ์ที่ดีพอที่จะยินดีในการฉลองเรื่องตลกของแก?

“หุบปาก!”

(EngTN:ถ้าแปลตามตัวอักษรคือ ‘มันดัง’ แต่มันใช้กับสิ่งที่มันมากเกินไปเพราะว่าคุณเสียงดังเกิน.)

ผมตะโกนด้วยเสียงอันดัง

มันเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขากำลังเป่าแตรจากปากของเขาและจ้องมองมาที่ผม.

“โอ้ คุณอารมณ์เสีย?”

‘แม่ง.’

ผมพยายามข่มอารมณ์โกรธเกี้ยวของผมเอาไว้ในตัวผม.

ผมไม่รู้ว่าเทวดาตัวน้อยนี่เข้าใจความรู้สึกของผมหรือป่าว เขาบินเข้ามาและแตะไหล่ผมเบาๆ.

(EngTN: พูดให้ถูกคือ ‘เขาแตะแปะๆที่ไหล่ของผม’ แต่มันเป็นเสียงแปลกๆ.)

“คุณคงจะรู้สึกอึดอัดที่คุณต้องฆ่าสัตว์ร้ายที่เหมือนกับมนุษย์. ดี.แต่คุณจะทำอะไรได้ นอกจากทำความคุ้นเลยกับมัน.”

“ฉันควรจะทำอารมณ์แบบไหน? ฉันดูเป็นเด็กเหมือนคุณหรือป่าว?”

“ใช่ คุณก็ดูคล้ายกับคนแบบนั้น.”

เหมือนกับทำตอบของเทวดาตัวน้อย มันเหมือนกับว่าผมกลายเป็นไก่กินน้ำผึ้ง

(TN: สำนวนที่แปลจากเมื่อกี้คือ มันเหมือนกับมีลูกไก่ที่ทำเสียงดังเจี๊ยวจ้าวเมื่อคุณตะคอกมันแล้วมันก็หยุดทำเสียงดัง แล้วคุณก็ให้มันกินน้ำผึ้ง.)

(สำนวนไทยน่าจะประมาณว่า ตบหัวแล้วลูบหลัง)

เทวดาตัวน้อยพูด.

“ผมไม่แน่ใจว่าคุณถูกจับคู่กับลิงแดงที่อยู่ระหว่างการพัฒนา.

“…แน่นอน.”

ผมแน่ใจได้เลยว่ามันได้ติดตามผมมาเป็นเวลานานเหมือนกับว่ามันกำลังทำการล่าสัตว์ และสิ่งที่ขยะแขยงที่สุดของมันคือการที่มันดูดเลือดจากไหล่ของผม…

และสายตาที่บ้าคลั่งของมันประหนึ่งว่ามันจะกินผมให้ได้.

“ถ้าคุณไม่ฆ่ามันคุณฮยอนโฮคิมก็อาจจะกลายเป็นฝันร้ายได้.มันเป็นกฎธรรมชาติ มันคือการต่อสู้ที่ยุติธรรม.มีใครตำหนิผู้ล่าในการล่าหรือเปล่า? ทุกคนบอกว่ามันผิดเพราะว่ามันเป็นนักล่างั้นหรอ?”

“ฉันรู้ มันไม่ใช่ว่าฉันรู้สึกผิดอะไรหรอก!”

ผมพูดเสียงสั่นๆ.

“มันเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากที่รู้ว่าความรุนแรงมันอยู่ภายในใจของฉัน.”

“ขณะที่คุณทำข้อสอบกฎหมายไม่สามารถทำอะไรคุณได้ หากมีการตรวจสอบก็จะเป็นเพราะว่าคุณทำเพื่อป้องกันตัว.”

“…”

“เฮ้...งั้นมาลองคิดถึงตรงนี้หน่อยมั๊ย คุณอยู่คลาส 3 และมีคาม่า 500 จากการสอบของคุณ คุณรู้มั๊ยว่าคะแนนเหล่านี้หมายถึงอะไร?”

“คะแนนตูดฉันนี่ หลังจากที่ฉันต้องเลือดออก....หืม?”

ผมหยุดพูดด้วยความประหลาดใจ มันเหมือนกับว่าร่างกายทั้งหมดของผมได้ถูกรักษาและชำระสิ่งสกปรกทั้งหลายออกจากตัวผมไป.

บริเวณข้อศอกที่ถูกขวาน ไหล่ที่ถูกกัด ทั้งสองอย่างหายไป.

“เมื่อคุณผ่านประตูอาการบาดเจ็บรวมทั้งโรคหรืออาการผิดปกติจะหายไป.”

“โอ้ สะดวกโครต.”

“แน่นอน.กรรมพัธุ์จากโรคหัวใจของคุณฮยอนโอคิมก็หายไปเหมือนกันเมื่อเดินผ่านประตู.”

“จริงดิ?”

“ใช่.ตอนนี้คุณไม่ต้องกังวลกับการตายด้วยโรคหัวใจอีกแล้ว. มีความสุขยัง?”

“ฉันโครตจะมีความสุขเลย.ตราบใดฉันยังผ่านไอ้การสอบระยำเหล่านี้ฉันก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการตาย. ว้าว. โครตสุดยอด.ฉันสามารถรู้สึกว่าฉันสามารถอยู่ได้เป็นพันเป็นหมื่นปี.”

“โอ้ จะบอกอีกครั้ง.หยุดการเหน็บแนมและฟังสักหน่อย.ฉันจะพูดอีกครั้ง แต่การสอบครั้งแรกและคะแนนที่ฮยอนโฮคิมได้นี่เป็นเรื่องน่าขำเหมือนกัน ดีไม๊.”

“ฉันยังทำไม่ดีอีกหรอ? ฉันแทบจะเอาชีวิตไปทิ้งแล้วนะ.”

“สิ่งเดียวที่ทำแบบนั้นกับลิงแดงได้เนื่องจากคุณใช้ความรุนแรงของคุณ.คุณสามารถได้รับการฝึกฝนพิเศษและสามารถทำให้มีระเบียบมากขึ้น.เหตุผลที่คุณได้รับคะแนนสูงเนื่องจากเป็นการตัดสินใจของคุณ.”

“การตัดสินใจ?”

“ใช่ การที่คุณได้รับคำแนะนำทั้งหมดเหล่านี้มันยังต้องให้คุณใช้เวลากว่า6นาทีก่อนที่จะรู้ว่าลิงแดงกำลังหลบซ่อนและรอคอยคุณอยู่.คนปกติจะไม่ทำอะไรแบบที่ฮยอนโฮคิมทำ.”

ตอนที่ผมได้ยินแบบนั้นแล้วมันทำให้ผมรู้สึกแย่

“ตามที่คุณบอก ผมมันเป็นไอ้สารเลว ผมจะทำอย่างไรโดยที่ไม่ล้มเหลวจากการสอบ?”

“จากการตรวจสอบของฮยอนโฮคิมที่ทำนั้นมันจะทำให้คุณมีทักษะ(สกิลไม่รู้ว่าหลังๆมันจะเป็นแบบไหนเรียกทักษะก่อนแล้วกัน)บางอย่างเมื่อชีวิตของคุณตกอยู่ในอันตราย”

เทวดาตัวน้อยยังพูดต่อ

“คุณไม่ได้หมดแรงจากความหิวโหย คุณอาจผ่านการทดสอบเมื่อคุณถูกคุกคามด้วยความตาย คุณยังไม่ได้เรียนรู้มันอีก.”

“…”

มันเป็นเรื่องจริงดังนั้นผมไม่มีอะไรจะโต้ตอบ

“เช็คที่กระดานของคุณ.”

“เรียกกระดาน.”

กระดานของผม

ชื่อ: ฮยอนโฮคิม

คลาส: 3

คาม่า: +500

ภารกิจ:พักจนกว่าจะถึงการสอบครั้งต่อไป

จำกัดเวลา: 11 วัน

คำอธิบายมีการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งและผมได้รับการพักถึง11วัน เหมือนกับว่าความตายของผมเลื่อนออกไป11วัน

“เมื่อคุณกลับไปสู่โลกความจริงมันจะเป็นเวลา 11 นาฬิกาและคุณจะตื่นขึ้นมาจากการนอนของคุณ อย่างไรก็ตามหากว่าคุณช๊อคจากความฝันของคุณมันก็จะเป็นอะไรที่มีความซับซ้อนเป็นอย่างมาก.”

“แล้วรางวัลหล่ะ? ฉันคิดว่าคาม่านี้ต้องเป็นการใช้มันเพื่อซื้อรางวัล.”

“เมื่อคุณกลับไปสู่โลกความจริงแล้วคุณเรียกดูกระดานของคุณ คุณจะรู้เองว่ารางวัลของคุณคืออะไรและสามารถรับมันได้จากไหน.”

“ฉันสามารถเรียกดูกระดานในโลกจริงได้ด้วย?”

“ใช่. นอกจากนี้กระดานนั้นก็จะเห็นได้แค่คุณเท่านั้น.”

“เข้าใจแล้ว.”

เทวดาตัวน้อยได้ขยับมือน่ารักๆของเขาอีกครั้ง

“เอาหล่ะตอนนี้ ขอให้มีความสุขกับช่วงเวลาพัก.”

ด๊าก-

เทวดาตัวน้อยขยับนิ้วของเขาแล้วประตูก็ปรากฎออกมา

ผมเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไป