100 - นางฟ้าจะต้องประทับใจในตัวฉันอย่างแน่นอน

100 - นางฟ้าจะต้องประทับใจในตัวฉันอย่างแน่นอน

เฉินเซี่ยงรู้สึกว่าพวกเขาทำตัวไร้สาระจนทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาแล้ว

“ผมไม่ได้ป่วยทางจิต ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผม ผมเป็นหมอ ผมเป็นแพทย์ที่เพิ่งจบการศึกษาจากคณะทฤษฎีสามัญสำนึก”

เฉินเซียงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ แต่เป็นเพราะเขาตื่นเต้นมากเกินไปรอยแผลของเขาจึงเปิดขึ้นอีกครั้ง

“อย่าตื่นเต้น มันไม่เป็นผลดีกับแผล” หมอพูดอย่างเร่งรีบ

“ผมไม่ใช่คนโรคจิตจริงๆ”

เฉินเซียงรู้สึกว่าเขาได้รับการดูหมิ่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต การถูกมองว่าเป็นผู้ป่วยจิตเวชนั้นทำให้เขาไม่สามารถยอมรับได้

"คนไข้ต้องการยากล่อมประสาทอย่างเร่งด่วน"

แพทย์ไม่สามารถระงับฉากนี้ได้ และพยาบาลที่อยู่ด้านข้างก็ลงมืออย่างรวดเร็ว

พวกเขาเป็นมืออาชีพ

สำหรับพวกเขาผู้ป่วยทางจิตถือเป็นความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ และพวกเขาไม่คิดว่าผู้ป่วยคนใหม่จะมีอาการรุนแรงถึงขนาดนี้

โชคดีที่พวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดี

ตราบใดที่คุณมาที่โรงพยาบาลโรคจิตเวช คุณต้องมียากล่อมประสาทมาด้วย

ภายใน 666 วอร์ด

หลินฟ่านและเหล่าจางอาศัยอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข พวกเขาดื่มสไปรท์และโค้กในขณะที่ซ่อมเตาแก๊สขนาดเล็กไว้ด้วยหัวใจที่ระทึก

“เหล่าจางฝังเข็มให้ผมหน่อย ผมเพิ่งพบบางสิ่งที่วิ่งวนอยู่ในร่างกาย” หลินฟ่านกล่าว

"ตกลง."

เหล่าจางมองออกไปข้างนอกและพบว่าไม่มีคนเลวอยู่ใกล้ๆเขาจึงดึงกล่องเข็มเงินออกมาถือไว้ในมือ

หลังจากนั้นเขาก็ปักเข็มไปที่หัวของหลินฟ่าน

"คุณรู้สึกอย่างไร?"

“ไม่รู้สึกอะไรเลย ต้องปักให้ลึกกว่านี้ ผมชอบให้ลึกกว่านี้”

“ตกลง ลึกพอหรือยัง?”

"อีกนิดนึง"

เหล่าจางกดเข็มเงินลงไปที่หัวของหลินฟ่าน และเฝ้ามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เป็นยังไงบ้าง” เหล่าจางถาม

“แบบนี้แหละกำลังดีเลย” หลินฟ่านกล่าว

เหล่าจางพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วค่อยทำการฝังเข็มบน ศีรษะของหลินฟ่านเพิ่มเติม

มีเพียงหลินฟ่านเท่านั้นที่เชื่อในความสามารถในการฝังเข็มของเขา ไม่มีใครเชื่อเขา มีเพียงหลินฟ่านเท่านั้นที่ดีที่สุด

เข็มเงินถูกปักลงบนหัวของหลินฟ่านทีละเข็มอย่างรวดเร็วโดยไม่มีความลังเล

ในทางเดิน

หลี่อั้งกำลังอารมณ์ดีมาก ผอ.ฮ่าวได้กล่าวยกย่องเขาเป็นการส่วนตัวต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทั้งยังบอกว่าจะเพิ่มเงินเดือนให้เขาอีกเดือนละ 100

เขาคิดว่าเขาสามารถใช้เงินร้อยเหรียญเพื่อซื้อของขวัญให้นางฟ้าของเขาได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเติมเครดิตให้นางฟ้า 100 หยวนอย่างเงียบๆ (เดาว่าน่าจะเป็นแอปพลิเคชันถ่ายทอดสดและมีการส่งของขวัญให้ผู้หญิงที่ทำหน้าที่ DJ )

แต่เขาก็ต้องหยุดความคิดอย่างรวดเร็วเพราะข้างหน้าของเขาคือ วอร์ด 666

“คนไข้สองคนกำลังทำอะไร”

ไม่รู้ว่าพวกเขากลัวเฉินเซียงคนนั้นหรือเปล่า

เมื่อมาถึงประตูเขาสูดหายใจเข้าลึกๆโดยพยายามเรียกความกล้าหาญทั้งหมดออกมาและเคาะประตูอย่างแผ่วเบา

หลี่อั้งไม่ได้มีความโกรธแค้นต่อพวกหลินฟ่าน เหตุการณ์ก่อนหน้านี้เขารู้ว่าทั้งสองคนไม่ได้เจตนาดังนั้นเขาจึงพร้อมที่จะให้อภัยผู้ป่วยจิตเวชทั้งสอง

"กำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ?"

หลี่อั้งเปิดประตูและทักทายผู้ป่วยทั้งสองด้วยรอยยิ้ม

เหล่าจางที่กำลังฝังเข็มให้กับหลินฟ่านตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวที่ด้านหน้าประตู

"ไม่มีอะไร"

เหล่าจางซ่อนเข็มของเขาไว้โดยพยายามทำให้ตัวเขาไม่มีพิรุธมากที่สุด

"โอ้!"

หลี่อั้งถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เขากำลังทำอะไรอยู่?" หลี่อั้งถามถึงหลินฟ่านที่กำลังนอนอยู่บนเตียง

ผู้เฒ่าจางส่ายหัว “เปล่า ผมไม่ได้ทำอะไรเลย”

"ไม่เป็นไรบอกเขาก็ได้" หลินฟ่านลุกขึ้นจากเตียงและจ้องมองไปที่หลี่อั้งด้วยรอยยิ้มสดใส

หลี่อั้งดวงตาเบิกกว้างรู้สึกหายใจไม่ออก หลินฟ่านในเวลานี้

มีเข็มเงินฝังอยู่ในหัวเรากับตัวละครจากภาพยนตร์สยองขวัญ

"อะไร!"

บูม!

หลี่อั้งล้มลงกับพื้น แม้แต่เสียงร้องก็สั้นมาก

หลินฟ่านและ เหล่าจางชำเลืองมองกันและกัน ดวงตาของพวกเขาแสดงความสับสน

เกิดอะไรขึ้นกับเขา.

ทำไมถึงล้มลงกับพื้น?

“ถ้าเขานอนอยู่บนพื้นเขาจะป่วย” หลินฟ่านกล่าว

“งั้นผมจะพาเขาขึ้นมานอนที่เตียง” ผู้เฒ่าจางกล่าว

"ให้ผมทำดีกว่า"

หลินฟ่านเดินเข้าหาหลี่อั้งที่ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดก่อนจะพยุงเขาขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างช้าๆ

หลี่อั้งรู้สึกว่านี่คือฝันร้าย มันจะต้องเป็นฝันร้ายแน่ๆ คนเราจะสามารถปักเข็มเข้าไปในหัวได้ลึกขนาดนั้นเชียวหรือ?

ไม่! มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

หลินฟ่านวางหลี่อั้งบนเตียงของเหล่าจางแล้วกล่าวว่า

“คุณมานอนที่เตียงผมก็แล้วกัน ดูเหมือนว่าเขาต้องการการพักผ่อน”

ผู้เฒ่าจางกล่าวว่า "เขาดูเหนื่อยมาก เดี๋ยวผมจะฝังเข็มให้เขาก็แล้วกัน"

“คุณใจจริงๆ” หลินฟ่านกล่าว

เหลjาจางเกาศีรษะอย่างเขินอาย

“พวกเราใจดีด้วยกันทั้งคู่”

หลินฟ่านดึงเข็มเงินที่ติดอยู่ในหัวออกมา เข็มเงินยังคงเต็มไปด้วยเลือดสีแดง เขาหยิบกระดาษทิชชูที่หัวเตียงออกมาเช็ดเข็มแล้วส่งกลับไปให้เหล่าจาง

"ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว"

เหล่าจางหยิบเข็มออกมาเต็มมือในขณะที่มองหลี่อั้งซึ่งนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนเตียงของเขา

“เหล่าจางมันขึ้นอยู่กับคุณจริงๆ ครั้งนี้คุณต้องทำให้สำเร็จมันจะทำให้คุณสร้างชื่อในครั้งเดียว”

เหล่าจางดูจริงจังและพูดว่า "ไม่ต้องห่วง ผมจะตั้งใจทำงาน"

ต่อจากนั้นเหล่าจางก็ถือเข็มเงินและเริ่มสำรวจร่างกายของหลี่อั้งด้วยสีหน้าจริงจัง

ทางเดินของโรงพยาบาลยังคงเงียบสงบ ผู้ป่วยแต่ละรายอยู่ในวอร์ดของตนเองโดยเล่นกับสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นสิ่งที่มีความสำคัญมากที่สุด

หลี่อั้งที่หายตัวไปไม่ดึงดูดความสนใจของใคร

กลางคืน.

หลินฟ่านนั่งอยู่ติดกับเหล่าจางเพื่อดูข่าวภาคค่ำ

“เขาตื่นหรือยัง”

"ไม่."

“คืนนี้เขาอาจจะนอนกับเรา ปล่อยให้เขานอนสักคืนเถอะ”

"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"

พวกเขาสื่อสารด้วยเสียงต่ำโดยไม่บอกคนอื่นว่าหลี่อั้งอยู่ในห้องของพวกเขา พวกเขาไม่ใช่คนประเภทที่ชอบขอความช่วยเหลือจากคนอื่น

พวกเขารู้ดีว่าการบอกคนอื่นในเรื่องนี้มีแต่จะทำให้คนอื่นขัดขวางพวกเขาเท่านั้น