75 - ไอ้ดำ! ไอ้ขาว

75 - ไอ้ดำ! ไอ้ขาว

ร้านปิด.

ผู้เฒ่าจางเป็นคนที่มีเหตุผล เขากล่าวปลอบใจหลินฟ่านว่าไม่ต้องการดื่มนมแล้ว

เขานอนบนหลังของหลินฟ่านด้วยความง่วงจนสุดท้ายเขาก็ผลอยหลับไป

หลินฟ่านมองย้อนกลับไปและเห็นว่าเหล่าจางหลับอยู่ เขาจึงเดินไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบา

เขาจำได้ว่าบ้านของพี่สาวที่แสนดีอาศัยอยู่ที่ไหน

แม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืนแต่เขาก็ไปถูกต้อง เขาแค่ต้องวางนมไว้ที่ประตูแล้วจากไป

จากนั้นเขาก็จะรอจนถึงเช้าพรุ่งนี้เพื่อไปเยี่ยมหลิวไคเพื่อนรักของเขาที่โรงพยาบาล

กลางคืนมีชายหญิงขี้เมามากมาย

พวกเขาหัวเราะ ตะโกน และปลดปล่อยความกดดันภายในใจ

เมื่อพวกเขาเห็นหลินฟ่านและผู้เฒ่าจาง

คนพวกนั้นมองดูพวกเขาอย่างสงสัย และเมื่อพวกเขาผ่านไป เสียงหัวเราะดังๆก็ไล่หลังมาติดๆ

หลินฟ่านไปที่ตรอกที่คุ้นเคยและหาประตูบ้านหลังเก่า

เขาวางนมไว้ที่ประตู

ประตูบ้านปิดสนิทและไม่ได้เปิดไฟ เขาคิดว่าพี่สาวแสนดีคงนอนหลับแล้ว

ครั้งล่าสุดที่พี่สาวแสนดีคนนี้ช่วยทำให้งูน่ารักอร่อยขึ้น เขาอยากจะขอบคุณเธอ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีเงิน

“ฉันมีหนึ่งร้อยยี่สิบห้าหยวน ฉันใช้เงินห้าสิบห้าหยวนเพื่อซื้อนม มันยังเหลืออีกเจ็ดสิบหยวน ฉันต้องใช้อีกห้าสิบห้าหยวนในการซื้อนมให้เพื่อนที่ดี ถูกต้องแล้ว”

เขาหยิบเงินออกมาสิบห้าหยวนแล้ววางลงบนกล่องนม

จากนั้นเขาก็มองไปที่ประตูที่ปิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าพี่สาวแสนดีไม่อยู่บ้านเขาก็หันหลังแล้วเดินจากไป

เหล่าจางกำลังนอนหลับสบายบนหลังของเขา หลินฟ่านเกาหัวและไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะไปพักอยู่ที่ไหน

เขาต้องรอจนถึงเช้าพรุ่งนี้เพื่อไปโรงพยาบาล ถ้าเขาไปโรงพยาบาลตอนนี้ เขาจะรบกวนการนอนของอีกฝ่ายแน่นอน

เมื่อเดินไปตามถนน

เสียงรถมอเตอไซค์ดังขึ้น

หลินฟ่านมองไปด้านข้างและเห็นแสงไฟพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว

เอี๊ยด!!!!

เสียงเบรกที่รุนแรงดังขึ้น

“อุรังอุตัง……”

หลินฟ่านอ้าปากค้าง

ลิงอุรังอุตังขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ร่างกายที่ใหญ่โตของมันทำให้มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าดูเล็กลงในทันที ในขณะที่วิกผมสีเขียวที่อยู่บนศีรษะของมันแกว่งไปตามแรงลม ทำให้มันดูเป็นลิงอุรังอุตังที่มีระดับอยู่ไม่น้อย

มันหันมามองพวกเขาด้วยรอยยิ้มก่อนจะอัดซิการ์ที่อยู่ในมือเข้าไปคำใหญ่พร้อมกับพ่นควันออกมาอย่างท้าทาย

ลิงอุรังอุตังชั่วร้ายยังไม่ได้ถูกค้นพบ

คนในแผนกพิเศษไม่มีตาเหรอ?

ความมืดในตอนกลางคืนทำให้ขนสีดำของลิงอุรังอุตังยากที่จะสังเกต

พวกเขามองหน้ากัน

ไม่มีใครพูด

หลังจากผ่านไปนานในที่สุดหลินฟ่านก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า

"ไอ้ดำ!"

อุรังอุตังเกิดความไม่พอใจมันรีบตะคอกกลับมาทันที

"ฮี้ฮ่า!" แปลว่า = แกมันก็แค่ไอ้ขาว

ลิงอุรังอุตังมองหลินฟ่านที่มีผิวสีขาวด้วยความเหยียดหยาม มันสูบซิการ์อีกครั้งก่อนจะปัดท้ายรถมอเตอร์ไซค์และขี่ออกไปอย่างรวดเร็ว

หลินฟ่านต้องการเรียกเหล่าจางให้มาดูเรื่องตลก ลิงอุรังอุตังตัวใหญ่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์มันไม่ใช่ว่าจะพบเห็นได้ง่ายๆ แต่สุดท้ายเมื่อเหล่าจางนอนหลับอยู่เขาก็เลิกล้มความคิดนั้นไป

"โคตรเท่!"

เขาส่ายหัวและถอนหายใจ

โลกนี้ช่างกว้างใหญ่นักยังมีอีกหลายเรื่องที่ฉันยังไม่เคยเห็น

…………….

10 มีนาคม!

แดดจัด!

มันเป็นวันที่สวยงามเหมือนเช่นทุกวัน

เช้าตรู่!

ในซอย.

หญิงขายบริการเปิดประตูตามปกติ แล้วเธอก็มองเห็นกล่องนมและเงิน 15หยวนวางอยู่บนพื้น

“ใครเอามาไว้ที่นี่”

เธอกล่าวด้วยความสงสัย

แต่ในขณะนั้นประตูของห้องตรงข้ามก็เปิดขึ้น ชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาหยิบกล่องนมและเงิน 15 หยวนบนพื้นอย่างไร้มารยาท

“ฉันฝากคนไปซื้อมาแต่เขาเอามาส่งผิดห้อง”

ผู้เฒ่ากอดกล่องนมไว้แน่นและหยิบเงิน 15 หยวนใส่ไว้ในกระเป๋าของตัวเองอย่างชำนาญ

“ของคุณจริงๆเหรอ” หญิงขายบริการถามอย่างไม่ใส่ใจ

แต่แค่เพียงประโยคเดียวชายชรากลับดูเหมือนถูกจี้จุดสำคัญ เขาคำรามออกมาด้วยความโกรธว่า

"หมายความว่ายังไงนางจิ้งจอก แกรู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นนักข่าว หรือแกอยากให้ฉันเขียนเรื่องของแกลงหนังสือพิมพ์..."

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น” หญิงสาวผู้น่าสงสารกล่าวทั้งน้ำตา

ชายชราผงกศีรษะอย่างเย่อหยิ่ง "อย่าคิดจะมีปัญหากับฉันอย่างเด็ดขาด ถ้าฉันไม่พอใจฉันจะไปที่โรงพยาบาลและเปิดเผยเรื่องของแกให้ลูกสาวของแกรู้ จำใส่กะโหลกไว้ซะ"

คำพูดนี้เต็มไปด้วยความชั่วร้าย มันไม่ใช่เพียงแค่ทำร้ายหญิงขายบริการให้เจ็บปวด แต่มันเหมือนกรีดบาดแผลของเธอและยังเอาเกลือทาซ้ำ

หญิงขายบริการดวงตาแดงก่ำ เธอเปิดประตูและหนีเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

ชายชราที่ยืนอยู่หน้าห้องยังคงตะโกนด่าไม่หยุด เมื่อเขาพอใจเขาก็ถมน้ำลายไปที่ประตูห้องของหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเองด้วยรอยยิ้ม

“พ่อครับ นมนี้มาจากไหน”

“มีใครบางคนเอามาให้ผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามห้องของเรา ฉันไปเจอพอดีก็เลยหยิบมา นางแพศยานั่นไม่กล้าหือกับฉันแม้แต่น้อย ฮ่าๆๆ สะใจจริงๆ”

บูม!

“พ่อ พ่อเป็นอะไรครับ!”

ไม่รู้ว่าทำไมแต่อยู่ดีๆชายชราก็เป็นรู้สึกเจ็บหัวใจและล้มลงกับพื้น ร่างกายของเขาชักกระตุกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมดสติไปแบบนั้น

………….

หลินฟ่านและผู้เฒ่าจางนอนหลับอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ

เมื่อคืนพวกเขานอนอยู่ที่นี่ในสภาพที่น่าสังเวชแบบนี้

"เช้าแล้วเหรอ?"

หลินฟ่านขยี้ตาก่อนที่จะปลุกเหล่าจางให้ตื่นขึ้น

"ไปเถอะ ไปซื้อของกัน"

มีผู้คนมากมายมองดูพวกเขาด้วยความสนใจ พวกเขาไม่ได้คิดว่าทั้งสองเป็นผู้ป่วยจากโรงพยาบาลจิตเวช ช่วงนี้กระแสคอสเพลย์กำลังมาแรง คนพวกนั้นคิดว่าทั้งสองคนอาจจะเรียกร้องความสนใจเฉยๆ

ท้ายที่สุดโลกใบนี้ก็ใหญ่มาก มีผู้คนมากมายที่มีความคิดแปลกๆอยู่เสมอ

เมื่อคืนเจ้าของร้านรู้สึกไม่ดีจึงปิดร้านเร็วกว่ากำหนด วันนี้เขาเปิดร้านด้วยสีหน้าแช่มชื่น แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันคือลูกค้าคนแรกของเขากลับเป็นผู้ป่วยจิตเวชทั้งสองคน

หลินฟ่านไม่สนใจเจ้าของร้าน เขาเดินเข้าไปหยิบนมและไส้กรอกแฮมอย่างชำนาญก่อนจะจ่ายเงินห้าสิบห้าหยวน โดยที่ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว

เจ้าของร้านยืนมองผู้ป่วยจิตเวชทั้งสองเดินออกจากร้านโดยไม่ได้พูดอะไร

มันไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูด แต่เขาไม่กล้าพูดอะไรต่างหาก!