65 - ความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิง

65 - ความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิง

โรงพยาบาล

หลี่ไหลฟู่รู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย เขาพารปภ.ไปตามหาคนไข้โรคจิตทั้งสอง เขาสอบถามผู้คนมากมาย แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถหาผู้ป่วยทั้งสองเจอ

เขาถอนหายใจด้วยความเศร้า สุดท้ายเขาจึงโทรหาผอ.ฮ่าว

ตุ๊ด!

“พี่ฮ่าว ทำอะไรอยู่”

เขารู้สึกผิดในใจและน้ำเสียงของเขาก็มีมารยาทมาก

"มีเรื่องอะไร!"

“ผมมีเรื่องอยากจะบอกพี่ แต่พี่ต้องสัญญาว่าจะไม่โกรธ”

"ตกลง!"

“เรื่องมันเป็นแบบนี้ วันนี้มีบางอย่างเกิดขึ้นในโรงพยาบาล ผู้ป่วยทั้งสองหายตัวไป นี่ไม่ใช่เพราะผมขาดความรับผิดชอบนะ ผมตามหาพวกเขามาทั้งวันแต่ก็ยังไม่เจอ ผมขอโทษจริงๆผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องนี้เกิดขึ้น”

หลี่ไหลฟู่ทำอะไรไม่ถูกมาก เขาท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกผิด แต่เขาเป็นคนที่กล้าสู้กับปัญหา เขายอมรับผิดออกมาตรงๆ

โรงพยาบาลจิตเวชชิงซาน

ฮ่าวเหรินยืนคุยโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้ม เขามองดูหลินฟ่านและผู้เฒ่าจางที่กำลังดูข่าวภาคค่ำกับผู้ป่วยจิตเวชคนอื่น

แม้ว่าใบหน้าของเขาจะยิ้มแย้มแต่น้ำเสียงของเขาไม่เป็นแบบนั้น เขาตะคอกกลับไปในโทรศัพท์ด้วยความโกรธ

“พวกนายทำบ้าอะไรอยู่ถึงปล่อยให้ผู้ป่วยของฉันหายตัวไป นายรู้ผลที่ตามมาหรือไม่ พวกเขาเป็นผู้ป่วยทางจิตและพวกเขายากที่จะควบคุมคำพูดและการกระทำของตัวเอง

ถ้าพวกเขาเผลอไปทำร้ายคนอื่น รู้หรือเปล่าว่าตำแหน่งผอ.ของฉันอาจจะรักษาไว้ไม่ได้”

“ผมขอโทษจริงๆครับผมไม่ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น” หลี่ไหลฟู่รู้อยู่แล้วว่าฝ่ายตรงข้ามจะพูดว่ายังไง แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่ทน

“ส่งคนออกไปตามหาพวกเขาเดี๋ยวนี้ ถ้าคืนนี้นายยังหาพวกเขาไม่เจอก็อย่าคิดว่าจะได้นอน”

“ป้ายชื่อของพวกเขาไม่มีตัวส่งสัญญาณเลยเหรอ ผมจะตามหาพวกเขาได้ยังไง” หลี่ไหลฟู่สิ้นหวังสุดๆ

"นายคิดว่าที่นี่เป็นอเมริกาหรือไง ฉันจะไปหาของพวกนั้นมาจากไหน แน่นอนว่าถ้านายซื้อมาบริจาคฉันก็จะรับไว้ เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รีบไปตามหาพวกเขาก่อนที่จะเกิดอะไรไม่ดีขึ้น…"

ผอ.ฮ่าวกดตัดสายโทรศัพท์ด้วยความโกรธ หลังจากนั้นเขาก็ส่งเสียงหัวเราะอยู่คนเดียว

โรงพยาบาลกลาง

หลี่ไหลฟู่มองโทรศัพท์ด้วยน้ำตา

คืนนี้ไม่ต้องนอนแล้วตามหาพวกเขาให้เจอ?

มันจะเป็นไปได้ยังไงวะ!

………….

แผนกพิเศษของเมืองเอี๋ยนไห่

หน่วยงานต่าง ๆ เริ่มหารือเกี่ยวกับสิ่งชั่วร้าย

ชายตาเดียวยืนอยู่หน้าหน้าต่างสูงจากพื้นมองวิวกลางคืนข้างนอกพลางครุ่นคิด

เขากำลังนึกถึงผู้ป่วยสองคนในโรงพยาบาลจิตเวช

ก๊อกๆ!

"เข้ามา."

จินเหอลี่ในรองเท้าส้นสูงเอกสารกองใหญ่เข้ามาวางบนโต๊ะ

“เรื่องได้รับการตรวจสอบอย่างชัดเจน ปรสิตร้ายตัวแรกแซ่หวัง จากการติดตามพบว่าอีกฝ่ายซื้อปลาแซลมอนจากร้านขายอาหารทะเลเมื่อไม่กี่วันก่อนและปลาแซลมอนมีไข่ปีศาจแมลงวันปีศาจอยู่บนนั้น .”

“และหญิงที่ติดเชื้อมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขาก่อนจะติดเชื้อ”

“ผู้หญิงคนนั้นมีแฟนแล้ว จากการตรวจสอบของเรา เขาปลอดภัยและไม่มีไข่แมลงวันอยู่ในร่างกาย”

ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิง

ชายตาเดียวหยิบแฟ้มขึ้นมาอ่านช้าๆ ฟังรายงาน และพยักหน้าเป็นครั้งคราว สายตาของเขาจ้องไปที่หน้าเนื้อหาหน้าหนึ่งและอ่านอย่างระมัดระวัง

“มีบันทึกว่าวัตถุชั่วร้ายนั้นเสียชีวิตในหอผู้ป่วย ตามคำพูดของจางหงหมิน ผู้ป่วยทางจิตสองคนกดวัตถุชั่วร้ายลงบนเตียงและฆ่ามันอย่างลึกลับ ใช่ไหม?”

ถ้าเขาไม่รู้สถานการณ์ของผู้ป่วยทางจิตทั้งสองดี ข้อมูลนี้เขาจะไม่มีทางใส่ใจอย่างแน่นอน

แต่เพราะเขารู้เขาจึงเชื่อ

จินเหอลี่อธิบายว่า

“ฉันรู้ว่านี่เป็นสิ่งที่แปลก แต่คนคนนั้นเห็นด้วยตาของเขาอย่างแน่นอน เราทำได้แค่เลือกที่จะเชื่อ ตามที่ฉันเดา สัตว์ประหลาดแมลงวันน่าจะสูญเสียการควบคุมร่างกายทำให้ความแข็งแกร่งของมันลดลง”

เธอไม่เชื่อว่าปีศาจแมลงวันจะถูกฆ่าตายด้วยผู้ป่วยจิตเวชทั้งสองคน เธอคิดว่ามันน่าจะได้รับผลกระทบจากอะไรบางอย่างตั้งแต่แรก

ผู้ป่วยทางจิตทั้งสองเป็นเพียงคนธรรมดา พวกเขาจะต่อต้านสิ่งชั่วร้ายได้อย่างไร ดังนั้นเธอจึงเดาว่าชายที่แซ่หวังมียีนที่แข็งแรงมาก และเมื่อเขาถูกปรสิตชั่วร้ายเข้าสิงเขาจึงต่อต้านมันอย่างบ้าคลั่ง

“ฉันรู้สถานการณ์แล้ว” ชายตาเดียวกล่าว

เขารู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่เขาไม่ได้พูดออกมา

ถึงพูดไปก็ไม่มีใครเชื่ออย่างแน่นอน

“สถานการณ์ปัจจุบันแสดงให้เห็นปัญหา สิ่งชั่วร้ายปรากฏขึ้นอย่างจงใจ เรื่องนี้พวกเธอสอบสวนให้ดีหรือยัง?” ชายตาเดียวถาม

"ยัง" จินเหอลี่ตอบกลับ

ชายตาเดียวถอนหายใจ

“หาที่ชุมนุมของพวกมันให้เร็วที่สุด”

"ตกลงค่ะ"

จินเหอลี่บิดสะโพกของเธอและจากไป

เมื่อใดก็ตามที่ชายตาเดียวนึกถึงคนโรคจิตสองคน ด้วยเหตุผลบางอย่าง ขาของเขาจะรู้สึกเจ็บปวดราวกับว่าความรู้สึกนั้นฝังลึกอยู่ในจิตใจของเขา

ภายในสวนสาธารณะ

หลี่ไหลฟู่พาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเขาออกตามหาผู้ป่วยจิตเวชทั้งสองด้วยความสิ้นหวัง

เขายืนอยู่ในสวนสาธารณะ แหงนมองแสงจันทร์อันเจิดจ้า ด้วยความง่วงเหงาหาวนอนและจิตใจของเขาท้อแท้เป็นอย่างมาก

"พวกคุณอยู่ที่ไหน"

"ขอร้องล่ะช่วยแสดงตัวออกมาที"

หลี่ไหลฟู่เกือบจะคุกเข่าร้องไห้

8 มีนาคม!

แดดจัด!

และอุณหภูมิตอนนี้เหมาะแก่การออกไปเล่นน้ำ

หลี่ไหลฟู่นั่งอย่างอ่อนแรงบนม้านั่งในสวนสาธารณะ เขาไม่มีแรงจะค้นหาจริงๆ เขาและคนของเขาต่างก็ออกค้นหามาตลอดทั้งคืนจนกระทั่งช่วงสายก็ยังไม่พบ

“รองผอ. พวกเรามองหาทุกที่แล้วแต่ก็ยังไม่พบพวกเขา”

ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาที่จงรักภักดีต่อหลี่ไหลฟู่มากที่สุด หวงกวนไม่ได้กลับบ้าน และเขาตามหาผู้ป่วยจิตเวชทั้ง 2 ไปพร้อมกับหลี่ไหลฟู่ด้วยความซื่อสัตย์

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการประจบสอพลอ แต่เขาคิดว่าหลี่ไหลฟู่คือเจ้านายของเขา ดังนั้นการร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเจ้านายจึงเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว

หลี่ไหลฟู่กระสับกระส่ายและเศร้ามาก

"เฮ้!"

“พวกเรากลับกันเถอะตอนนี้ผมก็เริ่มหิวแล้ว”

หวงกวนกล่าวว่า “กินโจ๊กกับปาท่องโก๋หรือเปล่าครับ มีร้านดีๆที่เปิดมาหลายสิบปีอยู่แถวนี้ รับรองว่ารสชาติดีและสะอาดอีกด้วยผมอยากให้ผอ.ได้ลองจริงๆ”

“อร่อยจริงเหรอ” หลี่ไหลฟู่ถาม

"รับรองเลยครับ" หวงกวนตบหน้าอกของตัวเองเสียงดัง

“ตกลง”

หลี่ไหลฟู่ต้องการหาหลินฟ่านมาก แต่เขาหิวเขาจึงต้องกิน เขาไม่ใช่ชายหนุ่มอีกต่อไปแล้ว ความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งคืนทำให้เขาเหนื่อยล้าจนแทบจะเป็นลม