48 - ผมคือเยาวชนดีเด่นของเมืองเอี๋ยนไห่

48 - ผมคือเยาวชนดีเด่นของเมืองเอี๋ยนไห่

กลุ่มนักวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในชุดคลุมสีขาวทำความสะอาดที่เกิดเหตุ ปลาหมึกยักษ์ถูกยกขึ้นโดยปั้นจั่นและวางไว้หลังรถบรรทุกคันหนึ่ง

ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่วุ่นวาย

ปลาหมึกยักษ์ตัวนี้ตายแล้ว มีรอยฝ่ามือทั่วทั้งตัวของมัน และสภาพร่างกายของมันก็นุ่มนิ่มพังยับเยินไปทั้งหมด

แม้ว่าร่างกายทั้งหมดจะยังคงอยู่หลังความตาย แต่มันก็ใกล้จะสลายตัวเต็มที

“มีสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายปรากฏตัวขึ้นบนสะพานข้ามแม่น้ำเอี๋ยนไห่ คนของเราถูกส่งไปจัดการมันแล้ว”

เสียงมาจากเครื่องส่งรับวิทยุในมือของชายตาเดียว ตอนนี้อารมณ์ของเขาสงบมาก ไม่มีความผันผวนใดๆ ไม่เหมือนกับตอนที่ผู้ป่วยจิตเวชทั้งสองคนวนเวียนอยู่ใกล้ๆตัวเขา

แต่ทันทีที่เขากำลังก้าวเดินเขาก็มองไปที่ขาของตัวเองด้วยความรู้สึกแปลกๆ เหตุการณ์ที่ขาของเขาเป็นอัมพาตยังคงหลอกหลอนเขาอยู่ไม่หาย

ปลาหมึกยักษ์ตัวนี้โชคร้ายจริงๆ มันปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาที่ชายตาเดียวคุ้มคลั่งถึงขีดสุด ดังนั้นชะตากรรมของมันจึงถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก

ลูกชายของปลาหมึกยักษ์ก็ปรากฏตัวขึ้นบนสะพานเพื่อตามหาพ่อ และตอนนี้สภาพของมันก็ไม่แตกต่างจากพ่อเท่าไหร่

พวกมันเพียงต้องการออกมาเดินเล่นแต่กลับต้องเสียชีวิตอย่างน่าสังเวชแบบนี้ นับเป็นเรื่องราวโศกนาฏกรรมของโลกอย่างแท้จริง

บนสะพานข้ามแม่น้ำ.

รถจอดอยู่ที่นั่น และผู้คนมากมายยังคงตกใจจากการปรากฏตัวของสิ่งมีชีวิตชั่วร้าย

ในระยะไกล นักสู้ทั้งสี่พุ่งขึ้นไปบนสะพานอย่างรวดเร็วด้วยทักษะที่กระฉับกระเฉงราวกับเสือที่ดุร้าย ทุกครั้งที่เท้าของพวกเขาเหยียบหลังคารถพวกเขาจะทะยานไปข้างหน้า 4-5 เมตร

พวกเขารู้ว่ามีสัตว์ร้ายอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำ และพวกเขาก็รีบมาที่นี่ด้วยความร้อนรน

คู่ต่อสู้เป็นสัตว์ร้ายระดับสามที่มีความแข็งแกร่งเฉกเช่นเดียวกับสัตว์ร้ายที่อยู่ท่าเรือ

ไม่คิดว่าเมืองเล็กๆแบบเอี๋ยนไห่จะมีสัตว์ร้ายซ่อนตัวอยู่มากมายถึงขนาดนี้

ช่วงเวลาปกติเป็นการยากที่จะค้นพบสิ่งชั่วร้ายเหล่านี้ และพวกเขาจำเป็นต้องค้นหาอย่างระมัดระวัง

แต่ตราบใดที่สิ่งชั่วร้ายปล่อยพลังงานมืด สัญญาณเตือนจะดังขึ้นจากสำนักงานใหญ่ซึ่งพวกเขาจะถูกส่งตัวไปปราบปรามพวกมันทันที

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณนักวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่มีส่วนร่วมอย่างเงียบๆ

หากไม่มีเทคโนโลยีชั้นสูงเช่นนี้ พวกเขาแทบจะไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าความโกลาหลในเมืองเอี๋ยนไห่จะเป็นอย่างไร

อย่างรวดเร็ว.

ชายคนหนึ่งและหญิงสาวอีกสามคนปรากฏตัวขึ้นในสถานที่ที่พลังงานผันผวน พวกเขาพร้อมที่จะต่อสู้ แต่ฉากที่อยู่ตรงหน้าทำให้พวกเขาสับสนเป็นอย่างมาก

ฉากนั้นวุ่นวายจริงๆ แต่ไม่มีสิ่งชั่วร้าย

“เครื่องส่งสัญญาณบอกว่ามีสิ่งชั่วร้ายไม่ใช่หรือ? มันหนีไปแล้วหรือเปล่า”

“ระวังให้ดี ความผันผวนของพลังงานแสดงให้เห็นว่ามันอยู่ที่นี่ บางทีมันอาจซ่อนตัวอยู่”

“กัปตัน มีผู้ได้รับบาดเจ็บสามคนที่นี่”

มีคนสามคนนอนอยู่หน้ารถพยาบาล คนที่โชคร้ายที่สุดคือคนที่ไม่สามารถพูดได้ซึ่งรองรับร่างกายของรองผอ.หลี่และคนขับรถอย่างเต็มที่

เดิมทีเขาได้รับบาดเจ็บจากสิ่งชั่วร้ายอยู่แล้ว และอาการบาดเจ็บของเขาก็ไม่เบา ตอนนี้เขายิ่งเป็นเบาะรองกระแทกให้กับคนทั้งสอง สภาพของเขาจึงสาหัสสากรรจ์เข้าไปอีก

หญิงสาวที่จบการศึกษาจากวิทยาลัยการแพทย์รีบรักษาคนสามคนที่นอนอยู่บนกระโปรงรถ เธอชี้มือไปที่คนทั้ง 3 และไฟสีเขียวก็ปรากฏออกมาจากมือของเธอ

หลี่ไหลฟู่ยังไม่แก่เท่าไหร่ เมื่อได้รับการรักษาเขาก็เป็นคนแรกที่ตื่นขึ้น

"ผมอยู่ที่ไหน?"

จากนั้นคนแปลกหน้าสี่คนก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของเขา เขารู้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร คนพวกนี้คือยอดฝีมือที่แผนกพิเศษส่งมาจัดการสิ่งชั่วร้าย

ในที่สุดเขาก็ปลอดภัยแล้ว

เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เมื่อเขาขยับตัวคนขับรถก็ตื่นขึ้นเช่นกัน

“ผอ. ครับ ผมจะปกป้องคุณเอง”

ประโยคแรกจากคำพูดของคนขับรถทำให้หลี่ไหลฟู่ประทับใจมาก เขาตั้งใจว่าจะส่งเสริมคนขับรถให้มีสถานะความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นหลังจากนี้

“นี่นาฬิกาของคุณครับผอ. ผมเก็บมันไว้อย่างดี”

คนขับมอบนาฬิกาดิจิตอลกลับคืนให้รองผอ.หลี่ก่อนจะลูบหน้าอกของตัวเองด้วยสีหน้าเหยเก

หลี่ไหลฟู่หยิบนาฬิกาดิจิตอลมาสวมที่ข้อมืออย่างสงบ เขามองดูสถานการณ์โดยรอบและมองหาผู้ป่วยทั้งสอง

พวกเขาไปไหน? อย่าบอกนะว่าพวกเขาถูกสิ่งชั่วร้ายจัดการไปแล้ว

ในขณะที่กำลังสับสนอย่างหนักหลี่ไหลฟู่ก็เห็นคนทั้งสองนอนหลับไหลอยู่บนเปลพยาบาลข้างๆรถ เขาถอนหายใจเบาๆด้วยความโล่งใจ

ในสถานการณ์เช่นนี้พวกคุณยังนอนหลับได้ น่าเหลือเชื่อจริงๆ!

แต่มีข้อสงสัยบางอย่างในใจเขา ก่อนหน้านี้เขาถูกเจ้าสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายโจมตี แล้วตอนนี้มันไปอยู่ที่ไหน?

"ตื่นได้แล้ว"

หลี่ไหลฟู่ตบเปลฉุกเฉิน

หลินฟ่านและผู้เฒ่าจางค่อยๆลืมตาขึ้น พวกเขาลุกขึ้นนั่งด้วยความสับสน

"พวกเราอิ่มมากเลยเผลอหลับไป"

หลินฟ่านและผู้เฒ่าจางมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างสดใส

"คุณตื่นแล้ว"

“อืม รู้สึกดีจริงๆ”

"ฮ่าๆๆ!"

"ฮ่าๆๆ!"

พวกเขาหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข จากนั้นพวกเขาก็กระโดดลงมาจากเปลเข็นและเดินไปรอบด้วยความสงสัยว่าผ่านไปนานขนาดนี้พวกเขายังไปไม่ถึงโรงพยาบาลอีกเหรอ?

ยอดฝีมือทั้งสี่จากแผนกพิเศษได้เฝ้าสังเกตสถานการณ์โดยรอบอย่างรอบคอบ พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งชั่วร้ายอยู่ที่ไหน หรือว่ามันหลบหนีไปแล้ว?

จากนั้นพวกเขาก็พบเบาะแสบางอย่าง

เห็นได้ชัดว่ามีรอยร้าวบนพื้นจากการถูกโจมตีอย่างรุนแรง แต่ใครที่เป็นคนทำเรื่องนี้?

“กัปตัน มีของเหลวอยู่ที่นี่ ฉันเพิ่งทดสอบมันเป็นเลือดของสิ่งชั่วร้าย”

เลือดของปลาหมึกชั่วร้ายหกลงบนพื้นและมีกลิ่นเนื้อจางๆในอากาศ พวกเขาไม่ค่อยแน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น

กลิ่นหอมมาจากไหน?

หลินฟ่านและผู้เฒ่าจางเป็นผู้ป่วยทางจิต โดยหลักการแล้วพวกเขานำสิ่งของที่ยืมมากลับไปคืนที่เดิมตั้งแต่แรก หลักฐานทุกอย่างจึงหายสาบสูญไปหมด

“คุณพอจะรู้ไหมว่าสิ่งชั่วร้ายอยู่ที่ไหน” ชายที่แข็งแกร่งคนหนึ่งถาม

รองผอ.หลี่ก็สับสนเช่นกัน เขาไม่รู้ว่าสิ่งชั่วร้ายหายไปไหน เขาไม่มีความสามารถแม้แต่จะเผชิญกับสิ่งชั่วร้ายด้วยซ้ำ ก่อนที่เขาจะสลบไปเขามองเห็นมันจากที่ไกลๆเท่านั้นเอง

ตามเหตุผลปกติเขาควรจะถูกเจ้าสิ่งชั่วร้ายนั้นกินเข้าไปแล้ว

แต่ตอนนี้.

ก่อนที่พวกเขาจะได้รับการช่วยเหลือ พวกเขายังคงนอนอยู่บนกระโปรงรถในขณะที่ผู้ป่วยทางจิตทั้งสองนอนบนเปลฉุกเฉิน

เรื่องนี้น่าสนใจมาก

หลี่ไหลฟู่กำลังจะพูดความจริง แต่ถูกคนขับอยู่ด้านข้างดึงแขนไว้

“มันถูกขับไล่ไปแล้วด้วยฝีมือของผอ.เรา” คนขับมองไปที่หลี่ไหลฟู่ด้วยสีหน้าจริงจัง

“เราเห็นปลาหมึกชั่วร้ายกำลังเข้ามาหาเรา และในตอนนั้นผอ.ก็ต่อสู้กับมันอย่างกล้าหาญด้วยเหล็กเพียงท่อนเดียว

คุณก็เห็นแล้วว่าสภาพของผอ.ได้รับบาดเจ็บมากแค่ไหน ก่อนหน้านี้เขาต่อสู้กับสิ่งชั่วร้ายอย่างดุเดือด แม้ว่าเขาจะถูกกระแทกมาตรงนี้แต่เขาก็ตอบโต้จนมันต้องหนีไป "

คนขับรถรู้ดีถึงประโยชน์ในการผายลม(พูดจาไร้สาระ) ดังนั้นเขาจึงผายลมไม่หยุด”

เขาเชื่อจริงๆว่าคนที่ขับไล่ปลาหมึกยักษ์ตัวนั้นไปคือรองผอ.หลี่ ถ้าไม่ใช่รองผอ.หลี่หรือว่าจะเป็นคนบ้าสองคนนั้น อย่าล้อเล่นดีกว่า?

หลี่ไหลฟู่มองคนขับด้วยความประหลาดใจ ความหมายในดวงตาของเขาชัดเจนมาก แม้ว่าคุณจะบอกว่าเป็นผมแต่มันก็มากเกินไปหน่อย

"จริงๆเหรอ?" ชายที่แข็งแกร่งจากแผนกพิเศษถามด้วยความงุนงง

เขามองไม่เห็นอะไรที่พิเศษจากผอ.ที่อยู่ตรงหน้า คนคนนี้เหมือนกับอาจารย์หมอธรรมดา มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมากเกินไป

หลี่ไหลฟู่ครุ่นคิดครู่หนึ่งและพูดอย่างช้าๆว่า

“ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ก่อนหน้านี้ผมใช้ชะแลงแทงเข้าไปในดวงตาของปลาหมึก บางทีมันอาจจะเจ็บปวดจนหนีไปก็ได้

ถึงผมจะแก่แล้วแต่เมื่อตอนเป็นหนุ่มผมเคยได้รับเลือกให้เป็นเยาวชนดีเด่นของเมืองเอี๋ยนไห่ ผมจบการศึกษาจากวิทยาลัยพุทธะ หลังจากนั้นผมก็เป็นทหารอยู่สามปี มันทำให้ผมมีความแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาอยู่เล็กน้อย”