38 - ยังจะบอกว่าคุณไม่ใช่ผู้ป่วยทางจิต!

38 - ยังจะบอกว่าคุณไม่ใช่ผู้ป่วยทางจิต!

ผอ.ฮ่าวรีเฟรชกลุ่มเพื่อนของเขาด้วยความรู้สึกโกรธ

"ไอ้บ้านั่นกล้าทำกับฉันจริงๆ"

หลินฟ่านเป็นผู้ป่วยในโรงพยาบาลจิตเวชชิงซาน คนที่สมควรได้หน้ามากที่สุดในเรื่องนี้มันควรจะเป็นตัวเขา น่าเสียดายที่เขารู้เรื่องนี้ช้าเกินไป จึงทำให้ไอ้สาระเลวนั้นคว้าโอกาสไปก่อน!

เขาทนเรื่องนี้ไม่ได้

ผอ.ฮ่าวนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พร้อมกับเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เขาต้องทำอะไรสักอย่างในเรื่องนี้

โรงพยาบาลหลาง.

หลินฟ่านนั่งบนเตียงกับผู้เฒ่าจาง พวกเขาจ้องมองที่โค้กและสไปรท์ในมือด้วยความไม่พอใจ

“นี่ไม่ใช่โค้ก มันแย่มาก”

"นี่ไม่ใช่สไปรท์ มันแย่มาก"

“ผมอยากกินโค้ก”

“ผมอยากกินสไปรท์”

จางหงหมินนั่งเฉยๆโดยไม่กล้าพูดอะไรสักคำ คนบ้าทั้งสองมีอาการหนักมาก พวกเขาดื่มโค้กและสไปรท์ แต่บอกว่ามันไม่ใช่

พยาบาลที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินการสนทนาระหว่างผู้ป่วยทางจิตทั้งสอง และเธอก็ไม่กล้าพูดอะไรเช่นกัน คุณหมอได้กำชับเธอไว้แล้วว่าเธอไม่จำเป็นต้องตอบสนองต่อคำพูดของพวกเขา

ผู้เฒ่าจางแหย่หลินฟ่านและชี้ไปที่ชายตาเดียวพร้อมกับพูดว่า

"เขาเป็นคนดีจริงๆ"

"ทำไม?"หลินฟ่านถาม

“เขาไม่ได้ขอนาฬิกาผม แต่กลับมอบเงินให้พวกเรามากมาย” ผู้เฒ่าจางชอบนาฬิกาของเขามาก เขาใช้เงินมากมายมหาศาลเพื่อซื้อมัน แม้จะมีปัญหาบ่อยครั้งแต่เขาก็ยังชอบมันอยู่ดี

"เขาก็เป็นคนดีจริงๆ" หลินฟ่านกล่าว

ทั้งสองดื่มเครื่องดื่มในมือ

ชายตาเดียวมองพวกเขาด้วยความรำคาญและพูดว่า

"คุณเพิ่งสัญญาว่าจะพูดถึงสถานการณ์ของตัวเอง ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยเล่ามาหน่อย"

"ตกลง."หลินฟ่านกล่าวอย่างใจเย็น

“คุณใช้ไฟฟ้ากระตุ้นร่างกายจริงหรือ ตอนนั้นคุณรู้สึกอย่างไร” ชายตาเดียวถาม เขาอ่านเอกสารที่ผอ.ฮ่าวรวบรวมไว้ และรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากที่หลินฟ่านยังไม่ตาย

หลินฟ่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่รู้สึกอะไร แค่ชา เวียนหัวนิดหน่อย”

"ทำไมคุณทำแบบนี้?" ชายตาเดียวถาม

"ผมอยากฝึกความแข็งแกร่ง" หลินฟ่านมองไปที่ชายตาเดียวแล้วพูดต่อไปว่า

“การฝึกฝนค่อนข้างประสบผลสำเร็จ หลังจากที่ผมส่งร่างกายอย่างหนักผมก็จะให้เขาฝังเข็มให้ แม้ว่าการฝังเข็มแรกๆจะเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่หลังจากผ่านครั้งที่ 2 ที่ 3 ไปคุณก็จะไม่ได้รู้สึกอะไรอีก”

ชายตาเดียวมองไปที่หลินฟ่าน จากนั้นมองไปที่ผู้เฒ่าจางก่อนจะถอนหายใจ

“ฉันคิดมากเกินไปแล้ว!”

จริงอยู่ว่าคนป่วยทางจิตไม่ง่ายที่จะสื่อสาร เขายอมแพ้แล้วและไม่อยากถามอะไรมาก ทั้งหมดเป็นเพราะเขาคิดมากเกินไป จึงถามคำถามเหล่านี้

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้รับคำตอบที่เป็นประโยชน์

ชายตาเดียวหันศีรษะไม่ต้องการที่จะพูดอะไรกับพวกเขาอีก

หลังจากนั้นท้องฟ้าเริ่มมืดลง

“เหล่าจาง คุณหิวไหม” หลินฟ่านถาม

ผู้เฒ่าจางสัมผัสท้องของเขา

"หิวนิดหน่อย"

“งั้นก็ออกไปกินข้าวกัน” หลินฟ่านกล่าว

"ไปกันเลย"

ผู้ป่วยทางจิตทั้งสองสวมรองเท้าและเดินออกไปข้างนอก พยาบาลที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูได้ไปเข้าห้องน้ำพอดี ซึ่งนี่คือโอกาสที่พวกเขารอมาเกือบทั้งวัน

ชายตาเดียวมองทั้งสองออกไปแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความ

[ผมจะกลับพรุ่งนี้ คืนนี้ยังคงลาดตระเวนเหมือนเดิม กวาดล้างสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดเท่าที่จะทำได้ 】

หลินฟ่านจับมือกับผู้เฒ่าจางและเดินช้าๆในทางเดินของโรงพยาบาล

เมื่อชายหนุ่มคนหนึ่งเห็นฉากนี้หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ตอนนี้เขาโตมากแล้วจึงรู้สึกเขินอายเป็นอย่างมากที่ต้องจับมือกับพ่อ

แต่เมื่อเขาเห็นท่าทางของพวกหลินฟ่านมันก็ทำให้เขารู้สึกละอายใจเล็กน้อย

“มีอะไรหรือเปล่า” ชายชราสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกชายจึงถามด้วยสีหน้างุนงง

ชายหนุ่มหันกลับมาด้วยดวงตาแดงก่ำเขาพูดว่า

“พ่อครับจับมือผมไว้เหมือนตอนที่ผมยังเป็นเด็ก”

ชายชราที่ป่วยตกตะลึงอยู่เล็กน้อยก่อนที่เขาจะยิ้มออกมา

"ถ้าอย่างนั้นก็จับมือพ่อ"

"ครับ"

ภาพอันอบอุ่นปรากฏขึ้น นี่เป็นผลกระทบที่ผู้ป่วยทางจิตทั้งสองสร้างขึ้น

หลินฟ่านและผู้เฒ่าจางยืนอยู่ชั้นล่างในโรงพยาบาล พวกเขามองไปรอบๆด้วยท่าทางสับสน

"กินที่ไหนดี?"

"ไม่รู้."

“งั้นก็ไปต่อ”

"ตกลง"

ในพุ่มไม้เล็กๆไกลจากโรงพยาบาล

มีเงาสีดำเคลื่อนที่ขึ้นสู่ปลายยอดของต้นไม้อย่างรวดเร็ว

มันคืองูตัวเล็กๆที่มีลวดลายแดงดำ

เกล็ดงูเต็มไปด้วยกลิ่นอายมืดมน และดวงตาขนาดเท่าถั่วเขียวของมันก็จับจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในความมืด

ถ้าคนในแผนกพิเศษของเมืองเอี๋ยนไห่เห็นงูตัวนี้ พวกเขาจะจำมันได้อย่างแน่นอน มันเป็นสัตว์ร้ายระดับสอง งูลึกลับ สัตว์ร้ายเลือดเย็น มันโหดร้ายและยากที่จะจัดการ

โดยปกติมันจะซ่อนตัวอยู่ในความมืดและฆ่าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

พิษของมันรุนแรงเป็นอย่างมาก

ตอนนี้งูลึกลับเต็มไปด้วยความโกรธ การที่มันย่อขนาดลงและเพิ่มความน่ารักให้กับตัวเองทำให้มันเกิดความรู้สึกขยะแขยง แต่เนื่องจากพวกมันมีขนาดเล็กลง มนุษย์จึงไม่ได้หวาดกลัวพวกมันเท่าไหร่

และด้วยความช่วยเหลือจากความรักของมนุษย์ทำให้พวกมันสามารถซ่อนตัวจากหน่วยพิเศษได้ค่อนข้างดี

เพลงงูลึกลับนั้นโชคร้ายมาก แม้ว่ามันจะเปลี่ยนร่างเป็นงูตัวเล็กๆน่ารักแล้วแต่คนที่เห็นมันกับกรีดร้องออกมาพร้อมทั้งทุบตีมันอย่างรุนแรง

งูลึกลับโกรธมาก มันลงมือฆ่าคนคนนั้นในทันที

“เจ้ามนุษย์โง่ ข้าน่ารักขนาดนี้พวกเจ้ายังมองไม่เห็นอีกหรือ?”

ในขณะนั้นเอง

ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะมีอายุประมาณ 30 กลางๆ เอนกายอยู่ใต้ต้นไม้ที่งูลึกลับซ่อนตัวอยู่ เธอกวักมือเรียกหลินฟ่านและผู้เฒ่าจางซึ่งเดินผ่านมาพอดี

เดินมาตั้งนานไม่เห็นมีที่กิน

“สวัสดี พี่สาวมีอะไรกินหรือเปล่าพวกเราหิวมาก”

หลินฟ่านเห็นผู้หญิงคนนั้นยื่นนิ้วเข้าหาเขา เขาจึงคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะมอบอาหารให้

ผู้หญิงยิ้มสดใสและกล่าวว่า

"ฉันช่วยให้พวกคุณอิ่มได้ แค่คนละ 80 หยวนเท่านั้น"

หลินฟ่านและผู้เฒ่าจางมองหน้ากันด้วยความงุนงง

"เราไม่มีเงิน"

“นี่มันไม่แพงเลยนะ เอาเถอะเห็นว่าน้องชายยังหนุ่มแน่นอยู่ฉันจะลดราคาให้ 50 ก็แล้วกัน แต่ผู้เฒ่าคนนี้ต้องคิดราคา 80 เหมือนเดิม” .

"เราไม่มีเงิน" หลินฟ่านกล่าว

"เราหิวนิดหน่อย" ผู้เฒ่าจางกล่าว

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าทั้งสองไม่ได้ล้อเล่น สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนไปและเธอตะคอกออกมาด้วยความรำคาญ

"ถ้าไม่มีเงินแล้วมาทำอะไรที่นี่"

หลินฟ่านพูดอย่างสงบ: "ผมเห็นพี่สาวกวักมือเรียกเลยเดินเข้ามา"

ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกว่าสมองของทั้งสองคนดูเหมือนจะผิดปกติเล็กน้อย และด้วยความช่วยเหลือของแสงสลัว เธอเห็นป้ายที่ห้อยอยู่ที่คอของพวกเขา เธอจึงหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างระมัดระวัง

มิน่าล่ะ?

"โรงพยาบาลจิตเวชชิงซาน"

“พวกคุณเป็นโรคจิต” ผู้หญิงคนนั้นอุทานออกมาด้วยความตกใจ

หลินฟ่านและผู้เฒ่าจางส่ายหัวพร้อมกัน "พวกเราไม่ใช่"

"ป้ายนี้แขวนอยู่บนเสื้อของพวกคุณยังจะบอกว่าไม่ใช่อีก" ผู้หญิงคนนั้นกระโดดถอยหลังด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบถอยห่างจากพวกเขาให้ไกลที่สุด