25 - นี่คงเป็นภาพลวงตาอย่างแน่นอน?

25 - นี่คงเป็นภาพลวงตาอย่างแน่นอน?

"มันน่ารักมาก ๆ."

ผู้เฒ่าจางมองดูสุนัขขาสั้นตัวเล็กด้วยความหลงใหล

"อืม น่ารักจริงๆ" หลินฟ่านพยักหน้า

สุนัขคร่ำครวญเยาะเย้ย

น่ารัก?

ใช่ มันน่ารักจริงๆ

มนุษย์ช่างเต็มไปด้วยความโง่เขลา พวกเขาถูกหลอกลวงด้วยรูปลักษณ์ภายนอกอย่างง่ายดาย หากพวกเขารู้ว่าสุนัขที่น่ารักนี้เป็นสัตว์ร้ายระดับสอง พวกเขาอาจจะไม่พูดอย่างนั้น

ได้โปรดดูแลฉันอย่างดี เมื่อฉันหายเป็นปกติแล้วฉันจะตอบแทนพวกคุณอย่างถึงที่สุด ฉันจะกินพวกคุณลงไปในคำเดียว ฮ่าๆๆ

แต่แล้วความคิดของเจ้าสุนัขตัวน้อยก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

อะไร!

สุนัขคร่ำครวญพบว่ามนุษย์คนหนึ่งกำลังน้ำลายไหล เขาถูกดึงดูดด้วยรูปลักษณ์ที่น่ารักของมันหรือไม่?

ฮาฮา!

ไม่คิดว่าพวกมนุษย์จะหลงใหลมันถึงขนาดนี้!

"น่ารักจัง มันต้องอร่อยแน่ๆ" ผู้เฒ่าจางพึมพำ

หลินฟ่านเฝ้าดูอย่างตั้งใจ น้ำลายของเขาค่อยๆตกลงไปที่พื้น

"ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน"

"น่ารัก = อร่อย"

สุนัขคร่ำครวญเข้าใจภาษามนุษย์ และค่อยๆตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ

สมองของมนุษย์ทั้งสองนี้ผิดปกติหรือไม่?

ผู้เฒ่าจางดึงเข็มเงินที่ติดอยู่กับตัวสุนัขออกมาและกล่าวด้วยความเสียใจ

“ผมพยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่สามารถรักษาชีวิตของมันไว้ได้ เด็กน้อยหลับตาลงเถอะ ชาติหน้าขอให้เจ้าอย่าได้พบความทุกข์ทรมานแบบนี้อีก”

ผู้เฒ่าจางยื่นมือไปข้างหน้าเพื่อปิดดวงตาของสุนัข

สุนัขคร่ำครวญจ้องไปที่มนุษย์ทั้งสองด้วยความตกตะลึง

"หลับให้สบายนะ"

สุนัขคร่ำครวญยังคงจ้องมองด้วยดวงตากลมโต

"มันยังไม่ตาย" ผู้เฒ่าจางกล่าว

หลินฟ่านพูดอย่างใจเย็น

"งั้นรอให้มันตายเถอะ หลังจากที่มันตายแล้วพวกเราค่อยเอาไปกิน"

"ดี"

หลังจากนั้นหลินฟ่านและผู้เฒ่าจางก็นั่งรออยู่บนเตียง พวกเขาจ้องมองไปที่สุนัขคร่ำครวญราวกับว่าความตายของมันกำลังจะมาถึงในไม่ช้า ตราบใดที่มันหลับตาพวกเขาจะลงมือในทันที

พวกเขาไม่รู้ถึงความคิดภายในใจของสุนัขคร่ำครวญ

สุนัขคร่ำครวญรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับมนุษย์สองคนนี้ ในความคิดของมันคนพวกนี้แตกต่างจากมนุษย์ธรรมดาอย่างสิ้นเชิง

สุนัขคร่ำครวญแปลงร่างเป็นสุนัขที่น่ารัก พวกเขาไม่เพียงไม่กอดมันไว้ในอ้อมแขนเท่านั้น พวกเขายังพยายามที่จะให้มันตายอีกด้วย!

“ดูแผลของมันมีเลือดออกอีกแล้ว” ผู้เฒ่าจางชี้ไปที่หลังของสุนัขด้วยความดีใจ

“ดีแล้ว ถ้ามันเลือดไหลมากๆมันก็จะตายเร็วขึ้น” หลินฟ่านกล่าว

“มันต้องตายแน่นอนอยู่แล้ว แต่น่าสงสารจริงๆมันยังเด็กอยู่เลย ตัวมันเล็กนิดเดียวแบบนี้ผมกลัวว่าคุณจะไม่อิ่ม เอาอย่างนี้แล้วกันผมจะกินแค่ขาข้างเดียว”

“แน่นอน ผมจะยกขาข้างหนึ่งของมันให้คุณ”

“คุณเป็นคนดีมากไม่เสียแรงที่เราเป็นเพื่อนกันมาหลายปี แต่เนื้อของมันจะอร่อยไหม?”

“มันน่ารักขนาดนี้เนื้อของมันต้องอร่อยอยู่แล้ว”

"ใช่ มันต้องอร่อยแน่นอน"

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างอบอุ่น ในขณะที่รอให้สุนัขเลือดออกจนตาย

สุนัขคร่ำครวญรู้สึกสับสนเล็กน้อย

พวกเขาจะกินมันจริงๆ?

ฉันเป็นสุนัขที่น่ารักขนาดนี้พวกคุณยังจะกินได้ลง พวกคุณมีมนุษยธรรมหรือเปล่า?

ในเวลานี้สถานการณ์ในวอร์ดนั้นแปลกมาก

คนโรคจิตสองคนกับสุนัขตัวหนึ่งกำลังมองหน้ากัน บาดแผลของสุนัขค่อนข้างรุนแรงและมีเลือดออกอยู่ตลอดเวลา

หากคนธรรมดามองเห็นการกระทำของพวกหลินฟ่าน พวกเขาคงยอมรับไม่ได้ต่อความเลือดเย็นไร้มนุษยธรรมเช่นนี้!

สถานการณ์ของสุนัขคร่ำครวญนั้นไม่ค่อยดีนัก เพื่อสร้างรูปลักษณ์ที่ดูน่ารักให้กับตัวเอง อาการบาดเจ็บของมันก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

ถ้ามันไม่ห้ามเลือดเดี๋ยวนี้รับรองว่ามันจะไม่มีโอกาสเห็นแสงอาทิตย์ของวันใหม่อย่างแน่นอน

ไอ้สาระเลวเอ้ย มนุษย์พวกนี้ต้องรู้ว่าชั้นเป็นใครแน่ๆ พวกมันกำลังหยอกล้อฉันอยู่!

ฉันไม่มีทางยอมให้พวกมันสมใจ ฉันต้องกินพวกมันก่อน

คร่อก!!!

เสียงคำรามต่ำทื่อๆดังมาจากลำคอของสุนัขคร่ำครวญ รูปร่างที่เต็มไปด้วยความน่ารักของมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ขาสั้นๆกลายเป็นขาหนามีเส้นขนสีเขียว กรงเล็บของมันแหลมคมจนแทงทะลุผ้าห่มเผยให้เห็นผ้าฝ้ายสีขาวที่อยู่ด้านใน

หลินฟ่านกำลังก้มศีรษะลงเพื่อพูดคุยกับผู้เฒ่าจาง แต่เขาค่อยๆตระหนักว่าเงามีขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในห้อง

เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นพวกเขาก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมากที่สุนัขตัวเล็กกลายเป็นสุนัขตัวใหญ่?

เขี้ยวของมันแหลมคมเป็นอย่างมาก และน้ำลายที่น่ารังเกียจของมันก็ไหลออกมาจากปากไม่หยุด

“ผมกลัวหมาตัวใหญ่”

ผู้เฒ่าจางซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหลินฟ่าน แต่ยังคงยึดศีรษะออกมาและกล่าวว่า

"ตอนนี้มันตัวใหญ่แล้ว น่าจะเพียงพอให้พวกเรากินจนอิ่ม"

กูลูลู!

ท้องของหลินฟ่านเริ่มประท้วง เขาหิวจนแทบจะทนไม่ไหว

"ลูกสุนัขที่น่ารักกลายเป็นสุนัขตัวใหญ่ที่น่ารัก มันต้องอร่อยแน่ๆ"

สุนัขคร่ำครวญโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก มันส่งเสียงคำรามพร้อมกับงับไปที่คอของหลินฟ่านอย่างแรง

บูม!

เวลาหยุดนิ่ง

ทุกสิ่งรอบตัวเงียบสงัด

สุนัขคร่ำครวญเชื่อเสมอมาว่ามันสามารถกัดคอของหลินฟ่านให้ขาดได้ด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว แต่มันไม่เคยคิดมาก่อนว่าเพียงกำปั้นเดียวของฝ่ายตรงข้ามจะทำให้มันกระเด็นไปอัดผนัง

"เหล่าจางรีบมาดู ขนของมันนิ่มมากเราควรจะเอาไปทำเป็นผ้าห่ม"

หลินฟ่านกดศีรษะด้านหลังคอของสุนัขคร่ำครวญลงกับพื้นด้วยความตื่นเต้น แขนขาทั้ง 4 ข้างของมันเหยียดตึงราวกับถูกลวดขึง

“ลองจับดู โคตรนิ่มเลย” หลินฟ่านกล่าว

นี่เป็นเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายสำหรับสุนัขค่ำครวญ แม้แต่ยอดฝีมือที่จบจากวิทยาลัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดทั้ง 4 ก็ยังถูกมันฆ่าตายไปแล้ว แต่สภาพของมันตอนนี้หมายความว่าอย่างไร?

“ผมสัมผัสมันได้ไหม” ผู้เฒ่าจางชอบสุนัขมาก โดยเฉพาะสุนัขที่น่าอร่อยแบบนี้

"ใช่ มันดีมาก ลองจับดูสิ" หลินฟ่านกล่าว

ผู้เฒ่าจางยื่นมือออกมาช้าๆ พยายามจับขนของสุนัข

สุนัขคร่ำครวญ ตอบสนองอย่างรุนแรงมันต้องการสลัดการควบคุมของหลินฟ่านเพื่อกัดผู้เฒ่าจาง

บูม!

หลินฟ่านตบปากสุนัขอย่างแรงจนฟันของมันหลุดกระเด็น

“ดำน้อยเจ้าต้องเชื่อฟังมากกว่านี้ เขาเป็นเพื่อนของฉัน ถ้าเจ้าทำตัวไม่สุภาพเจ้าก็จะได้รับความเจ็บปวด” หลินฟ่านกล่าวอย่างโกรธเคือง

สุนัขคร่ำครวญตะลึง

สมองของมันว่างเปล่า

คนๆนี้มีพลังระดับไหน...

ทำไมคนที่แข็งแกร่งเช่นนี้ถึงทำตัวบ้าๆบอๆไร้สติ?

มันต้องเป็นภาพลวงตา!

ถูกต้อง!

นี่คงเป็นภาพลวงตาอย่างแน่นอน!