19 - วอร์ด 666 มีคนกำลังฆ่ากัน

19 - วอร์ด 666 มีคนกำลังฆ่ากัน

ทางเดิน.

พยาบาลชายกำลังลาดตระเวน เขาชื่อคือหลี่อั้ง(แดง) เขาเพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย ครั้งหนึ่งเขาเคยมีความฝันที่จะเป็นผู้ชายที่กล้าหาญและหวังว่าจะได้เข้าเรียนในวิทยาลัยชั้นนำทั้งสี่แห่ง

น่าเสียดายที่ควาสามารถของเขาไม่เพียงพอ เขาจึงเรียนได้แต่วิทยาลัยสามัญทั่วไปเท่านั้น

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เคยละทิ้งความฝันในใจ

หลังจากสำเร็จการศึกษาเขาได้รับมอบหมายให้มาโรงพยาบาลจิตเวชชิงซาน

ที่นี่เขารู้สึกว่าคนไข้เหล่านี้น่ารักมาก แม้ว่าสิ่งที่พวกเขาพูดในบางครั้งอาจเข้าใจยาก แต่หัวใจของเขาก็มีความสุขเมื่อเห็นรอยยิ้มที่จริงใจนั้น

ลุงหวังคนไข้ที่นี่แนะนำให้หลี่อั้งรู้จักกับหลานสาวของเขา พวกเขาใช้เวลาดูใจไม่นานและตกลงที่จะเป็นแฟนกัน

หญิงสาวคนนี้ตัวเล็กและน่ารักมาก นิสัยของเธอและเขาเข้ากันได้ดีทุกอย่าง ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือเธออ้วนเล็กน้อย แต่หญิงสาวสัญญาว่าจะลดน้ำหนักในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

เมื่อเขามองดูเงินเดือนของตัวเองและเปรียบเทียบกับความงามของหญิงสาว มันทำให้เขารู้สึกเขาไม่คู่ควรกับเธออย่างยิ่ง

บูม! บูม!

“เสียงอะไร”

หลี่อั้งขมวดคิ้วและมองหาที่มาของเสียง

เขาหันหลังให้วอร์ด 666 และเสียงพวกนั้นดูเหมือนจะมาจากด้านหลัง เขาหันกลับไปและเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในวอร์ด 666 ผ่านหน้าต่างที่ฝังอยู่ในกำแพง

สีหน้าร่าเริงของเขาค่อยๆหายไป และรอยยิ้มของเขาก็แข็งเกร็งในทันที

เขาเห็นหลังของผู้เฒ่าจางและชายหนุ่มอีกคนที่นอนอยู่บนเตียง ร่างกายทุกส่วนของเขาถูกทุบด้วยบาร์เบลขนาดใหญ่ ทุกครั้งที่บาร์เบลทุบลงไป เตียงของชายหนุ่มจะส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

"นี่"

หัวใจของหลี่อั้งเย็นยะเยือกและเกิดความตื่นตระหนกขึ้นในใจ ผู้เฒ่าจางในวอร์ดดูเหมือนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เมื่อเขาหันศีรษะกลับมาเขาก็มีรอยยิ้มสดใสอยู่บนใบหน้า

"แย่แล้ว!"

หลี่อั้งรีบนั่งลงกับพื้นพร้อมกับกรีดร้องด้วยความกลัว

"ตายแล้ว มีคนถูกฆ่าในวอร์ด 666..."

เสียงกรีดร้องทำให้แพทย์และพยาบาลคนอื่นๆตื่นตระหนก

วอร์ด 666 อีกแล้ว!

พวกเขาฆ่าคนจริงๆ?

เสียงฝีเท้าหนาแน่นดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

แพทย์และพยาบาลกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาด้วยหน้าตาตื่นตระหนก บางคนถือโทรศัพท์มือถือกด 120 ตราบใดที่สถานการณ์ในที่เกิดเหตุเลวร้ายถึงขีดสุด พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะโทรหาตำรวจในทันที

เมื่อพวกเขามาถึงวอร์ดและมองเข้าไปข้างในผ่านหน้าต่าง

ทุกคนต่างตกตะลึง

หลังจากนั้นทุกคนก็มองหลี่อั้งอย่างแปลกประหลาด

หมอที่ถือกระติกน้ำร้อนเป็นอาวุธพูดเบาๆว่า

“เสี่ยวหลี่ คุณเพิ่งร่วมงานไม่นานมันเป็นเรื่องปกติที่คุณจะกังวล แต่คุณไม่สามารถมีอาการประสาทหลอนได้ มิฉะนั้นความสัมพันธ์ของพวกเราจะไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน แต่จะกลายเป็นผู้ป่วยและหมอทันที”

หลี่อั้งรู้สึกสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับคำพูดของหมอคนนั้น สิ่งต่างๆยังไม่ชัดเจนอีกหรือ ก็เห็นชัดๆว่ามีการฆ่ากันอยู่ในวอร์ด 666

ฉันเห็นมันด้วยตาของฉันเอง?

ภายในวอร์ด.

หลินฟ่านนั่งเคียงข้างกับผู้เฒ่าจาง แต่ละคนมีถุงนมถั่วเหลือง การแสดงออกของเขาไม่แยแส และดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจเมื่อมองเห็นแพทย์ที่อยู่ด้านนอก

“สวัสดีทุกคน วันนี้พวกคุณมาทำอะไรกันเยอะแยะ?” หลินฟ่านทักทายอย่างเป็นกันเอง

ข้างหลังพวกเขาบาร์เบลล์ถูกวางไว้บนเตียงเงียบๆ

บาร์เบลมีขนาดใหญ่มาก มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะซ่อนไว้ในเวลาอันรวดเร็ว

"แสงแดดข้างนอกนั้นอบอุ่นมาก" หลินฟ่านพึมพำเบาๆ

"ใช่." ผู้เฒ่าจางตอบกลับ

ทั้งสองยกนมถั่วเหลืองขึ้นมาดื่มอีกคำ

"สไปรท์นี้ยอดเยี่ยมจริงๆ"

"มันคือโค้กต่างหาก"

2 มีนาคม!

แดดจัด!

พระอาทิตย์กำลังส่องแสงและอุณหภูมิกำลังพอดี

ชิงซานคือโรงพยาบาลจิตเวชสามอันดับแรกคลองเมือง ที่นี่มีอุปกรณ์ครบครันและถือได้ว่าเป็นโรงพยาบาลจิตเวชที่มีขนาดใหญ่มากที่สุดในเอี๋ยนไห่

ที่นี่มีสนามหญ้าค่อนข้างกว้าง ในตอนที่สร้างมันขึ้นมาผอ.ฮ่าวคิดว่าสถานที่แห่งนี้เหมาะสมที่จะให้ผู้ป่วยได้วิ่งเล่น นี่เป็นหนึ่งในวิธีการบำบัดที่เขาคิดค้นขึ้น

แต่ความเป็นจริงนั้นโหดร้ายมาก

ผู้ป่วยทางจิตคู่หนึ่งนั่งบนเก้าอี้ไม้อย่างงุนงง ดวงตาของพวกเขาจ้องมองไปไกลโดยไม่รู้ว่าพวกเขากำลังดูอะไร แต่พวกเขาทำเช่นนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว

แท้ที่จริงแล้วผู้ป่วยทางจิตทั้งสองเงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่ดวงอาทิตย์ ใครหลบหน้าก่อนแพ้!

คนไข้อีกคนถือรองเท้าแตะแนบหู เขาคำรามใส่รองเท้าแตะโดยต้องการให้ใครบางคนโอนเงินให้เขาหลายล้านหยวนเพื่อที่เขาจะได้สต๊อกของมากกว่านี้

นอกจากนี้ยังมีกลุ่มผู้ป่วยจิตนั่งยองๆเป็นวงกลมโดยไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่

โรงพยาบาลจิตเวชนั้นเงียบสงบเป็นอย่างมาก แม้ว่าผู้ป่วยทางจิตทุกคนจะอยู่ที่นี่ แต่พวกเขาก็ยุ่งอยู่กับเรื่องที่อยู่ในสมองของตัวเองโดยไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่น

ในระยะไกลบนผืนหญ้า ร่างทั้งสองทำหน้าบึ้ง พวกเขานอนอยู่บนพื้นหญ้าแล้วกำลังมองดูพื้นด้วยความตั้งใจ

"มดกำลังเคลื่อนที่"

"ใช่."

หลินฟ่านและผู้เฒ่าจางนอนอยู่ที่นี่มาเกือบชั่วโมงแล้ว พวกเขาแค่เฝ้าดูมดเคลื่อนไหว ในสายตาของคนอื่นมันน่าเบื่อมาก แต่สำหรับพวกเขาเรื่องนี้คือเรื่องที่น่าสนใจที่สุดในโลก

“เหล่าจาง กี่โมงแล้ว” หลินฟ่านถาม

ผู้เฒ่าจางพับแขนเสื้อขึ้นและมองดูนาฬิกา Rolex มูลค่าหลายล้านเหรียญ

"ตอนนี้จะสิบโมงครึ่งแล้ว"

“เอ่อ เราตื่นหกโมงและมาถึงที่นี่ตอนหกโมงครึ่ง ผ่านไปสี่ชั่วโมงแล้วสินะ เรายังมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงอาหารเที่ยง ผมอยากฝึกฝนสักหน่อย”

หลินฟ่านอยากฝึกลมปราณ ตอนแรกเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่เมื่อเช้านี้ทันทีที่เขาเห็นมดเคลื่อนไหวมันก็สร้างแรงบันดาลใจบางอย่างให้กับเขา

"ตกลง." ผู้เฒ่าจางมองอย่างตั้งใจ จากนั้นเงยหน้าขึ้นและพูดว่า "คุณอยากฝังเข็มไหม"

หลินฟ่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง “โอเค ผมรู้สึกว่าการฝังเข็มของคุณทำให้ร่างกายของผมดีขึ้นจริงๆ”

ผู้เฒ่าจางมองไปที่สถานการณ์โดยรอบ เขาต้องการหลีกเลี่ยงผู้ดูแล ผู้ดูแลจะคอยตรวจสอบสิ่งของของพวกเขา เขาเคยเห็นเพื่อนหลายคนที่ค้นพบของดีบางอย่าง แต่สุดท้ายพวกมันก็ถูกผู้ดูแลเก็บไป

ตัวอย่างเช่น คุณโทนี่ต้องการออกแบบทรงผมให้หลินฟ่าน ทันทีที่เขาหยิบกรรไกรออกมา คนน่ารังเกียจพวกนั้นก็แย่งกรรไกรของเขาไปทันที

ไม่ว่าคุณโทนี่จะกรีดร้องอยู่บนพื้นมากแค่ไหนคนพวกนั้นก็ไม่ใยดีแม้แต่น้อย

ดังนั้นเขาจึงเก็บซ่อนเรื่องเข็มเงินของเขาไว้ให้ดีที่สุด

การฝังเข็มแบบทางช้างเผือกของผู้เฒ่าจางมีพลังมาก เขาไม่ได้อาศัยหลักการใดๆในการฝังเข็ม เพียงใช้ความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น!

“รู้สึกยังไงบ้าง”

"ยอดเยี่ยมที่สุด"

“ดีแล้ว รอสักครู่มันยิ่งจะมีผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมกว่านี้อีก ผมคิดว่าการฝังเข็มแบบทางช้างเผือกยังสามารถขยายผลลัพธ์ได้ดีมากขึ้นกว่านี้ ในครั้งต่อไปพวกเราจะลองกัน”

"ตกลง."