บทที่ 3 : เสียงเย้ยหยันจากเน็ตติเซน! ลูกสามแต้มของ "โนวาสามวิ"

บทที่ 3 : เสียงเย้ยหยันจากเน็ตติเซน! ลูกสามแต้มของ "โนวาสามวิ"

เลเกอส์เป็นฝ่ายส่งลูกเข้าเล่นจากเส้นข้างสนาม

ฟาร์มาร์ รับบอลแล้วเลี้ยงตัดข้ามครึ่งสนามมาก่อนจะตัดสินใจบุกเดี่ยวทันที เนื่องจากแต้มห่างกันมากเกินไป เกมรับของเซลติกส์จึงเริ่มหละหลวม ฟาร์มาร์เจาะเข้าเขตโทษได้อย่างง่ายดายก่อนจะเลย์อัปทำคะแนนไป

ผ่านไปหลายเพลย์ติดต่อกัน แต่กลับไม่มีใครส่งบอลให้โนวาเลยแม้แต่ครั้งเดียวจนเขาเริ่มรู้สึกกังวล เขาเขามีภารกิจสำคัญค้ำคออยู่ จะมามัวเล่นเกมรับเฉื่อยแฉะแบบนี้ต่อไปไม่ได้

ถ้าขืนฟอร์มไม่เข้าตาจนโดนโค้ช ฟิล แจ็คสัน เปลี่ยนตัวออกไปละก็ เขาคงต้องแบกหน้าความอับอายนี้ไปตลอดชีวิตแน่

"เฮ้ พวก! ส่งบอลมานี่!"

โนวาตะโกนเรียกเป็นภาษาอังกฤษเสียงดังลั่น แทนที่จะวิ่งไปปักหลักที่มุมสนาม ตามแผนปกติ เขากลับเลือกวิ่งสวนขึ้นมาขอรับบอลที่หัวกะโหลกแทน

ตึง!

สิ้นเสียงตะโกน ลูกบาสก็ถูกส่งพุ่งตรงมาที่เขา ฟาร์มาร์มองโนวาด้วยสายตาเหยียดหยาม ราวกับจะบอกว่า 'เอาเลย ฉันจะยืนดูนายนิ่งๆ ว่าจะโชว์อะไร'

อยากจะบุกเองทั้งที่ไม่มีน้ำยาเนี่ยนะ? เตรียมตัวอายขายขี้หน้าได้เลย!

ในฐานะเพื่อนร่วมทีม ฟาร์มาร์รู้ฝีมือของโนวาดีที่สุด ในการซ้อมของทีม โนวามักจะทำผลงานได้ย่ำแย่จนบางครั้งแทบไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะลงซ้อมแข่งด้วยซ้ำ ฝีมือระดับนี้เนี่ยนะคิดจะมาโชว์ของในนัดชิงชนะเลิศ? ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเอาเสียเลย

ฟาร์มาร์คิดประชดในใจพลางฉีกตัวไปยืนที่มุมสนาม เพื่อเปิดพื้นที่ให้โนวาได้ "แสดงโชว์" อย่างเต็มที่

โนวายืนเผชิญหน้ากับตัวประกบฝั่งเซลติกส์ที่ยืนห่างจากเขาเกือบสองเมตร

"เฮ้ไอ้หนู นายมาจากไหนเนี่ย? ฉันไม่เห็นรู้เลยว่าเลเกอส์มีผู้เล่นชาวจีนอยู่ด้วย" ผู้เล่นเซลติกส์แค่นยิ้มเยาะ สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน พวกเขาเห็นโนวาเป็นเพียง "ไม้ประดับ" ไร้พิษสงเท่านั้น

ใบหน้าของโนวาเคร่งขรึมลง เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ย่อเข่าตั้งหลักก่อนจะคว้าลูกบาสด้วยสองมือชูขึ้นเหนือศีรษะ ทันใดนั้นเขาสปริงตัวโดดขึ้นไปในอากาศ และในจังหวะที่ถึงจุดสูงสุด ปลายนิ้วของเขาก็สะบัดส่งลูกบาสออกไปอย่างนุ่มนวล

[สกิล : ลูกชูตวิถีสูงเสียดฟ้าของ มิโดริมะ ชินทาโร่  ทำงาน!!]

"หืม? ท่าชูตของเจ้าหนู คนนี้สวยชะมัดเลยแฮะ"

แฟนบาสบางส่วนในสนามสังเกตเห็นท่วงท่าที่เปลี่ยนไปจนเผลออุทานออกมา หลังจากผสานสกิลของมิโดริมะ ท่าชูตของโนวาก็ถูกปรับเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันดูสง่างามและสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาด

ลูกบาสที่ถูกปล่อยออกไปวาดวิถีโค้งสูงลิบลิ่วกลางอากาศ มันสูงกว่าลูกยิงสามแต้มทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด ราวกับว่ามันจะพุ่งทะลุเพดานออกไปนอกสนามกีฬาเสียให้ได้

จากนั้น ลูกบาสก็เริ่มทิ้งตัวลงมาเป็นเส้นพาราโบลา พุ่งตรงดิ่งสู่ห่วงด้วยวิถีที่น่าทึ่ง!

“สวบ!”

เสียงลูกบาสแหวกตาข่ายดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

ลงห่วงไปแบบหมดจด!

โนวายิ้มออกมาด้วยความมั่นใจ ความรู้สึกตอนปล่อยลูกเมื่อครู่นี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ

ทางด้านฟาร์มาร์ถึงกับรูม่านตาหดเกร็ง เขาค่อนข้างประหลาดใจเพราะไม่คิดว่าลูกยิงเพี้ยนๆ นั่นจะลงไปได้

‘ชิ แค่โชคช่วยชัดๆ’ เขาคิดในใจ

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีใครให้ความสำคัญกับลูกสามแต้มนี้มากนัก เพราะมันก็แค่ลูกยิงลูกหนึ่ง

ในช่วงเวลาที่เกมขาดไปแล้ว ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อสถานการณ์รวมเลยแม้แต่น้อย อีกอย่าง เกมรับของเซลติกส์ก็หลวมโครกจนใครๆ ก็มีโอกาสส่องลงได้ทั้งนั้น

ที่ม้านั่งสำรองของเลเกอส์ โคบียังคงนั่งหน้าบึ้งตึงจมอยู่กับความเจ็บปวด ผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างก็นั่งเหม่อลอยใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ส่วนม้านั่งฝั่งเซลติกส์ เหล่า "Big Three" ก็นั่งคุยกันอย่างสำราญใจโดยไม่สนสถานการณ์ในสนามแม้แต่นิดเดียว

ณ ห้องพากย์สด XL Live

"โอ้ ลูกสามแต้มนี้ลงไปได้เฉยเลย! โนวาดูใช้ได้เหมือนกันนะเนี่ย" หยางเจี้ยนประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา

"ก็ดีครับที่ยิงลง อย่างน้อยในตารางสถิติจะได้มีตัวเลขติดตัวบ้าง ไม่ใช่มีแต่เลขศูนย์รัวๆ" หยางอี้เลิกคิ้วมองแต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก "หวังว่าลูกนี้จะช่วยเปิดประตูบานใหม่ให้เขาใน NBA ได้บ้างนะ"

ในขณะเดียวกัน ในห้องแชทสดออนไลน์

"อยู่ NBA มาทั้งฤดูกาล เพิ่งยิงสามแต้มลูกที่สองในอาชีพได้เนี่ยนะ? จาก 'โนวาสามวิ' ต้องเปลี่ยนเป็น 'โนวาสองลูก' แล้วมั้ง!"

"ฮ่าๆ อย่าดูถูกลูกนี้นะเฮ้ย! สามแต้มในช่วงเวลาขยะก็นับเป็นคะแนนเหมือนกัน!"

"ลูกนี้สวยจริง แต่แน่จริงยิงให้ลงอีกดิ? ถ้าลูกหน้าลงอีกนะ ผมจะยอมกลืนคีย์บอร์ดโชว์เลยเอ้า!"

แฟนๆ ต่างคอมเมนต์กันอย่างสนุกปาก มีทั้งถากถางและประชดประชัน แต่ก็เห็นได้ชัดว่ายังมีแฟนบางส่วนที่เฝ้าหน้าจอด้วยความหวังเล็กๆ...

"ไอ้หนู เมื่อกี้ฉันแค่ไม่ได้ตั้งใจกันนายหรอกนะ ตาหน้าอย่าหวังว่าจะได้ชูตง่ายๆ แบบนี้เลย ฉันจะบล็อกนายให้หน้าทิ่มเลยคอยดู!" ตัวประกบฝั่งเซลติกส์ขู่เสียงแข็ง

"หืม? ทำไมมีเสียงแมลงวันบินว่อนแถวหูฉันตลอดเลยนะ... นี่นายชื่ออะไรนะ? เป็นตัวสำรองนกต่อของเซลติกส์เหมือนกันเหรอ?" โนวาสวนกลับนิ่มๆ

ถ้าเรื่องฝีมือบาสเขาอาจจะยังต้องพิสูจน์ แต่ถ้าเรื่องการบลัฟ บอกเลยว่าฉันคนนี้ไม่เคยแพ้ใคร!

"หึ! ไอ้พวกขี้แพ้ยังกล้าปากดีอีกนะ มีความสุขนักหรือไงที่ได้เป็นแค่รองแชมป์น่ะ?" เจ้าถิ่นสวนกลับอย่างเจ็บแสบพลางโบกไม้โบกมือขอรับบอลจากเพื่อนร่วมทีม เขาตั้งใจจะเอาคืนให้แสบสัน ทั้งเรื่องฝีปากและฝีมือบาส!

เขาเลี้ยงบอลสลับไปมา เตรียมจะพุ่งชนและข้ามผ่านโนวาไปให้ได้ ทว่าดวงตาของโนวากลับวาวโรจน์ขึ้น ทันใดนั้นเขาก็เปิดใช้งานสกิล [กำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดของ สึคาวะ โทโมกิ] ทันที! ร่างกายของเขารับรู้ถึงช่องโหว่ของคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดาย

ปึก!

ปฏิกิริยาของเขารวดเร็วปานสายฟ้าแลบ โนวาฉกบอลออกจากมืออีกฝ่ายไปต่อหน้าต่อตา!

"???"

"เฮ้ย! อะไรวะนั่น?"

ผู้เล่นเซลติกส์ถึงกับเหวอเมื่อสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าในมือ พอกลับตัวไปมองก็เห็นโนวาควบลูกบาสพุ่งไปแดนหน้าเสียแล้ว และในจังหวะที่ไม่มีใครขวางหน้า เขากลับหยุดกะทันหันที่ นอกเส้นสามแต้ม!

เขากำลังจะทำอะไรน่ะ? ผู้ชมทั้งสนามถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก!