10 - ขอโทษด้วยฉันมุ่งมั่นกับการฝึกฝนเท่านั้น

10 - ขอโทษด้วยฉันมุ่งมั่นกับการฝึกฝนเท่านั้น

หลินฟ่านตั้งใจศึกษาผลของการกระตุ้นด้วยไฟฟ้าต่อร่างกาย

"แปลก ทำไมครั้งนี้มันดูเบาลง เป็นไปได้ไหมว่าฉันกระตุ้นร่างกายบ่อยเกินไปมันเลยไม่มีผลต่อฉันอีก" หลินฟ่านแสดงท่าทางเคร่งขรึม

เขารู้ว่าทฤษฎีของเขากับผู้เฒ่าจางได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามันเป็นความจริง พวกเขาได้พิสูจน์ด้วยตัวของพวกเขาเองดังนั้นเรื่องนี้จึงสามารถเชื่อถือได้

เขาต้องการแบ่งปันผลลัพธ์ของการศึกษาร่วมกันระหว่างเขาและผู้เฒ่าจาง แต่เขาไม่รู้ว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง นี่มันไม่สมเหตุสมผล ดูไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลย?

หลินฟ่านดึงกุญแจออกมา แต่ทันทีที่เขาหันหลังกลับเขาก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

"อะไร!"

เขาพบว่าเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดของเขานอนอยู่บนพื้น บางคนหมดสติไปแล้ว บางคนน้ำลายฟูมปาก และอีกหลายคนที่ร่างกายชักกระตุกอยู่ตลอดเวลา

"แปลก"

หลินฟ่านไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ประกาศตัวว่าตัวเองเป็นคนปกติเหล่านี้

แม้แต่ตอนที่เขาอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชชิงซานคนที่มีอาการทางจิตที่รุนแรงที่สุดก็นอนอยู่บนเตียง ไม่มีใครคิดจะนอนอยู่บนพื้นแข็งๆแบบนี้?

"การศึกษาทำให้คนสมองฝ่อจริงๆ"

หลินฟ่านส่ายหน้าแล้วเดินออกจากห้อง

"ไปเข้าห้องน้ำก่อน"

คาบที่สองเป็นวิชาคณิตศาสตร์

ครูคณิตศาสตร์เป็นชายหนุ่มบุคลิกสดใสที่คิดว่าตัวเองหน้าตาดี

ในความเป็นจริงเขาก็คือครูที่หล่อที่สุดของโรงเรียนจริงๆนั่นแหละ

หากไม่นับตัวเขา ครูผู้ชายคนอื่นๆที่อยู่ในโรงเรียนนี้ต่างก็อายุ 50 ปีขึ้นทั้งนั้น

ดาด้า!

ชายหนุ่มใบหน้าสดใสปรากฏตัวที่หน้าห้องเรียน

“นักเรียนที่รัก ต่อไปเป็นวิชาคณิตศาสตร์ วิชาโปรดของพวกเธอ...” ครูคณิตศาสตร์เสยผมไปด้านหลังในท่าที่เขาคิดว่าหล่อที่สุด

"อะไร! พวกเธอเป็นอะไร"

ในชั่วพริบตาเสียงกรีดร้องบาดใจก็ดังออกมาจากอาคารสอนที่เต็มไปด้วยความสงบ

หลังจากที่หลินฟ่านเดินออกมาจากห้องน้ำใบหน้าของเขาก็สดชื่นแจ่มใสมากขึ้น ดูเหมือนว่าวิธีการกระตุ้นด้วยไฟฟ้าจะทำให้ระบบขับถ่ายของเขาดีขึ้นด้วย

แต่เมื่อเขาเดินกลับมาที่ห้องเรียนเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น

"ขยับออกไปให้พ้นทาง!"

เสียงรถพยาบาลหลายคันวิ่งออกจากโรงพยาบาลด้วยความเร็ว

หลินฟ่านยืนเงียบๆบนชั้นสี่และเฝ้าดูทุกอย่างด้วยสายตางุนงง

เหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นในชั้นเรียนของปี 3 ห้อง 2 ดึงดูดความสนใจของผู้คนทั้งโรงเรียน

ไม่มีใครสามารถอธิบายเรื่องนี้ได้

“พวกห้อง 2 เป็นลมชักกันทั้งห้อง! นี่เรื่องจริงหรอ? ฉันว่าพวกเขาถูกสัตว์ประหลาดโจมตีมากกว่า”

"อืม เป็นไปได้"

"ฉันอ่านเจอในนิยาย มันดูเหมือนความล้มเหลวในการทะลวงอาณาจักรบ่มเพาะ"

"เพ้อเจ้ออะไรอยู่ อย่าบอกนะว่านายก็เป็นผู้บ่มเพาะด้วย"

เมื่อหลินฟ่านเดินไปที่ประตูห้องเรียน เขาพบว่าทั้งห้องเรียนของเขาว่างเปล่า มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่นั่งอยู่ในห้อง

ทุกคนไม่อยากเป็นเพื่อนกับเขาก็เลยพากันหนีไปแบบนี้?

เมื่อไม่มีอะไรทำหลินฟ่านก็จ้องไปที่กระดานดำและค่อยๆหลับตาลง เขารู้สึกถึงลมปราณที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา เขาขับเคลื่อนมันให้ไหลเวียนไปทั่วร่างกายโดยอัตโนมัติ

พันวิธีบ่มเพาะ!

คำนี้ปรากฏขึ้นในสมองของหลินฟ่านโดยไม่รู้ตัว

แต่ในขณะที่เขากำลังจะฝึกฝนเพียงลำพังก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ด้านหน้าของห้องเรียน

“เฉินหยาง ทำไมเธออยู่ที่นี่”

อาจารย์ใหญ่รีบเข้ามาเมื่อเธอรู้ว่ามีบางอย่างที่สำคัญเกิดขึ้นในชั้นเรียนนี้ เธอเพิ่งส่งนักเรียนทั้งห้องไปที่โรงพยาบาล เธอกลับมาที่นี่ก็เพราะอยากรู้อยากเห็นว่าสาเหตุเกิดจากอะไร

แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นเฉินหยางนั่งอยู่คนเดียว

หลินฟ่านพูดอย่างใจเย็น: "อาจารย์ ผมกำลังรอที่จะเรียนอยู่"

ครูใหญ่:"......"

เธอพบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเฉินหยาง และเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่างไรก็ตามมันแปลกมาก แปลกจนเธอรู้สึกหวาดกลัว

“เฉินหยาง เธอรู้ไหมว่าทำไมเพื่อนร่วมชั้นของเธอถึงได้รับบาดเจ็บ” อาจารย์ใหญ่ถาม

หลินฟ่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ผมคิดว่าพวกเขาคงเหนื่อยจากการเรียนมากเกินไป เลยลงไปนอนพักผ่อน การเรียนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ…”

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็เรียนที่นี่ด้วยตัวเองก่อนนะ”

ผู้ใหญ่บอกว่าเธอกำลังจะไปที่โรงพยาบาล เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเรื่องที่ใหญ่โตมาก หากเธอดูแลไม่ดีอาจจะทำให้การประเมินครั้งต่อไปของเธอมีปัญหาได้

"ตกลงครับ"

หลินฟ่านพยักหน้าและหยิบหนังสือเรียนออกมาเปิดอ่านอย่างเชื่อฟัง

…………..

โรงพยาบาล.

เมื่อพยาบาลคนหนึ่งเห็นนักเรียนจำนวนมากถูกส่งเข้ามา หัวใจของเธอก็แทบจะระเบิด

นักเรียนทั่วทั้งชั้นเรียนมีกว่า 40 คน การที่พวกเขาได้รับบาดเจ็บพร้อมกันทำให้หมอและพยาบาลมีงานยุ่งมาก

"พยาบาล ตัดเสื้อผ้าของผู้ป่วยคนนี้ออก" หมอสั่ง.

หยางจื่อเถียนตื่นขึ้นด้วยความงุนงง เขาได้ยินว่าคนกำลังตัดเสื้อผ้าของเขาเขาก็รีบพูดอย่างยากลำบาก

“อย่าแตะต้องเสื้อผม…..นี่เป็นสูทจากอาร์มานี...มันแพงมาก”

พูดจบเขาก็หมดสติไปทันที

………………..

โรงเรียนมัธยมกลางที่สาม

เมื่อเสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น หลินฟ่านก็เก็บหนังสือและเดินออกจากห้อง

สิ่งที่เขียนอยู่ในหนังสือนั้นสมเหตุสมผลมาก ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้จะเชื่อมต่อกันด้วยกฎวิทยาศาสตร์

เมื่อหลินฟ่านกำลังจะเดินออกจากประตูโรงเรียน หญิงสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งก็วิ่งออกมาดักหน้าเขา

"ให้นาย"

เด็กหญิงตัวเล็กๆให้บางอย่างกับหลินฟ่านและรีบกลับไปโดยไม่รอคำตอบ

หลินฟ่านมองไปที่ซองจดหมายที่พับอยู่ในมือของเขา ที่ด้านหน้าของจดหมายมีสติ๊กเกอร์หัวใจสีชมพูสดใสติดอยู่

[เฉินหยางนายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก ฉันแอบมองนายมานานแล้วและไม่รู้ตัวว่าเริ่มชอบนายตั้งแต่ตอนไหน นายจะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะขอเป็นแฟนนาย

[ถ้านายเป็นแฟนฉัน ฉันจะซื้อของอร่อยให้นายกินทุกวันเลย

[รอคำตอบของนายนะ

หลินฟ่านเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่งและพึมพำกับตัวเองว่า

"มีคนเคยบอกว่าผู้ป่วยทางจิตไม่คู่ควรกับความรัก ไม่คิดว่าจะมีใครส่งจดหมายรักให้ฉันจริงๆ แต่ต้องขอโทษด้วย ชีวิตของฉันทุ่มเทให้กับการฝึกฝนเท่านั้น"

เขาเก็บจดหมายรักไว้ในกระเป๋าแล้วเดินไปที่หน้าโรงเรียน

แต่ขณะที่เขากำลังจะออกจากประตูก็มีมือขนาดใหญ่ยื่นมาจับไหล่ของเขาไว้

"เฉินหยาง แกจะไปไหน แกต้องไปกับเราเดี๋ยวนี้"