บทที่ 147 ขอโทษสามีของเธอ

เหยียนเชียนอี้กำลังจมอยู่ในความเศร้า ไม่ทันระวังตัว ก็ถูกชูฮวากระโจนเข้ามากอดจนล้มลงกับพื้น

ชูฮวาจับหน้าของเธอไว้ แล้วจุ๊บซ้ายทีขวาที

“ฮือๆๆ เชียนอี้… ฉันคิดว่าเธอตายไปแล้ว… ฉันหาตัวเธอทั้งคืน กลัวแทบตายรู้ไหม… ถ้าเธอตายไป ฉันจะทำยังไง ฮือๆๆ …”

เหยียนเชียนอี้รีบเบี่ยงหน้าหลบ แต่ก็ไม่ทัน พอรู้ตัวอีกทีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูกของชูฮวา

“ฮือๆๆ เธอห้ามทิ้งฉันตายไปก่อนเด็ดขาด ฮือๆๆ …”

“…” เหยียนเชียนอี้สูดหายใจเข้าลึกด้วยความลำบาก “ถ้าเธอไม่รีบลุก ฉันจะถูกเธอทับตายจริงๆ”

ได้ยินดังนั้น ชูฮวาก็รีบกระโดดลุกขึ้นทันที จากนั้นก็ตรวจร่างกายเหยียนเชียนอี้ด้วยความร้อนรน

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม มีตรงไหนเจ็บหรือเปล่า”

เหยียนเชียนอี้ปัดฝุ่นออกจากตัว ก่อนจะปรายตามองชูฮวาด้วยสายตาเย็นชา “หน้าอกฉันโดนเธอทับจนแบนไปหมดแล้ว”

“อะ…นี่…” ชูฮวาทำหน้าเหมือนสำนึกผิด รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำอะไรที่ผิดต่อตัวสามีเหยียนเชียนอี้อย่างมาก

“นักศึกษา” ลอว์เรนซ์เดินเข้ามาและแตะไหล่ของเหยียนเชียนอี้เบาๆ

เหยียนเชียนอี้หันไปมองเขา

เขายิ้มบางๆ ให้เธอ “ช่วยเพิ่มฉันเป็นเพื่อนในระบบหน่อยได้ไหม เผื่อในอนาคตเราจะได้มีโอกาสพูดคุยเกี่ยวกับการแพทย์กัน”

เหยียนเชียนอี้อึ้งไปเล็กน้อย

ซวี่เสี่ยวกวงรีบใช้ข้อศอกสะกิดเธอเบาๆ ก่อนกระซิบเบาๆ

“พี่สาว ยังมัวอึ้งอะไรอยู่ล่ะ นี่คือหมอประจำตัวของผู้บัญชาการใหญ่เชียวนะ! คนที่มีตำแหน่งสูงที่สุดในฝ่ายการแพทย์ของกองทัพเลย!”

คนที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างพากันอิจฉา โดยเฉพาะนักศึกษาในสาขาแพทย์

อย่างเช่น หานหรูยี่ ที่ยังคงนั่งทรุดอยู่กับพื้นด้วยความตกใจ และมองเหยียนเชียนอี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ดวงตาของเธอเหมือนมีเปลวไฟแห่งความเกลียดชังลุกโชน

หรือว่าในตระกูลเหยียนจะมีสูตรลับทางการแพทย์ที่เธอไม่รู้ เธอต้องกลับไปถามพ่อกับย่าให้ละเอียด!

เหยียนเชียนอี้พยักหน้าและเปิดข้อมูลส่วนตัวของเธอ

ลอว์เรนซ์ใช้เครื่องสแกนตรวจสอบ ก่อนจะส่งคำขอเป็นเพื่อนไปให้ “งั้นฉันขอตัวพาคนนี้กลับไปก่อน มีเวลาแล้วค่อยติดต่อกัน”

หลังจากพูดจบ ลอว์เรนซ์พยักหน้าให้ลูกทีม สองแพทย์ทหารจึงยกผู้รอดชีวิตที่วางอยู่บนเปลหามออกไป

เมื่อลอว์เรนซ์จากไป ชูฮวาก็ถามว่า “เชียนอี้ เมื่อคืนพวกเธอไปที่ไหนกันมา”

“เราไปเก็บของบางอย่างในถ้ำ ตอนจะกลับมาก็ไม่เจอพวกเธอแล้ว เลยออกตามหาพวกเธอเหมือนกัน”

“เก็บอะไรมา” ชูฮวามองเป้สะพายหลังของเหยียนเชียนอี้ที่พองแน่นด้วยความสงสัย

แม้แต่เป้ของซวี่เสี่ยวกวงก็แน่นจนดูออก

ซวี่เสี่ยวกวงรีบกอดเป้ไว้แน่นแล้วลูบเบาๆ “พี่บอกว่านี่คือของล้ำค่า”

“แล้วหยุนมู่ล่ะ” เหยียนเชียนอี้ถาม

ชูฮวาพึ่งนึกขึ้นได้ รีบมองหาตัวหยุนมู่

หยุนมู่ยังคงยืนอยู่ตรงจุดเดิม สายตาเหม่อลอยไปที่ร่างไร้วิญญาณของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่นอนอยู่บนพื้น

นักศึกษาหลายคนล้อมร่างนั้นไว้ พร้อมพูดคุยกันไปต่างๆ นานา พยายามเดาความสัมพันธ์ระหว่างผู้ตายกับท่านผู้บัญชาการ

“เมื่อกี้ตอนที่ท่านผู้บัญชาการเห็นเธอตาย ท่านดูเหมือนอารมณ์หลุดไปเลย หรือว่าท่านรู้จักเธอ”

“ไม่รู้สิ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยได้ยินว่าเธอมีความสัมพันธ์อะไรกับท่านผู้บัญชาการ”

“น่าสงสารจัง…”

“บางทีท่านอาจจะแค่รู้สึกเสียใจแทนเธอก็ได้ ตอนอยู่ที่ฐานฝึก ท่านยังลงมาสืบเรื่องของเหยียนเชียนอี้ด้วยตัวเองเลย”

“ท่านผู้บัญชาการของพวกเราช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”

“ใช่ เขาเก่งมากเลย”

“เมื่อกี้ฉันเห็นเขามาคนเดียว นึกว่าเราต้องจบเห่แน่ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าเขาคนเดียวจะจัดการศัตรูทั้งหมดได้ง่ายดายขนาดนี้”

“พลังจิตของเขาแข็งแกร่งมาก! ตอนที่ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันจากพลังจิตเมื่อกี้ แทบจะหายใจไม่ออกเลย แถมยังมีความสามารถพิเศษที่เหมือนจะควบคุมทุกอย่างได้อีก!”

เหยียนเชียนอี้เดินเข้าไปด้วยความสงสัย

เธอมองไปที่ศพของนักศึกษาหญิงคนนั้นอย่างครุ่นคิด

วันนี้ท่านผู้บัญชาการดูเหมือนจะอารมณ์หลุดจริงๆ

ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดของสหพันธรัฐ เขาคงรู้ดีว่าควรต้องปล่อยให้มีผู้รอดชีวิตไว้หนึ่งคนเพื่อสอบสวนและตามหาผู้อยู่เบื้องหลัง

แต่เมื่อกี้เขาเหมือนจะตั้งใจฆ่าทุกคนให้หมด ถ้าเธอไม่มาเบรกไว้ทัน ศัตรูคนนั้นคงไม่มีแม้แต่โอกาสกินยาพิษ

และเธอเกือบจะถูกเขาเข้าใจผิดว่าเป็นศัตรูซะแล้ว

แต่ถ้าผู้บัญชาการมีความสัมพันธ์กับผู้ตายจริง ทำไมเขาถึงไม่แม้แต่จะมองศพเธอเลย และเดินจากไปโดยทิ้งหน้าที่ให้ทีมแพทย์ดูแลแทน

ทีมแพทย์คลุมร่างของผู้ตายด้วยผ้าขาวก่อนจะยกศพออกไป

“เชียนอี้ เมื่อกี้ฉันดูหน้าเธอไม่ชัด คิดว่าเป็นเธอซะอีก” ชูฮวาพูดด้วยความเศร้า มองตามศพที่ถูกยกออกไป

ผู้ตายมีรูปร่างและทรงผมคล้ายกับเหยียนเชียนอี้ อีกทั้งยังสวมชุดลายพรางเหมือนกัน

แม้ว่าเธอจะรู้สึกโล่งใจที่คนตายไม่ใช่เหยียนเชียนอี้ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเศร้าเสียใจแทนเพื่อนนักศึกษาที่จากไป

ทันใดนั้น เหยียนเชียนอี้รู้สึกเหมือนเท้าเหยียบอะไรบางอย่าง

เมื่อเธอถอยเท้าออกและก้มลงมอง ก็ต้องตกใจอย่างแรง

ขวดเล็กๆ ที่ทำจากเซรามิกเหมือนกับที่เธอเคยใช้บรรจุยาที่เตรียมไว้ให้มู่หยุ่นเลี่ย!

เธอรีบหยิบขวดนั้นขึ้นมาอย่างร้อนรน และเพื่อยืนยันสิ่งที่เธอคิด เธอเปิดฝาขวด เทยาออกมาดมกลิ่น

ใช่แน่ ๆ!

นี่คือยาของมู่หยุ่นเลี่ย!

เขาเคยมาที่นี่!

ทันใดนั้น ความรู้สึกไม่สบายใจก็พุ่งขึ้นมาในใจ เธอเงยหน้ามองรอบๆ ด้วยความกระวนกระวาย

มู่หยุ่นเลี่ยมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

เขาไม่ใช่นักศึกษาของโรงเรียนการทหาร และด้วยสภาพร่างกายที่มีพิษตกค้างในตัว เขาก็ไม่มีทางสมัครเข้ากองทัพได้

หรือว่า…

เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ก่อการร้ายพวกนั้น

“เชียนอี้ เธอเก็บอะไรมาเหรอ” ชูฮวาถามด้วยความสงสัย

เหยียนเชียนอี้ทำเหมือนไม่ได้ยิน สีหน้าของเธอดูกระวนกระวายก่อนจะรีบลุกขึ้นและเดินไปหากลุ่มศพของผู้ก่อการร้ายอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้น ทหารกำลังจัดการรวบรวมศพของผู้ก่อการร้ายไว้ด้วยกัน

ศพที่จัดเรียงอยู่บนพื้นถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบ และผ้าดำที่คลุมใบหน้าก็ถูกเปิดออกหมดแล้ว

เหยียนเชียนอี้กวาดสายตามองดูใบหน้าของพวกเขาทีละคน ในใจภาวนา มู่หยุ่นเลี่ย ได้โปรดอย่าให้ฉันเห็นนายอยู่ที่นี่เลย

เมื่อมองครบทุกศพในแถวแล้ว เธอไม่เห็นมู่หยุ่นเลี่ย เธอจึงเริ่มคลายความกังวลลงเล็กน้อย แต่เธอยังไม่วางใจ และรีบไปตรวจดูศพที่ยังไม่ได้ถูกยกมา

ชูฮวามองดูแผ่นหลังของเธอที่เต็มไปด้วยความร้อนรนด้วยความสับสน “เชียนอี้เป็นอะไรไป กำลังหาคนอยู่เหรอ”

ซวี่เสี่ยวกวงเกาหัวอย่างงุนงง “ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยเห็นพี่สาวฉันร้อนรนขนาดนี้มาก่อนเลย”

เหยียนเชียนอี้เดินตรวจดูจนทั่ว แต่ไม่พบใบหน้าของมู่หยุ่นเลี่ยในกลุ่มศพของผู้ก่อการร้าย ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเธอจึงเริ่มเบาบางลง

แต่ขวดยาของมู่หยุ่นเลี่ยมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ

เธอยังรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย จึงกดโทรศัพท์เพื่อโทรหาเขาผ่านระบบสื่อสารเสียง

ขณะนั้น มู่หยุ่นเลี่ยนั่งอยู่ในรถระหว่างทางกลับ เขาถอดหน้ากากออกแล้ว

เผ่ยหยวนเซวียนกำลังขับรถอยู่ ภายในรถมีเพียงพวกเขาสองคน

มู่หยุ่นเลี่ยเป็นคนที่ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ดังนั้นเผ่ยหยวนเซวียนจึงเป็นทั้งผู้ช่วยและคนขับรถส่วนตัวของเขา

“ท่านครับ ใบหน้าของท่านดูซีดมากเลย เมื่อกี้ท่านใช้พลังจิตหรือเปล่าครับ” เผ่ยหยวนเซวียนมองเขาผ่านกระจกมองหลัง

ในตอนนี้ มู่หยุ่นเลี่ยรู้สึกไม่สบายตัวจริงๆ

เขาเปิดหน้าต่างเพื่อให้ลมพัดเข้ามา แต่ความรู้สึกอึดอัดกลับไม่ได้ลดลง

เขาเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าชุดเครื่องแบบเพื่อหายา แต่กลับพบว่ามันหายไป!

รอบนี้เหมือนจะทำหายจริงๆ แล้ว!

ทันใดนั้น สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสัญญาณไฟบนอุปกรณ์สื่อสารติดข้อมือ มันเป็นสายของเหยียนเชียนอี้ที่โทรเข้ามาแบบเสียง...