บทที่ 128 เหยียนเชียนอี้ดีที่สุด! สวยที่สุด!
บทที่ 128 เหยียนเชียนอี้ดีที่สุด! สวยที่สุด!
"ได้ เดี๋ยวฉันจะถามดู" เหยียนเชียนอี้พยักหน้ารับแล้วก็ย้ายไปนั่งที่ที่ชูฮวานั่งอยู่ ก่อนจะขัดสมาธิลงไปนั่ง
ตอนนี้เธอแค่ต้องการลดความโดดเด่นของตัวเอง
กลุ่มสาวๆ พูดคุยกันรัวๆสักพัก ก็เปลี่ยนหัวข้อได้แล้ว
"พวกเธอรู้ไหม พี่ที่มานำเต้นให้เราคือหนิงหว่าน"
"จริงเหรอ"
"จริงสิ!"
"หนิงหว่านคือใครเหรอ"
"พี่หนิงหว่านจากคณะการแพทย์ปีสาม ที่เป็นดาวคณะเลยนะ เขาบอกว่าเธอกับหลานชายของอดีตผู้บัญชาการสูงสุดได้หมั้นหมายกันแล้ว"
"ว้าว! เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ"
"คุณปู่ของเธอเคยเป็นรองผู้บัญชาการข้างกายผู้บัญชาการสูงสุด"
"โอ้โห...ครอบครัวนี้มีพื้นเพดีจัง น่าทึ่งจริงๆ"
"แล้วหลานชายของอดีตผู้บัญชาการคือใคร"
"อันนี้ไม่รู้เลย เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยเปิดเผยตัวตน ภายนอกไม่มีใครรู้ว่าเขาคือใคร แต่คงต้องเก่งมากแน่ๆ!"
"มาแล้วๆ หุบปากเถอะ..."
หนิงหว่านเดินเข้ามาจากประตูห้องซ้อม
ทุกคนรีบลุกขึ้นยืนและหันไปมองเธอ
เธอมีผมยาวตรงสีทองปล่อยลงบนบ่าดูอ่อนโยนและดึงดูด
"ขอโทษค่ะที่ทำให้ทุกคนต้องรอ ฉันชื่อหนิงหว่าน เป็นพี่ปีสามนะคะ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นค่ะ"
หนิงหว่านยิ้มอย่างอ่อนโยนและเรียบร้อยทักทายพวกน้องๆ จากนั้นก็หันไปมองครูและก้มศีรษะเล็กน้อย
"อาจารย์ค่ะ เราสามารถเริ่มได้เลยค่ะ"
ดูเหมือนเธอจะได้รับการอบรมมาอย่างดี
ชูฮวามองไปที่หนิง หว่านด้วยสายตาชื่นชมแล้วกระซิบกับเหยียนเชียนอี้ข้างๆว่า
"ออร่าของเธอนี่ทำให้รู้สึกดีจังเลย นี่แหละคือนางพญาที่แท้จริง ไม่หยิ่งไม่ขี้โม้ ท่าทางเหมาะสมที่สุด ดูสิ เสื้อผ้าที่เธอใส่ก็แพงนะ แต่ใส่แล้วไม่มีแบรนด์ให้เห็นเลย"
เหยียนเชียนอี้มองไปที่ชูฮวาด้วยความสงสัย "ทำไมถึงรู้จักแบรนด์ดีขนาดนี้"
ชูฮวาที่กำลังชมสาวสวยอยู่ก็รีบหันกลับมามอง
"เอ่อ...ฉัน...ไม่เคยเห็นมันมาก่อน แต่เพราะยังไม่มีเงินเลยต้องหาความรู้ไว้ เพื่อจะได้ซื้อเมื่อมีเงิน"
"งั้นช่วงนี้อยากซื้อชุดไหนที่สุด ฉันอาจจะซื้อให้เธอนะ"
ได้ยินอย่างนั้นชูฮวาก็หันมามองเหยียนเชียนอี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกาย
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่า พี่สาวสวยๆนั้นไม่ค่อยน่าสนใจแล้ว
ยังไงก็เป็นเพื่อนสนิทของเธอที่ดีที่สุด! สวยที่สุด!
"เชียนอี้ เธอจะซื้อชุดให้ฉันจริงๆเหรอ"
"ก็ถือเป็นของขวัญวันเกิดปีนี้ให้เธอน่ะ"เหยียนเชียนอี้ยิ้ม
แม้ว่าเธอจะประหยัดสุดๆ แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้จ่าย เธอก็ไม่ลังเลเลย
ชูฮวาช่วยเธอในช่วงฝึกทหาร เธอจำได้เสมอ ถึงแม้ว่าเธอจะพาไปทานมื้อใหญ่แล้วก็ตาม
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เธอได้ถือว่าชูฮวาเป็นเพื่อนแล้ว
หลังจากการซ้อมในตอนกลางคืนเสร็จสิ้น หานหรูยี่ดึงตัวหวังซานซานไปข้างๆและเมื่อทุกคนออกไปแล้ว
เธอก็พูดกับหวังซานซานว่า "ซานซาน เราต้องหาวิธีเอาเหยียนเชียนอี้ออกจากการแสดงนี้"
หวังซานซานพยักหน้าตอบ "โอเค เอาไงล่ะ เธอคิดวิธีแล้ว ฉันจะช่วยปกปิด"
"ซานซาน ฉันทำไม่ได้หรอก ต้องให้เธอมาช่วยทำด้วย"
เพี๊ยะ——!
หวังซานซานตบหน้าหานหรูยี่เต็มแรง
หานหรูยี่รีบเอามือปิดหน้าแล้วมองหวังซานซานด้วยความตกใจ "ซานซาน เธอทำอะไรน่ะ"
หวังซานซานหรี่ตาและหัวเราะเยาะ "เธอคิดว่าฉันโง่เหรอ เธอรู้ดีว่าเหยียนเชียนอี้มีอำนาจหนุนหลัง แต่ยังมายั่วให้ฉันทำร้ายเธอ ตอนนั้นฉันก็โดนเธอหลอก!"
หานหรูยี่อ้าปากค้างและมองไปที่หวังซานซาน "ฉัน...เธอ...เธอไม่ได้มีอำนาจขนาดนั้นนะ เธอแค่แต่งงานกับเพื่อนของรองผู้บัญชาการเพียงแค่นั้น มันจะเรียกว่าอำนาจใหญ่ได้เหรอ"
หวังซานซานทำหน้ามุ่ยแล้วตอบ "อำนาจขนาดนี้ไม่ได้ถือว่าใหญ่หรอก แต่ว่าลุงฉันบอกให้ฉันระวังอย่ารบกวนเธอ ตอนนี้ทั้งลุงกับอาจารย์ใหญ่ก็ต้องยอมเหยียนเชียนอี้ ฉันไม่โง่หรอก รู้ดีว่ามีอะไรแอบแฝงอยู่"
"เธอเป็นเพื่อนกันมาก่อน แล้วทำไมถึงไม่รู้ว่าเธอมีอำนาจหรอกเหรอ" หวังซานซานจ้องหานหรูยี่
"ตอนนั้นเธอก็แค่ใช้ฉันเพื่อฆ่าเชียนอี้ด้วยแผนของเธอ!"
หานหรูยี่สับสนและส่ายหัว "ฉันไม่รู้จริงๆนะ และเธอก็ไม่ใช่ไม่ชอบเหยียนเชียนอี้ไม่ใช่เหรอ ฉัน...คิดว่าเราต้องร่วมมือกันไง"
"ใครร่วมมือกับเธอ! ฉันไม่ชอบเชียนอี้ แต่มันไม่ต้องให้เธอมาสอนฉันทำหรอก!" หวังซานซานพูดจบก็หันหลังเดินไป
หานหรูยี่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
ตอนนี้ในในโรงเรียนทหารทุกคนต่างพูดกันว่าเหยียนเชียนอี้มีอำนาจหนุนหลัง
แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอจริงๆ เหยียนเชียนอี้มีอำนาจอะไร
หรือจะเป็นมู่คังจากตระกูลมู่เหรอ
แค่เพราะพ่อแม่ของมู่หยุนเลี่ยเคยช่วยชีวิตมู่คัง
แต่ตอนนี้มู่คังก็คงได้ใช้หนี้บุญคุณนั้นไปแล้ว และตอนนี้ในสังคมนี้ แม้แต่พ่อค้ารวยๆก็เป็นเพียงแค่พ่อค้าธรรมดา
อำนาจแท้จริงยังคงอยู่ในมือของทหาร
เหยียนเชียนอี้ก็ไม่ได้รู้จักใครในกองทัพนี่
มันชักจะงงๆ แล้ว!
จนถึงคืนงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษา
หลังจากแต่งหน้าเสร็จ เหยียนเชียนอี้ถอนหายใจยาว "คืนนี้หลังจากนี้ คงได้ผ่อนคลายแล้ว"
สัปดาห์นี้ต้องซ้อมทุกคืน
เธอไม่ชอบใส่ชุดสวยๆเลยจริงๆ
การเต้นน่ะไม่ใช่สิ่งที่เธอถนัดเลย แถมยังเสียเวลาไปหาเงิน
"โปรแกรมเต้นกลุ่มสุดท้าย ขอให้นักเรียนไปเตรียมตัวหลังเวที"
สาวๆแต่งชุดยาวพลิ้วไหวเดินไปที่หลังเวที
ชูฮวากระซิบข้างหูเหยียนเชียนอี้เบาๆ "สัปดาห์นี้หานหรูยี่กับหวังซานซานเงียบๆไป ฉันรู้สึกเหมือนมันเป็นความเงียบก่อนพายุจะมา มันอาจจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นก็ได้ ระวังตัวด้วยนะ"
“ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก”เหยียนเชียนอี้ยืดคอไปมองบนเวที
ตอนนี้เธอแค่หวังว่าเพื่อนที่อยู่บนเวทีจะทำการแสดงให้เสร็จเร็วๆ แล้วพวกเธอจะได้ขึ้นไปเต้นให้จบไปในไม่กี่ท่า
ชูฮวายังคงไม่ค่อยสบายใจ “หันมานี่เถอะ ฉันจะตรวจดูว่ากระโปรงของเธอไม่ได้โดนทำอะไรหรือเปล่า”
เหยียนเชียนอี้ยิ้มแบบไม่มีทางเลือกแล้วหันหลังให้เธอไป
เด็กสาวคนนี้ระวังตัวมากกว่าตัวเธอเสียอีก
ชูฮวาพูดต่อ "ผู้หญิงที่หมดหนทางแล้วอะไรก็ทำได้ ฉันเคยโดนเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยต้องระมัดระวังให้ดี"
เหยียนเชียนอี้หันกลับไปถามเธอ “โดนคนในบ้านทำร้ายเหรอ”
“อืม ผู้หญิงในบ้านฉันน่ะโหดจริงๆ”ชูฮวาตอบ "เอาล่ะ กระโปรงไม่มีปัญหาแล้ว ต่อไปก็ตรวจรองเท้าเธอหน่อย"
เหยียนเชียนอี้ขยับเท้า “ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างปกติหมดแล้ว”
ทันใดนั้นเสียงฮือฮาจากด้านล่างเวทีดังขึ้น
ตามด้วยเสียงของสาวๆ ที่รออยู่หลังเวทีที่เริ่มตื่นเต้น
“พระเจ้า! นั่นคือผู้บัญชาการ!”
“ทำไมผู้บัญชาการถึงมาได้ล่ะ!”
“ได้ยินมาว่าท่านอาจารย์ใหญ่เชิญเขามาทุกปี แต่เขาไม่เคยมาเลย!”
“โอ้ยยย ฉันรู้สึกตื่นเต้นมากไม่รู้จะทำยังไงแล้ว!”
“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเทพสงครามของเราใกล้ขนาดนี้!”
“เดี๋ยวพอขึ้นเวที จะยิ่งใกล้เข้าไปอีก!”