บทที่ 81 ฉันจะชนะเกมที่พ่อไม่มีปัญญาชนะ!

บทที่ 81 ฉันจะชนะเกมที่พ่อไม่มีปัญญาชนะ!

(ผมเปลี่ยนชื่อ อิรุกะ บูวะ เป็น นากาอุจิ โซโตมิจิ ตามที่นักอ่านทักท้วงมาว่าอิรุกะ บูวะ เป็นกัปตันรุ่นต่อไปของมากิโน ฟูจิ ถึงผมจะหาข้อมูลมายืนยันไม่ได้ แต่เพื่อความถูกต้องตามต้นฉบับ ผมเลยแก้ตามนั้นครับ)

เรียวนัน ประกาศเลิกชมรม คว้ากระเป๋า เทนนิส แล้วรีบชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เขาอยากเลี่ยงที่จะโดนซักไซ้ไล่เลียงมากไปกว่านี้ ไม่งั้นความแตกแน่

สมาชิกชมรมกำลังตื่นเต้นดีใจจนไม่ทันสังเกตว่า เรียวนัน หายตัวไปแล้ว นับประสาอะไรกับเรื่องไม่ชอบมาพากล

แม้แต่สมาชิกคนที่อ้างว่าบ้านสืบทอดวิชาแพทย์แผนจีนมา ก็ยังหลงเชื่อหัวปักหัวปำ

เขาปักใจเชื่อว่านี่เป็นวิชาฝังเข็มแขนงที่เขาไม่เคยร่ำเรียนมาก่อน

น่าเสียดายที่ เรียวนัน ลืมไปเรื่องหนึ่ง

เขารีบกลับบ้านก่อนเพื่อหนีคำถามจากทุกคน แต่เขาลืมคิดถึง ‘เจ้าหนูจอมสงสัย’ ประจำตัวไปเสียสนิท

ตลอดทางกลับบ้าน คิวพี ยิงคำถามใส่ไม่ยั้ง

“เลิกถามได้แล้ว! วัฒนธรรมของ เวสเปอร์  มันลึกซึ้งยากหยั่งถึง ถ้ามีโอกาสนายควรไปเที่ยวที่นั่นสักครั้งนะ”

เรียวนัน ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

เห็น คิวพี ยังไม่ยอมลดละแม้จะถึงบ้านแล้ว เรียวนัน ก็เลยใช้ สัมผัสทั้งสิบ  ลาก คิวพี เข้าสู่ห้วงความฝันไปซะเลย

จากนั้นเขาก็โยนร่าง คิวพี กลับเข้าไปในห้องนอน

เรียวนัน เจอ เอจิเซ็น นันจิโร่ อยู่ที่สวนหลังบ้าน

ฉากเดิม ๆ นิตยสารรายสัปดาห์เล่มเดิม และตาแก่จอมลามกคนเดิม

“ตาแก่ พรุ่งนี้เราจะแข่งกับ ยามาบุกิ สนใจไปดูไหม? รอบชิงชนะเลิศ การแข่งขันระดับเขตโตเกียว  เชียวนะ”

ยามาบุกิ?

รอบชิงระดับเขต?

นันจิโร่ เงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง

ในความเข้าใจของเขา เรียวนัน ไม่ใช่คนประเภทที่จะอยากให้ใครไปดูแข่ง เผลอ ๆ จะรำคาญด้วยซ้ำ

สาเหตุก็มาจากตอนที่เขาลงแข่งเทนนิสเยาวชนรายการไลท์เฮาส์ครั้งแรก

ด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบ ทุกครั้งที่ เรียวนัน ทำคะแนนได้ นันจิโร่ จะตะโกนโหวกเหวกโวยวายอยู่ข้างสนาม เป่าแตรและโบกธงเชียร์พร้อมกับ เรียวมะ

เหตุการณ์นั้นฝังใจ เรียวนัน เป็นปมด้อยมาจนถึงทุกวันนี้

หลังจากนั้นมา เขาไม่เคยยอมให้ นันจิโร่ ไปดูการแข่งของเขาอีกเลย

นันจิโร่ ถามอย่างระแวง: “ทำไมจู่ ๆ ถึงมาชวนฉันไปดูแข่ง? จะวางกับดักอะไรฉันหรือเปล่าเนี่ย?”

พูดไปพลาง เขาก็ขยับตัวถอยหนี กอดนิตยสารรายสัปดาห์ไว้แนบอกแน่น

เรียวนัน กลอกตามองบนกับคำพูดของพ่อ: “คู่รักเก่าของพ่อ อาจารย์บัน ตอนนี้คุมทีม ยามาบุกิ อยู่ สนใจจะไปดูฉันแข่งกับแกในวันพรุ่งนี้ไหมล่ะ?”

“ไอ้เฒ่านั่นยังไม่ตายอีกเรอะ?”

คิ้วของ เอจิเซ็น นันจิโร่ กระตุก

หลายปีก่อน นันจิโร่ เป็นเอซของ เซย์งาคุ พาทีมมุ่งหน้าสู่ตำแหน่ง แชมป์ระดับประเทศ แต่พวกเขากลับพ่ายแพ้ให้กับโรงเรียนโนเนมที่นำทีมโดย อาจารย์บัน ทุกคนในทีมแพ้หมดยกเว้นเขาคนเดียว

แถมยังเป็นการพ่ายแพ้แบบยับเยินอีกต่างหาก

หนำซ้ำ อาจารย์บัน ยังชอบยิ้มแบบมีความนัยให้ชาวบ้าน ซึ่งมักจะทำให้ นันจิโร่ หัวเสียอยู่เสมอ

“บ้าเอ๊ย มันยังไม่ตายอีกเรอะ? โรงเรียนมัธยมต้นยามาบุกิ สินะ!”

“รอเดี๋ยว ฉันจะไปด่ามันเดี๋ยวนี้แหละ! ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!”

ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น

นันจิโร่ ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที

เขาวิ่งไปที่สวนหลังบ้าน ลากจักรยาน ‘นกฟีนิกซ์แก่’ ออกมาเตรียมจะบึ่งออกไป

แต่ เรียวนัน ห้ามไว้ก่อน

“พอได้แล้ว แข่งพรุ่งนี้นู่น แล้วพ่อจะเห็นเองว่าฉันขยี้ทีมของแกยังไง”

เรียวนัน ขยับแจ็กเก็ตให้เข้าที่: “สรุปง่าย ๆ คือ แมตช์ที่พ่อชนะได้ฉันก็จะชนะ ส่วนแมตช์ที่พ่อไม่มีปัญญาชนะ ฉันจะยิ่งเอาชนะให้ดู!”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างมาดมั่น

ทิ้งให้ นันจิโร่ ยืนอึ้งด้วยความประทับใจ

.....

.....

เช้าวันรุ่งขึ้น

สนามแข่งขัน โตเกียวเมโทรโพลิแทนทัวร์นาเมนต์

เนื่องจากเมื่อคืนคนขับรถมีไข้ ทุกคนเลยต้องเดินทางมารวมตัวกันที่หน้าสนามแข่งด้วยตัวเอง

เมื่อ คิริงายะ ปรากฏตัวพร้อมกับขอบตาดำคล้ำสองวง

เรียวนัน ถามอย่างสงสัย: “เมื่อคืนนายก็ให้รางวัลตัวเองด้วยเหรอ?”

“เปล่า... เมื่อคืนผมฝึกท่าชุดนั้นทั้งคืนเลย ผมจะฝึกให้หนักกว่าพวกนายทุกคน ฮ่า ๆ ๆ ~”

คิริงายะ ง่วงนอนสุด ๆ

แต่พอคิดถึงผลลัพธ์ เขาก็มีแรงฮึดขึ้นมาทันที

ด้วยดวงตาหมีแพนด้า เขาพูดอย่างกระตือรือร้น: “กัปตัน ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองแกร่งจนน่ากลัวเลย ความเร็วในการเหวี่ยงไม้เพิ่มขึ้นตั้งหลายสิบเท่า!”

มุมปากของ เรียวนัน กระตุกยิก ๆ: “ท่าบริหารชุดนั้นมีผลแค่ครั้งแรกที่ทำเท่านั้นแหละ ครั้งต่อ ๆ ไปมันแค่ช่วยยืดระยะเวลาของผลลัพธ์”

ความเร็วเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่าแค่เพราะทำทั้งคืนเนี่ยนะ?

เพ้อเจ้ออะไรของมันฟะ?

งั้นเอ็งไปเป็นพระเอกเลยไป๊!

“ว่าไงนะ!”

เสียงร้องเหมือนเป็ดดังลั่นทางเข้าสนามแข่ง

.....

การแข่งขันกำลังจะเริ่มขึ้น

ผู้ชมทยอยเดินเข้าสนาม

“ดูนั่น ดูนั่นสิ! นั่นกัปตัน เซย์งาคุ หล่อระเบิดไปเลย!”

“ไม่ใช่แค่หล่อนะ เก่งโคตร ๆ เลยด้วยจะบอกให้”

“กรี๊ด~ ไอดอลของฉัน!”

เสียงพูดคุยอย่างมีความสุขดังก้องไปทั่วสนาม

อัฒจันทร์ฝั่งหนึ่งเต็มไปด้วยสาว ๆ ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย เรียวขาขาวเนียนเรียงรายละลานตา

หลังจากแมตช์เมื่อวาน ชื่อเสียงของ เรียวนัน ก็เริ่มเป็นที่รู้จัก และรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรก็ดึงดูดสาว ๆ ให้มาชมการแข่งขันกันตรึม

“คนหล่อนี่มันโกงจริง ๆ”

ผู้ชมชายต่างพากันอิจฉาตาร้อน

พื้นที่วอร์มอัพ

เรียวนัน กำลังเตรียมรายชื่อผู้เล่นชุดสุดท้าย: “คู่ผสมยังเหมือนเดิม เดี่ยว 3 เป็น คิริงายะ, เดี่ยว 2 เป็น คิวพี และเดี่ยว 1 เป็นฉัน มีใครอยากสลับตำแหน่งไหม?”

ไม่มี!

ยกเว้น คิริงายะ ที่นอนตายเป็นหมาอยู่ ทุกคนตอบรับอย่างกระตือรือร้น

เห็น คิริงายะ หลับไปอีกแล้ว

คาวาซากิ เขย่าตัวเขาอย่างจนใจ: “คิริงายะ ตื่นได้แล้ว แข่งจะเริ่มแล้วนะ”

ยามาโตะ ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า: “ปล่อยให้รุ่นพี่ คิริงายะ นอนต่ออีกหน่อยเถอะครับ แมตช์เดี่ยว 3 ยังอีกพักใหญ่ ให้เขาได้ฟื้นพลังหน่อยน่าจะดีกว่า”

จากนั้นเขาก็หันไปมอง เรียวนัน และได้รับอนุญาต

ฉากนี้ อาจารย์บัน ที่อยู่ตรงพื้นที่วอร์มอัพฝั่งตรงข้ามมองเห็นพอดี

เขาจึงพูดขึ้นว่า: “วันนี้จะมีการปรับเปลี่ยนไลน์อัพ เซ็งโงคุ คิโยสึมิ กับ มินามิ เคนทาโร่ จะลงคู่ 2 ส่วน นัตสึโอะ กับ อิจิโย จะลง คู่ 1”

พูดค้างไว้แค่นั้น เขาหันไปมอง นากาอุจิ โซโตมิจิ แล้วสั่งว่า: “อาคุสึ จิน, นายลงเดี่ยว 3, นากาอุจิ โซโตมิจิ ลงเดี่ยว 2 และสุดท้าย มัตสึไดระ ชิคาฮิโกะ ลงเดี่ยว 1”

แม้ว่า เรียวนัน จะลงเดี่ยว 3 เมื่อวานนี้ แต่มันเป็นเพราะข้อจำกัดทางแท็กติกของเฮียวเทย์ เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่า โอจิ สึกิมิทสึ จะลงเดี่ยว 3

เขาเดาว่า เรียวนัน น่าจะย้ายไปอยู่ตำแหน่งเดี่ยว 1

จากเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อวาน บันดะไม่ยอมให้ นากาอุจิ โซโตมิจิ เผชิญหน้ากับ เรียวนัน แน่

“......”

นากาอุจิ โซโตมิจิ เข้าใจการจัดตัวของ อาจารย์บัน

เขาอ้าปากจะพูดแต่สุดท้ายก็เงียบไป

เขาเข้าใจดีว่าชัยชนะของทีมต้องมาก่อน

“การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศโตเกียวเมโทรโพลิแทนทัวร์นาเมนต์ โรงเรียนมัธยมต้นเซชุน ปะทะ โรงเรียนมัธยมต้นยามาบุกิ ผู้เล่นคู่ 2 ของทั้งสองทีมกรุณาเตรียมตัว การแข่งขันจะเริ่มในอีกสิบนาที!”

เสียงประกาศดังขึ้นจากเครื่องขยายเสียง

ในเวลานี้ ทีมผู้ตัดสินก็ประจำที่เรียบร้อยแล้ว

ผู้เล่นของทั้งสองทีมลุกขึ้นยืน

“คู่แข่งเปลี่ยนตัวผู้เล่น”

ยามาโตะ ที่ไปสืบข้อมูลมา สังเกตเห็นความผิดปกติทันที

เซ็งโงคุ คิโยสึมิ กับ มินามิ เคนทาโร่ ลง คู่ 1 มาตลอด การขยับแบบนี้ชัดเจนว่าพยายามจะการันตีแต้มจากประเภทคู่ให้ได้หนึ่งแต้ม

“หึ ประเมินพวกเราต่ำไปแล้ว!”

คาวาซากิ จุนนะ แค่นเสียงเย็นชา ด้วยวิธีเพิ่มความเร็วของ เรียวนัน เขารู้สึกว่าตัวเองกลับมาเก่งกาจได้อีกครั้ง!

“ไปกันเถอะครับ รุ่นพี่ คาวาซากิ!” ยามาโตะ ยิ้ม ก้มมองลงต่ำ

พลังต่อสู้ + 0.5!

“พวกเขาไม่มีทางคาดคิดหรอกครับว่าเราจะมีการเปลี่ยนแปลงใหม่ ๆ ในเวลาสั้น ๆ แค่นี้ รุ่นพี่ คาวาซากิ วันนี้เราต้องชนะแน่ครับ!”

พลังต่อสู้ + 0.7!

พูดจบ ทั้งสองก็เดินลงสู่ คอร์ต อย่างมั่นใจ

.....

“ดูเหมือนคู่แข่งจะมั่นใจมากนะ”

เซ็งโงคุ คิโยสึมิ และ มินามิ เคนทาโร่ สบตากัน แล้วเดินลงสู่ คอร์ต เช่นกัน

ตามข้อมูลที่ อาจารย์บัน รวบรวมมา

ทักษะส่วนตัวของ ยามาโตะ นั้นยอดเยี่ยม แต่การจับคู่กับ คาวาซากิ จุนนะ นั้นค่อนข้างใช้เวลาน้อย ดังนั้นความสามารถในการต่อสู้แบบคู่จริง ๆ จึงด้อยกว่าคู่ของ ไคโด เล็กน้อย

ตราบใดที่พวกเขาสามารถเก็บแต้มจากประเภทคู่มาได้สำเร็จ พวกเขาก็จะเป็นฝ่ายคุมเกมในแมตช์ต่อ ๆ ไป

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามคนหนึ่งดูสภาพย่ำแย่มาก ความได้เปรียบอยู่กับ ยามาบุกิ!

พั่บ~

อาจารย์บัน ปิดกระดานแท็กติกอย่างมั่นใจ สายตาจงใจหรือเผลอไผลก็ไม่ทราบ มองไปที่ เรียวนัน: “พ่อหนุ่ม อย่าได้ผยองไปนักเลย”

ในเวลาเดียวกัน

ที่ทางเข้า ชายวัยกลางคนในชุดกิโมโนสีดำ สวมแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัย เดินก้าวเข้ามาบนอัฒจันทร์

เขากำลังตะโกนร้องขายของ: “ขายจ้า~ เบียร์, สาเก, น้ำแร่, ถั่วลิสง, เมล็ดแตงโม, ไส้กรอกแฮม, หุบขาหน่อยครับ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล