บทที่ 8 พยัคฆ์ดำกอดเสา เธอช่างกตัญญูเหลือเกิน

“มานั่งให้เรียบร้อย!”

“ไม่อย่างนั้นฉันจะให้รปภ. ลากตัวเธอออกไปเดี๋ยวนี้!”

เมื่อได้ยินดังนั้น

ฉินหยางก็รู้สึกไม่พอใจ อยากจะทำตัวแข็งกร้าวใส่สักหน่อย แต่ติดที่ว่าที่นี่เป็นบริษัทของเธอ

แต่ถึงอย่างนั้นนั่นก็ไม่ใช่นิสัยของฉินหยางอยู่แล้ว

หากไม่ใช่เพราะว่ามีหานเสี่ยวเสี่ยวรอจะลากเขาไปทำการวิจัยอยู่ที่ข้างล่างนั่น ฉินหยางคงไม่ยอมทนกับอารมณ์ร้าย ๆ ของเซียวเยว่หรอก แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังแค่นเสียงหึออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

“เห็นแก่หน้าตาแก่แล้วหรอกนะ ผมถึงไม่ถือสาอะไร”

เมื่อเห็นฉินหยางที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าไม่ยอมคน เซียวเยว่ก็แทบอยากจะถีบเขาออกไปข้างนอกเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอนึกถึงหานเสี่ยวเสี่ยวที่รออยู่ข้างล่าง เธอจึงต้องกล้ำกลืนฝืนทนไว้!

แต่เธอก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรนัก “ไม่รู้ก็อย่าพูด!”

“เธอรู้จักของโบราณดีแค่ไหนเชียว?”

“ผมไม่รู้?”

ฉินหยางที่อารมณ์เสียอยู่แล้ว พอได้ยินคำนี้ก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เขาตวาดกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “ใครบอกว่าผมไม่รู้? ไม่เชื่อก็ลองถามตาแก่นี่ดูสิว่าผมพูดผิดตรงไหน?”

“เธอ...”

เจียงเหล่าที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินทั้งคู่ทะเลาะกัน จึงได้สติกลับมา

เมื่อครู่แม้แต่ตัวท่านเองยังดูไม่ออกเลยว่านี่เป็นผลงานของใคร

ท่านเพียงแค่มองออกว่ากล่องใบนี้เป็นของเก่าและวัสดุเป็นไม้กฤษณาหอม แต่พอได้ยินสิ่งที่ฉินหยางพูดออกมาลอย ๆ ท่านก็ถึงกับตกตะลึง ยิ่งพินิจดูก็ยิ่งรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

ยิ่งดูก็ยิ่งตื่นเต้น

จนไม่ทันได้สังเกตว่าเกิดอะไรขึ้น

จนกระทั่งตอนนี้

เสียงของเซียวเยว่ที่ดังขึ้นมาจึงทำให้ท่านได้สติ

ถึงอย่างนั้น

ท่านก็ไม่ได้สนใจเซียวเยว่ แต่กลับถามฉินหยางด้วยความตื่นเต้นว่า “พ่อหนุ่ม เธอรู้ได้อย่างไรว่านี่เป็นผลงานของเซี่ยซื่อฟาง?”

“หึ”

“ผมไม่รู้ ผมดูไม่ออก ผมพูดมั่วไปงั้นแหละ!”

“อย่ามาถามผม”

“นี่...”

เจียงเหล่าหันไปมองเซียวเยว่ด้วยความงุนงง

เซียวเยว่เองก็รู้สึกโกรธเคืองไม่แพ้กัน

ในขณะเดียวกันความรู้สึกที่มากกว่านั้นคือความประหลาดใจ

เธอไม่นึกเลยว่า

สิ่งที่ฉินหยางพูดจะเป็นเรื่องจริง?

แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

เขาไม่ใช่แค่คนเก็บของเก่าหรอกหรือ?

อย่างไรก็ตาม

ความประหลาดใจก็ส่วนหนึ่ง แต่ท่าทีของฉินหยางในตอนนี้ก็ทำให้เธอโกรธมาก ในฐานะประธานบริษัท แม้จะยังอายุน้อยแต่เธอก็มีความสุขุมรอบคอบไม่น้อย

แต่ไม่รู้ทำไม

ดูเหมือนความสุขุมของเซียวเยว่จะใช้ไม่ได้ผลกับฉินหยางเลย

“เจียงเหล่า ไม่ต้องไปสนใจเขาค่ะ”

“แต่ที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงหรือคะ?”

“แล้วเซี่ยซื่อฟางคนนี้คือใคร?”

เจียงเหล่ามองเซียวเยว่ที่พูดไม่ออก สลับกับฉินหยางที่มีสีหน้าไม่ยอมคน ด้วยสายตาของผู้ที่ผ่านโลกมามาก ท่านย่อมมองออกว่าระหว่างคนทั้งสองคนนี้จะต้องมีเรื่องราวอะไรบางอย่างแน่นอน

เพียงแต่

คนเราเมื่อแก่ตัวลง ก็ไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นในเรื่องของชาวบ้านขนาดนั้นแล้ว

ทว่าการที่คนเก็บของเก่าอย่างฉินหยางไปมีความสัมพันธ์กับประธานบริษัทอย่างเซียวเยว่ และยังมีสาวสวยที่หน้าตาไม่ด้อยกว่าเซียวเยว่อย่างหานเสี่ยวเสี่ยวรออยู่ข้างล่างนั่น ก็ทำเอาท่านตกใจไม่น้อย

มันทำให้ท่านเกิดความสงสัยในตัวตนของฉินหยางขึ้นมา

ในเมื่อเซียวเยว่ถาม ท่านจึงละเรื่องนั้นไว้ชั่วคราวแล้วยิ้มให้เซียวเยว่ “บอกตามตรง เมื่อครู่ตอนมองครั้งแรก ฉันดูออกเพียงว่านี่เป็นของเก่าจากสมัยเฉียนหลง”

“แถมวัสดุยังเป็นไม้กฤษณาหอมด้วย”

“แต่กลับดูไม่ออกว่าเป็นผลงานของเซี่ยซื่อฟาง”

“ถ้าจะพูดถึงเซี่ยซื่อฟาง เขานับเป็นปรมาจารย์ด้านการแกะสลักหยกที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่งในสมัยเฉียนหลง โดยเฉพาะผลงานการแกะสลักหยกที่ดูคล้ายกับแตงโมครึ่งซีกนั้น เป็นที่โปรดปรานขององค์จักรพรรดิเฉียนหลงมาก”

“และถูกเก็บรักษาไว้ในสวนหมิงหยวน”

“ไม่ใช่แค่ผลงานชิ้นนี้เท่านั้น ผลงานอีกหลายชิ้นของเขาก็ถูกเก็บไว้ในสวนหมิงหยวน น่าเสียดายที่สวนหมิงหยวนถูกเผาทำลาย ของล้ำค่าหายากมากมายถูกปล้นชิงไป แต่ผลงานชิ้นที่คล้ายแตงโมครึ่งซีกนั่น ในที่สุดก็ถูกขายไปยังมหานคร”

“และถูกนักสะสมคนหนึ่งในมหานครซื้อไป”

“ส่วนผลงานชิ้นอื่น ๆ ต่อให้เป็นในตลาดก็หาได้ยากยิ่งนัก”

พูดถึงตรงนี้

เจียงเหล่าอดไม่ได้ที่จะหันไปมองฉินหยางด้วยสายตาชื่นชม “ไม่นึกเลยว่า”

“เมื่อกี้ฉันดูไม่ออก แต่กลับถูกพ่อหนุ่มคนนี้ชี้โพรงให้กระจ่างในคำเดียว”

คราวนี้

เซียวเยว่รู้สึกตกตะลึงอย่างแท้จริง

ดวงตาสวยหันไปมองฉินหยางด้วยความประหลาดใจ แต่ท่าทางที่กำลังโกรธเคืองของฉินหยางในตอนนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย ที่แท้เป็นเธอที่เข้าใจเขาผิดไป แต่ความรู้สึกผิดนั้นก็หายไปในเวลาเพียงชั่วครู่

เผื่อว่าเขาแค่ดวงดีล่ะ?

ตาบอดได้ปืนน่ะสิ

อย่างไรก็ตาม การที่กล่องใบนี้มีที่มาแบบนี้ก็ทำให้เซียวเยว่รู้สึกดีใจ “ไม่นึกเลยว่า กล่องใบนี้จะเป็นของล้ำค่า?”

“แน่นอน”

“ทุกคนต่างรู้ว่าเซี่ยซื่อฟางเป็นปรมาจารย์แกะสลักหยก จึงไม่มีใครนึกถึงว่าเขาจะเล่นงานแกะสลักไม้ด้วย ตลอดหลายปีมานี้ฉันเองก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก มูลค่าของมันนับว่าประเมินไม่ได้เลยทีเดียว”

“ไม่ทราบว่าเธอซื้อมาในราคาเท่าไหร่หรือ?”

เซียวเยว่ส่ายหน้า “ไม่ได้เสียเงินซื้อเท่าไหร่ค่ะ”

“เป็นของที่เจ้าของร้านแถมมาให้ตอนที่ฉันซื้อของที่อยู่ในกล่องนี้ค่ะ”

“โอ้?”

“แถมมาให้งั้นรึ?”

คราวนี้

แม้แต่ฉินหยางที่นั่งไม่สบอารมณ์อยู่ข้าง ๆ ยังอดไม่ได้ที่จะหันสายตาไปมองเซียวเยว่ มีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาเท่านั้น

เรื่องดี ๆ แบบนี้

ทำไมถึงไม่ตกมาถึงตัวเองบ้างนะ?

ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวกล่องทำจากไม้กฤษณาหอม เนื้อสัมผัสค่อนข้างอยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม ถ้านับค่าเฉลี่ยในตลาดก็ตกกรัมละห้าพันหยวน กล่องใบใหญ่ขนาดนี้หนักไม่ต่ำกว่าหนึ่งกิโลกรัมแน่นอน

นี่มันยิ่งกว่าทองคำเสียอีก

ยิ่งไปกว่านั้น

ยังเป็นผลงานจากมือของเซี่ยซื่อฟาง

มูลค่าของมันจึงยิ่งประเมินไม่ได้เข้าไปใหญ่

ฉินหยางจินตนาการว่า หากเขามีกล่องแบบนี้สักใบ เขาก็คงเปิดแฟรนไชส์รับซื้อของเก่าได้แล้ว เมื่อถึงตอนนั้นก็แค่จ้างคนออกไปรับซื้อของเก่าให้

แล้วตัวเองก็นั่งรอรับเงินสบาย ๆ

แค่คิดถึงวันเวลาเหล่านั้น หัวใจของฉินหยางก็พองโตมีความสุขเหลือเกิน

ทว่าจินตนาการนั้นช่างหอมหวาน แต่ความเป็นจริงกลับเจ็บปวดเสียเหลือเกิน

เปรี้ยว

เปรี้ยวยิ่งกว่ากินมะนาวเสียอีก!

อย่างไรก็ตาม เจียงเหล่ากลับสนใจสิ่งที่อยู่ในกล่องมากกว่า

ไม่รู้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าอะไรกันแน่

ถึงขั้นทำให้เจ้าของร้านยอมแถมกล่องแบบนี้มาใส่?

ท่านจึงเปิดกล่องออกอย่างระมัดระวัง

เห็นเพียงภายในกล่อง มีวัตถุที่มีลักษณะคล้ายไม้สีดำแท่งหนึ่งวางอยู่ ที่น่าประหลาดที่สุดคือ บนแท่งสีดำนี้ถูกแกะสลักเป็นรูปเสือร้ายตัวหนึ่งที่เอาหัวทิ่มลง

มันอ้าปากกว้าง

มองเห็นเขี้ยวในปากได้อย่างชัดเจน

อุ้งเท้าทั้งสองข้างของมันยิ่งแปลกประหลาด แม้จะเป็นท่าทางกำลังลงจากเขา แต่อุ้งเท้ากลับดูราวกับกำลังกอดแท่งไม้สีดำนี้ลงจากเขามาด้วย

ดูแปลกประหลาดมาก

วินาทีที่เห็นของสิ่งนี้ ดวงตาของเจียงเหล่าก็เผยความหวาดหวั่นออกมา

ท่านจึงวางกล่องลงบนโต๊ะโดยอัตโนมัติ

เมื่อเห็นเช่นนั้น

เซียวเยว่ก็มองท่านด้วยความสงสัย พลางถามอย่างไม่เข้าใจว่า “เจียงเหล่าคะ เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?”

“มีอะไรไม่ถูกต้องงั้นหรือคะ?”

ฉินหยางที่อยู่ข้าง ๆ จ้องมองเซียวเยว่อย่างอยากรู้อยากเห็นก่อนจะถามว่า “คือว่า ผมขอถามแบบเสียมารยาทหน่อยนะครับ คุณตั้งใจจะเอาของชิ้นนี้ไปมอบให้ใครเหรอ?”

เซียวเยว่ขมวดคิ้วเรียวสวย

แต่ก็ยอมอธิบาย “เดือนหน้าเป็นวันเกิดของคุณปู่ค่ะ”

“ฉันตั้งใจจะนำไปมอบให้คุณปู่ค่ะ”

“หึหึ”

ฉินหยางหัวเราะออกมา ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟา ไขว่ห้าง แล้วจ้องมองเซียวเยว่พลางกล่าวว่า “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง งั้นผมยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ คุณเป็นคนที่ปู่เก็บมาเลี้ยง หรือว่าถูกคุณปู่ทารุณกรรมกันแน่?”

“ถึงได้เกลียดท่านขนาดนั้น?”

“แถมยังคิดจะกำจัดท่านให้ตายเลยงั้นหรือ?”

“เธอช่างกตัญญูเหลือเกิน”

“เพียะ!”

เสียงฉินหยางขาดคำ เซียวเยว่ก็โกรธจนถึงขีดสุด เธอทุบโต๊ะลุกขึ้นยืนทันที พลางตวาดใส่ฉินหยางว่า “ฉันทนเธอมานานมากแล้วนะ ตอนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!”

“ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ!”

[จบบท]