บทที่ 29 ตอนนี้เลย ทำลูกกันเดี๋ยวนี้!

ลมหายใจอุ่นๆ ของมู่หยุนเลี่ยที่มากระทบใบหูของหยานเชียนอี้ มีกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นเหมือนมหาสมุทร

"เธอเป็นของฉันแล้ว พวกเขายังจะคิดให้เธอไปแต่งกับใครในตระกูลมู่กันอีก" เสียงของเขาแฝงความน้อยใจ และฟังดูหงุดหงิดเล็กน้อย

"ไม่ใช่หรอก คุณฟังผิดแล้ว" หยานเชียนอี้หันไปมองหน้าเขา "ฉันบอกให้คุณนอนอยู่บนเตียงไม่ใช่เหรอ"

"ผมได้ยินนะ แม่นมวีบอกให้เรามีลูกกัน"

"..."

"งั้นตอนนี้เรามาทำลูกกันเลยนะ เดี๋ยวนี้เลย!"

"..."

ไม่ทันที่หยานเชียนอี้จะพูดอะไรต่อ มู่หยุนเลี่ยก็ช้อนตัวเธอขึ้นแล้วรีบพาเดินไปที่ห้องนอน

เขาวางเธอลงบนเตียงทันที ก่อนจะก้มตัวลงมาเตรียมจะจูบเธอ

หยานเชียนอี้รีบยกมือขึ้นมาดันอกของเขาไว้ มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบเข็มเงิน แล้วแทงเข้าไปในจุดชีพจรของเขา

มู่หยุนเลี่ยตัวแข็งทื่อทันที แล้วก็ล้มลงบนตัวของเธอ

หยานเชียนอี้รีบผลักร่างที่หนักของเขาออก เธอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เธอสงบเขาได้แล้ว

ถ้าปล่อยให้เขาวุ่นวายต่อไป มีหวังได้เกิดเรื่องจริง ๆ

เธอพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มทำงาน

เริ่มจากการจับชีพจรของมู่หยุนเลี่ยอย่างละเอียด จากนั้นก็ใช้เข็มเจาะที่ปลายนิ้วของเขาเพื่อเก็บตัวอย่างเลือดมาวิเคราะห์

หลังจากใช้เวลาศึกษาสักพัก หยานเชียนอี้ก็รู้สึกแปลกใจมาก

ถ้าคาดเดาไม่ผิด มู่หยุนเลี่ยน่าจะได้รับพิษชนิดหนึ่งที่มีผลต่อระบบประสาท

พิษชนิดนี้แปลกประหลาดมาก มีความสามารถในการซ่อนตัวสูง

ในช่วงเวลาที่พิษยังซ่อนอยู่ ผู้ที่ได้รับพิษจะไม่รู้สึกถึงอาการผิดปกติใดๆ แต่ระบบประสาทของสมองจะค่อย ๆ ถูกแทรกซึมด้วยพิษนี้

จากนั้นอาการหลอนจะค่อยๆปรากฏขึ้น ทำให้จิตใต้สำนึกของผู้ที่ได้รับพิษเกิดความกลัวอย่างใหญ่หลวงจนไม่รู้ตัวและจมลึกลงไปในความหวาดกลัว จนกระทั่งหมดความปรารถนาในการมีชีวิตอยู่

มันช่างเลวทรามสิ้นดี!

หยานเชียนอี้เงยหน้าขึ้นมองมู่หยุนเลี่ยที่กำลังหลับอยู่ น่าสงสารเหลือเกิน

ใครกันนะที่ใช้วิธีที่ต่ำช้าแบบนี้เพื่อทำลายจิตใจของเขา

เมื่อคิดถึงรอยแผลเป็นลึกตื้นที่อยู่บนแผ่นหลังของเขา หยานเชียนอี้ก็อดคิดไม่ได้ว่า มู่หยุนเลี่ยคงเป็นคนที่มีอำนาจมากในโลกของเขาแน่ๆ

เพราะคนเรามักจะใช้วิธีที่น่ารังเกียจแบบนี้กับศัตรูที่ตัวเองไม่มีทางเอาชนะได้ แต่ไม่เป็นไร เคราะห์ดีที่เขาเจอเธอ

ตอนที่อยู่ในโลกก่อน ไม่มีพิษใดที่เธอรักษาไม่ได้ เธอเชื่อว่าในโลกนี้ก็เหมือนกัน

หยานเชียนอี้เริ่มใช้เข็มเงินในการขับพิษให้มู่หยุนเลี่ย

เธอมองดูใบหน้าที่หลับใหลของเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ

มองไปมองมา ทนไม่ไหว เธอก็ยื่นมือออกไปลูบหน้าหล่อๆ ของเขา

คนอะไรหล่อขนาดนี้!

ตั้งใจจะลูบแค่ครั้งเดียว แต่สัมผัสนุ่มนวลจากผิวของเขาทำให้เธออดไม่ได้ที่จะลูบต่อ

ปลายนิ้วของเธอลูบผ่านคาง ไล่ขึ้นมาที่ลำคอและกระดูกไหปลาร้า แล้วหยุดอยู่ที่แผ่นอก

อืม~ ร่างกายนี้เพอร์เฟกต์จริงๆ อยากกินจริงๆ

ผิวหนังยังยืดหยุ่นดีอีกต่างหาก

เหมือนรูปปั้นที่ถูกแกะสลักมาอย่างประณีต ไม่แปลกใจที่หานหรูยี่สงสัยว่าเขาเป็นหุ่นยนต์

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกเสียดายที่ทำให้เขาสลบไปซะก่อน

ถ้าเมื่อกี้ปล่อยให้มันเกิดขึ้นล่ะก็...

หยุด!

หยานเชียนอี้รีบชักมือที่ซุกซนของตัวเองกลับมา

เธอเป็นหมอ ต้องมีจรรยาบรรณทางวิชาชีพ!

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกร้อนจริง ๆ

ฤดูร้อนเพิ่งจะเริ่ม ห้องก็เปิดเครื่องทำความร้อนไว้ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นลมแล้ว

หลังจากที่ปักเข็มเงินเล่มสุดท้ายลงบนร่างของมู่หยุนเลี่ย หยานเชียนอี้ก็เริ่มถอดเสื้อออก

ตอนนั้นเอง มู่หยุนเลี่ยก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา...

มู่หยุนเลี่ย "เธอคิดจะทำอะไร ผู้หญิงหื่น"

หยานเชียนอี้ "คุณนั่นแหละตัวหื่น!"