บทที่ 36 - ภัยพิบัติตั๊กแตน

บทที่ 36 - ภัยพิบัติตั๊กแตน

ในระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของหานอู่

ขอให้ผู้เข้าแข่งขันปลดปล่อยเผ่าพันธุ์บริวาร การแข่งขันจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในอีกสามนาที

ในขณะเดียวกัน หานอู่ก็ได้เห็นโฉมหน้าคู่ต่อสู้คนแรกในการประลองของตัวเอง

หมอนั่นมีรูปร่างเตี้ยแคระแกร็น ผิวดำคล้ำ เดินหลังค่อม แถมยังชอบส่งเสียงหัวเราะเจี๋ยกๆ ออกมาเป็นระยะอีกต่างหาก

"ไอ้หนู ถึงฉันจะมองไม่เห็นข้อมูลของแก แต่ฉันก็กล้ายืนยันได้เลยว่าแกมันเป็นแค่มือใหม่ แกวางใจเถอะ ท่านปู่ซู่ดูแลมือใหม่เก่งที่สุด การแข่งขันจะจบลงในไม่ช้านี้แหละ"

พูดจบ ซู่ถูก็หัวเราะอย่างชั่วร้ายพร้อมกับอัญเชิญเผ่าพันธุ์บริวารของตัวเองออกมา

มนุษย์หนูที่มีความสูงเพียงครึ่งเมตรถูกอัญเชิญออกมาทีละตัว รวมๆ แล้วก็มีจำนวนมากถึงสามร้อยล้านตัวเลยทีเดียว

"ไอ้หนู แกคงจะไม่เคยเห็นเผ่าพันธุ์บริวารเยอะขนาดนี้ล่ะสิ กลัวแล้วใช่ไหมล่ะ ถ้ากลัวล่ะก็ ยอมแพ้ไปซะดีๆ รอให้ปู่ซู่ฆ่าล้างบางเผ่าพันธุ์บริวารของแกจนหมด แล้วฉันจะปล่อยแกไป เจี๋ยกๆๆ"

บนใบหน้าที่บิดเบี้ยวของซู่ถูเผยให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมอยู่หลายส่วน

สำหรับเรื่องนี้ หานอู่เพียงแค่ยิ้มบางๆ ก่อนจะอัญเชิญเผ่าพันธุ์บริวารหลักของตนออกมา นั่นก็คือ ตั๊กแตน

ในชั่วพริบตานั้น ฝูงตั๊กแตนจำนวนมหาศาลก็บินว่อนออกมา บดบังท้องฟ้าจนมืดมิดไปทั่วทั้งบริเวณ

เมื่อเห็นภาพฉากนี้ อย่าว่าแต่ซู่ถูเลย แม้แต่ผู้ชมเพียงไม่กี่คนบนอัฒจันทร์ก็ยังต้องตกตะลึงจนตาค้าง

"นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย เยอะแยะขนาดนี้เชียว ตั๊กแตนงั้นเหรอ ไอ้นี่มันมีพลังต่อสู้ด้วยหรือไง"

"ตั๊กแตนระดับอีลีทงั้นเหรอ น่าสนใจดีนี่"

"นี่มันเป็นการต่อสู้ด้วยจำนวนชัดๆ ใครแพ้ใครชนะคงบอกยากซะแล้วสิ"

หลังจากที่ซู่ถูสังเกตเห็นว่าเผ่าพันธุ์บริวารที่หานอู่ปล่อยออกมาคือตั๊กแตน สีหน้าของเขาก็แข็งทื่อไปในทันที

ตอนแรกเขาคิดว่าถ้าต้องสู้กันด้วยจำนวน เผ่าพันธุ์มนุษย์หนูของเขาไม่มีทางแพ้อย่างแน่นอน แต่เขากลับคาดไม่ถึงเลยว่าเผ่าพันธุ์บริวารของอีกฝ่ายกลับเป็นตั๊กแตนที่มีจำนวนมากกว่าเสียอีก

"เจี๋ยกๆๆ เผ่าพันธุ์บริวารหลักของแกดันเป็นตั๊กแตนเสียนี่ ช่างน่าสงสารเสียจริง แกวางใจได้เลย ปู่ซู่คนนี้พูดคำไหนคำนั้น รับรองว่าการแข่งขันจะต้องจบลงอย่างรวดเร็วแน่นอน"

ซู่ถูมีความมั่นใจกับการแข่งขันในครั้งนี้มากยิ่งขึ้น

ก็แค่ตั๊กแตน มันจะไปแข็งแกร่งได้สักแค่ไหนเชียว ก็แค่เป้าซ้อมยิงเคลื่อนที่เท่านั้นแหละน่า

เมื่อการนับถอยหลังสามนาทีสิ้นสุดลง

การประลองก็ได้เริ่มต้นขึ้น

เหล่ามนุษย์หนูที่ซู่ถูอัญเชิญออกมาต่างก็พากันเอามือไพล่หลัง ก่อนจะหยิบหน้าไม้ขนาดเล็กกะทัดรัดออกมาคนละกระบอก

พวกมันเหนี่ยวไกหน้าไม้ ปล่อยลูกศรแต่ละดอกพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อโจมตีฝูงตั๊กแตน

ลูกศรทั้งหมดสามร้อยล้านดอกพุ่งกระหน่ำเข้าใส่ฝูงตั๊กแตนราวกับห่าฝน

หานอู่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาส่งคำพยากรณ์เทพลงไป

"แมลงร่วงหล่น ป้องกัน"

แมลงร่วงหล่นที่มีรูปร่างใหญ่กว่าหนึ่งระดับและมีเปลือกหุ้มอันหนาเตอะ บินทะยานออกมาจากฝูงตั๊กแตนจำนวนมหาศาล พวกมันเข้ามาขวางอยู่เบื้องหน้าฝูงแมลงตัวอื่นๆ เพื่อรับการโจมตีจากลูกศรระลอกแรก

ลูกศรบางดอกพุ่งเข้าปะทะกับเปลือกหุ้มของพวกมัน แต่ส่วนใหญ่กลับถูกเปลือกหุ้มกระแทกจนกระเด็นออกไป

กองทัพตั๊กแตนแทบจะไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าการโจมตีด้วยห่าฝนลูกศรระลอกแรกไม่ได้รับผลลัพธ์ที่ชัดเจนสักเท่าไหร่นัก

ซู่ถูก็รู้สึกเดือดดาลขึ้นมาเล็กน้อย เขาสั่งให้เดินหน้าโจมตีต่อไป

เผ่าพันธุ์บริวารมนุษย์หนูเริ่มขยับหน้าไม้ในมืออย่างชำนาญ ก่อนจะบรรจุลูกศรเข้าไป

ส่วนหานอู่ก็ยังคงส่งคำพยากรณ์เทพต่อไป

"แมลงคำสาปมืด ลอบโจมตี"

แมลงคำสาปมืดโบยบินไปในอากาศ กลมกลืนไปกับเงามืด พวกมันลอบเข้าไปอยู่ด้านหลังของมนุษย์หนูอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะปลดปล่อยคำสาปออกมา

คำสาปเชื่องช้า คำสาปอ่อนแอ คำสาปตาบอด

มนุษย์หนูเกือบทั้งหมดถูกคำสาปเล่นงานเข้าอย่างจัง ทำให้ไม่สามารถบรรจุลูกศรได้อย่างราบรื่น

หานอู่ยังคงส่งคำพยากรณ์เทพลงไปอีกครั้ง

"แมลงมารสวรรค์ พุ่งเข้าสังหาร"

แมลงมารสวรรค์นับไม่ถ้วนบินข้ามผ่านการป้องกันของแมลงร่วงหล่น พวกมันขยับปีกแมลง ชูเขายาวอันแหลมคมของพวกมันขึ้น ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าทิ่มแทงมนุษย์หนู

ในชั่วพริบตานั้น มนุษย์หนูจำนวนมหาศาลก็ถูกแมลงมารสวรรค์ทิ่มแทง

แค่ทิ่มแทงเข้าใส่ก็ยังไม่ถือว่าจบหรอกนะ

แมลงมารสวรรค์ส่วนใหญ่มักจะได้รับอิทธิพลมาจากลูกปัดหมอกพิษซึ่งเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลเวลหนึ่ง ทำให้ร่างกายของพวกมันแฝงไปด้วยพิษร้าย

พิษร้ายซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือด ไหลเวียนเข้าสู่อวัยวะภายในของมนุษย์หนู

ผ่านไปไม่ถึงห้าวินาที มนุษย์หนูจำนวนมากก็ตกตายลงไป

กระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบวินาที ทว่าความสูญเสียที่เกิดขึ้นกลับน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

ผู้ชมทุกคนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า อัตราการรอดชีวิตของเผ่าพันธุ์บริวารของหานอู่ยังคงอยู่ที่เก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์

ในขณะที่อัตราการรอดชีวิตของเผ่าพันธุ์บริวารของซู่ถูกลับดิ่งลงเหว ลดลงเหลือเพียงแค่สี่สิบสองจุดเจ็ดสามเปอร์เซ็นต์

ใครแข็งแกร่ง ใครอ่อนแอ ย่อมมองเห็นได้อย่างชัดเจนในพริบตา

"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด"

ซู่ถูไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

กองทัพมนุษย์หนูของเขาถูกบดขยี้อย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

นี่คือกองทัพมนุษย์หนูที่เขาทุ่มเทพลังเทพไปอย่างมหาศาลเพื่อเพาะเลี้ยงพวกมันขึ้นมาเชียวนะ

พวกตั๊กแตนไม่รู้จักคำว่ายั้งมือหรอก พวกมันยังคงเดินหน้าเข่นฆ่าต่อไป

ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีที่ซู่ถูกำลังลังเลอยู่นั้น อัตราการรอดชีวิตของเผ่าพันธุ์บริวารของเขาก็ลดลงเหลือเพียงแค่สามสิบเอ็ดจุดสี่ห้าเปอร์เซ็นต์เสียแล้ว

"ฉันยอมแพ้ ฉันขอยอมแพ้"

ซู่ถูตะโกนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ

ในวันวาน เขามักจะยืนมองดูคนอื่นเจ็บปวดใจกับเผ่าพันธุ์บริวารของพวกเขา ทว่าในวันนี้ เขากลับไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าแมลงที่น่าสงสารตัวนั้น จะกลายมาเป็นตัวเขาเองเสียได้

เมื่อซู่ถูประกาศยอมแพ้ ลานประลองก็กางม่านพลังป้องกันลงมา

ในท้ายที่สุด มีมนุษย์หนูเพียงแค่สามสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่ถูกเทเลพอร์ตกลับไปยังอาณาเขตเทพของซู่ถู

ฝูงตั๊กแตนก็ถูกเทเลพอร์ตกลับไปยังอาณาเขตเทพจนหมดสิ้นเช่นเดียวกัน หานอู่จ้องมองซากศพของมนุษย์หนูที่เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากอัญเชิญอัศวินโครงกระดูกออกมา เพื่อเปลี่ยนซากศพเหล่านี้ให้กลายเป็นทหารโครงกระดูกให้หมด

ทว่าในวินาทีต่อมา หานอู่ก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

นั่นก็เป็นเพราะว่าบนพื้นของลานประลองปรากฏวงเวทขนาดมหึมาขึ้นมา ลวดลายของวงเวทมีความคล้ายคลึงกับสกิลบูชายัญชีวิตของหานอู่อยู่หลายส่วน ทว่ามันกลับทรงพลังยิ่งกว่า

ซากศพของมนุษย์หนูบนพื้นถูกวงเวทดูดกลืนเข้าไป จนท้ายที่สุดก็ควบแน่นกลายเป็นเศษเสี้ยวแก่นกลางอาณาเขตเทพหนึ่งชิ้น แล้วร่วงหล่นลงมาในมือของหานอู่

นั่นก็คือรางวัลแห่งชัยชนะในการประลองครั้งนี้ของหานอู่นั่นเอง

หลังจากถูกเทเลพอร์ตออกมาจากลานประลอง หานอู่ก็รู้สึกตื่นตะลึงจนไม่อาจหาคำใดมาบรรยายได้

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความสามารถที่คล้ายคลึงกับสกิลบูชายัญชีวิตเช่นนี้

ในระหว่างที่เขากำลังทึ่งอยู่นั้น เถียนเหวินก็เดินเข้ามาหาพลางตบไหล่เขาเบาๆ และเอ่ยชมเชย

"หานอู่ ทำได้ดีมากเลยนะ การลงแข่งขันครั้งแรกก็สามารถคว้าชัยชนะมาได้อย่างง่ายดาย ทำให้ครูชนะพนันได้พลังเทพมาตั้งเยอะเชียว"

"ดูจากสภาพเผ่าพันธุ์บริวารของเธอที่ไม่ค่อยได้รับความเสียหายเท่าไหร่นัก สนใจจะลงแข่งขันในรอบที่สองต่อเลยไหม ถ้าสามารถคว้าชัยชนะติดต่อกันได้ เศษเสี้ยวแก่นกลางอาณาเขตเทพที่จะได้รับก็จะเพิ่มขึ้นมากกว่าครั้งนี้หนึ่งในสิบส่วนเลยนะ"

พอได้ยินแบบนั้น หานอู่ก็ตอบตกลงในทันที

"ถ้าอย่างนั้นก็ลุยต่อเลยครับ เผ่าพันธุ์บริวารของผมกำลังขาดประสบการณ์อยู่พอดีเลย"

หลังจากส่งคำขอไปแล้ว การลงทะเบียนแข่งขันในรอบที่สองของหานอู่ก็เสร็จสิ้น

สิบนาทีต่อมา การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น

ยี่สิบนาทีต่อมา การแข่งขันรอบที่สามก็เริ่มต้นขึ้น

ในวันที่สามสิบสอง หานอู่ต้องยอมสละแมลงมารสวรรค์หนึ่งร้อยล้านตัวให้ระเบิดตัวเอง เพื่อแลกกับชัยชนะในการแข่งขันรอบที่หนึ่งร้อยแปดสิบสี่มาอย่างยากลำบาก

ทั่วทั้งสนามเดือดพล่าน ผู้ชมนับไม่ถ้วนต่างพากันตะโกนโห่ร้องคำว่าภัยพิบัติตั๊กแตนดังลั่น

นี่คือฉายาที่ผู้ชมตั้งให้กับหานอู่ตามเผ่าพันธุ์บริวารของเขา

และชัยชนะในครั้งนี้ ก็คือชัยชนะติดต่อกันเป็นครั้งที่แปดสิบเก้าของหานอู่

เศษเสี้ยวแก่นกลางอาณาเขตเทพที่เขาได้รับมานั้น มีขนาดใหญ่กว่าปกติถึงแปดจุดเก้าเท่าเลยทีเดียว

แก่นกลางอาณาเขตเทพ ทุกๆ เลเวลที่อัปเกรดขึ้นไป ย่อมต้องการเศษเสี้ยวแก่นกลางในจำนวนที่มากขึ้นตามไปด้วย

จากเลเวลห้าเลื่อนขึ้นไปเป็นเลเวลหก หานอู่ต้องใช้เศษเสี้ยวแก่นกลางอาณาเขตเทพขนาดเล็กใหญ่ปะปนกันไปถึงหกสิบเก้าชิ้น

หลังจากดูดซับเศษเสี้ยวแก่นกลางอาณาเขตเทพที่เพิ่งจะได้รับมาไปจนหมด เลเวลแก่นกลางอาณาเขตเทพของเขาก็เพิ่งจะเลื่อนขึ้นไปถึงเลเวลเจ็ดได้อย่างเฉียดฉิว

ส่วนถ้าหากต้องการจะเลื่อนขึ้นไปเป็นเลเวลแปด ปริมาณเศษเสี้ยวแก่นกลางที่ต้องการ จะต้องมีจำนวนมากกว่าเศษเสี้ยวแก่นกลางที่ใช้ในการเลื่อนระดับจากเลเวลหกขึ้นมาเลเวลเจ็ดรวมกันเสียอีก

"อยากจะแข็งแกร่งขึ้นนี่มันนับวันก็ยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ แฮะ"

หานอู่อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

"ดาวนำโชคของครู เธอกำลังถอนหายใจเรื่องอะไรอยู่อีกล่ะ"

เถียนเหวินเดินหัวเราะร่าเข้ามาหา

ในการแข่งขันทั้งหนึ่งร้อยแปดสิบสี่รอบนี้ เถียนเหวินต่างก็ทุ่มพนันพลังเทพไปกับหานอู่เป็นจำนวนมาก

หานอู่ก็ช่างทำให้เขาได้หน้าเสียจริง ในการแข่งขันทั้งหนึ่งร้อยแปดสิบสี่รอบ หานอู่แพ้ไปเพียงแค่สามรอบเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ เถียนเหวินจึงชนะพนันได้พลังเทพมาอย่างมหาศาล ทำให้สายตาที่เขามองหานอู่เกิดการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย

ราวกับว่าเขากำลังมองดูเทพแห่งโชคลาภที่ส่องแสงสีทองอร่ามอย่างไรอย่างนั้น

"ผมกำลังถอนใจที่ความเร็วในการอัปเกรดเลเวลแก่นกลางอาณาเขตเทพของผมมันช้าลงเรื่อยๆ น่ะครับ"

หานอู่ตอบกลับ

เถียนเหวินหัวเราะให้กับเรื่องนี้

"ความจริงแล้ว ด้วยพลังเผ่าพันธุ์บริวารของเธอในตอนนี้ เธอสามารถลองท้าทายครึ่งเทพดูได้นะ"

หานอู่อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา

"การใช้สถานะสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ไปท้าทายครึ่งเทพ จะทำให้ได้รับรางวัลเพิ่มขึ้นงั้นเหรอครับ"

"มันคือสิบเท่าจากรางวัลที่เธอจะได้รับเมื่อคว้าชัยชนะในการแข่งขันระดับปกติน่ะสิ"

เถียนเหวินกล่าวอย่างไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

"ก็ยกตัวอย่างเช่น หากการแข่งขันรอบต่อไปเธอต้องเผชิญหน้ากับครึ่งเทพและสามารถคว้าชัยชนะมาได้ เธอจะได้รับผลประโยชน์จากการคว้าชัยชนะเก้าสิบรอบติดต่อกันคูณด้วยสิบเท่า ซึ่งก็คือเศษเสี้ยวแก่นกลางอาณาเขตเทพจำนวนเก้าสิบเท่ายังไงล่ะ"

พอได้ยินคำอธิบายของเถียนเหวินเช่นนี้ หานอู่ก็เกิดอาการหวั่นไหวขึ้นมาในทันที

เขามองสำรวจเข้าไปภายในอาณาเขตเทพ ตอนนี้เขายังเหลือเผ่าพันธุ์บริวารตั๊กแตนอยู่อีกเกือบสี่พันล้านตัว

หานอู่รู้สึกว่าตัวเขาเองก็มีความจำเป็นที่จะต้องลองท้าทายตัวเองดูสักตั้งเหมือนกัน

ก็เผื่อว่าถ้าเกิดชนะขึ้นมาล่ะ

[จบแล้ว]