บทที่ 25 - การตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด

บทที่ 25 - การตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด

จากข้อมูลภารกิจ รังของพวกโกเลมเนื้อเลือดมีประชากรอยู่ราวๆ แปดพันถึงหนึ่งหมื่นตัว ขืนให้กองทัพโครงกระดูกพันกว่าตัวของหานอู่ไปบุกชนตรงๆ มีหวังเละไม่เป็นท่าแน่

แต่หานอู่มีสมอง ในเมื่อสู้ซึ่งหน้าไม่ได้ ก็ต้องใช้แผนกองโจรค่อยๆ ตอดไปทีละนิด

สมองที่มีแต่กล้ามเนื้อของพวกโกเลมเนื้อเลือดไม่มีทางตามทันแผนการตื้นๆ แบบนี้หรอก

หานอู่สั่งให้โครงกระดูกเหล็กตัวหนึ่งไปเดินเตร็ดเตร่ป้วนเปี้ยนอยู่หน้ารังของพวกมัน

พวกโกเลมเนื้อเลือดทนไม่ได้อยู่แล้วที่มีเผ่าพันธุ์อื่นมาเดินกร่างในถิ่นตัวเอง

โกเลมเนื้อเลือดกว่าร้อยตัวพากันวิ่งไล่ตามออกมา กะจะทุบไอ้โครงกระดูกจอมอวดดีตัวนี้ให้แหลกละเอียด

โครงกระดูกเหล็กทำตามคำสั่งของหานอู่อย่างเคร่งครัด มันสับเท้าวิ่งหนีเพื่อหลอกล่อให้โกเลมเนื้อเลือดตามมาจนถึงจุดซุ่มโจมตี

ทันใดนั้น ทหารโครงกระดูกนับพันตัวก็กระโจนพรวดออกมา รุมกินโต๊ะโกเลมเนื้อเลือกร้อยกว่าตัวนั้นทันที

สิบต่อหนึ่ง แถมฝั่งโครงกระดูกยังมีอาวุธครบมืออีกต่างหาก

เวลาผ่านไปไม่นาน โกเลมเนื้อเลือดกลุ่มนั้นก็โดนพวกโครงกระดูกจัดการจนเรียบวุธ

ถึงตอนนี้ อัศวินโครงกระดูกก็ก้าวออกมา แล้วใช้สกิลอัญเชิญโครงกระดูกใส่ซากศพของโกเลมเนื้อเลือดทีละตัวๆ

ภาพที่เห็นคือมีโครงกระดูกหน้าใหม่ค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากซากศพของโกเลมเนื้อเลือด แล้วเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของกองทัพโครงกระดูก

หานอู่อดทึ่งไม่ได้ วิธีเพิ่มสมาชิกใหม่ของเผ่าโครงกระดูกนี่มันช่างเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครจริงๆ

หลังจากใช้วิธีหลอกล่อแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายสิบครั้ง จำนวนของกองทัพโครงกระดูกก็พุ่งพรวดไปถึงเจ็ดพันตัวแล้ว

ส่วนพวกโกเลมเนื้อเลือดในรังตอนนี้เหลืออยู่แค่ประมาณสามพันตัวเท่านั้น

หานอู่รู้สึกว่าได้เวลาเปิดฉากบุกทะลวงแบบเต็มกำลังซะที

แต่ก่อนจะบุก หานอู่ก็ใจป้ำแจกจ่ายผลึกกระดูกลงไปอีกชุดใหญ่ ช่วยดันให้ทหารโครงกระดูกอีกแปดร้อยตัววิวัฒนาการกลายเป็นโครงกระดูกเหล็กระดับอีลีท

กองทัพโครงกระดูกที่แข็งแกร่งขึ้นพากันบุกตะลุยเข้าไปในรังของพวกโกเลมเนื้อเลือด แล้วเปิดฉากไล่ทุบไล่ฟันอย่างเมามัน

ใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วโมง พวกมันก็กวาดล้างโกเลมเนื้อเลือดทั้งหมดจนราบคาบ

อัศวินโครงกระดูกเข้าไปค้นของในรังโกเลมเนื้อเลือด จนไปเจอเข้ากับหัวใจเนื้อเลือดก้อนหนึ่ง แล้วนำมาถวายให้หานอู่

หานอู่มองดูหัวใจที่เต็มไปด้วยเลือดและยังเต้นตุบๆ อยู่ด้วยความรู้สึกแหยงๆ

แต่จะว่าไปนี่มันก็คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลเวล 1 เลยนะ สรรพคุณของมันคือช่วยเพิ่มพลังกายให้เผ่าพันธุ์บริวารหลัก

ถึงแม้มันจะไม่มีประโยชน์อะไรกับตั๊กแตนซึ่งเป็นบริวารหลักของเขา แต่เขาก็กัดฟันเก็บมันไว้ก่อนก็แล้วกัน

หลังจากกดส่งมอบภารกิจ หานอู่ก็ได้รับคะแนนสอบมา 60 คะแนน

อันดับของเขาพุ่งขึ้นมาอยู่ที่ 108

แต่หานอู่ไม่รีบร้อน

รอให้อัศวินโครงกระดูกเปลี่ยนซากศพของพวกโกเลมเนื้อเลือดทั้งหมดให้กลายเป็นโครงกระดูกซะก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นเขาก็จะมีกองกำลังทหารอยู่ในมือทะลุหมื่นตัวเลยนะ

มีกองทัพบริวารเยอะขนาดนี้ แล้วจะไปกลัวอะไรกับอีแค่ภารกิจพวกนี้ล่ะ

ตัดภาพมาอีกด้าน

จางเสี่ยวหลงในร่างจำแลงมังกรปีศาจเดินทางมาถึงป่าที่ใช้เก็บผลมารกระดูก เขาเพิ่งสั่งให้สุนัขปีศาจนรกสองร้อยตัวค้นหาไปรอบๆ แต่ก็เจอแค่ไข่ตั๊กแตนไม่กี่ฟองเท่านั้น

"บ้าเอ๊ย ไอ้หานอู่มันมุดหัวไปซ่อนอยู่ที่ไหนของมันวะ" จางเสี่ยวหลงสบถอย่างหัวเสีย

แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าอันดับของหานอู่มีการเปลี่ยนแปลง คะแนนสอบพุ่งพรวดขึ้นมา 60 คะแนนรวด

เมื่อเอาไปเทียบกับข้อมูลในรายการภารกิจ จางเสี่ยวหลงก็เดาตำแหน่งของหานอู่ได้ทันที

"อาศัยข้อได้เปรียบที่ตั๊กแตนไม่กลัวพิษของพวกโกเลมเนื้อเลือด เลยไปทำภารกิจกวาดล้างรังโกเลมเนื้อเลือดมาสินะ หานอู่ แกนี่ทำฉันเซอร์ไพรส์ได้ตลอดเลยจริงๆ แต่โชคของแกมันหมดลงแค่นี้แหละ!" จางเสี่ยวหลงพึมพำ ก่อนจะหันหลังกลับและมุ่งหน้าไปทางรังโกเลมเนื้อเลือดตามที่แผนที่ระบุไว้

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงรังของโกเลมเนื้อเลือด และพบว่ามีทหารโครงกระดูกปักหลักอยู่ที่นี่เต็มไปหมด

จางเสี่ยวหลงแอบงง

คนที่จัดการกับโกเลมเนื้อเลือดคือฝูงตั๊กแตนของหานอู่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงมีทหารโครงกระดูกมาตั้งค่ายอยู่ในรังของพวกมันได้ล่ะ

แต่พอเขาเห็นหานอู่ในร่างจำแลงลอร์ดโครงกระดูก ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้งทันที

"ไอ้เวรหานอู่ ที่แท้แกก็แอบซุ่มเลี้ยงพวกโครงกระดูกเอาไว้ด้วยนี่เอง กะจะใช้พวกมันมาทำคะแนนในการสอบครั้งนี้ล่ะสิ ฝันไปเถอะ"

คิดได้ดังนั้น จางเสี่ยวหลงก็สั่งให้สุนัขปีศาจนรกบุกโจมตีทันที

สุนัขปีศาจนรกเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว ยิ่งมาอยู่ในสภาพแวดล้อมของขุมนรกมาร พลังของพวกมันก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น ทิ้งห่างสิ่งมีชีวิตระดับอีลีททั่วไปแบบไม่เห็นฝุ่น

ทหารโครงกระดูกธรรมดานับร้อยตัวที่อยู่รอบนอกรังยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็โดนสุนัขปีศาจนรกที่พุ่งเข้ามากระชากร่างจนแหลกละเอียด

พวกมันฉวยโอกาสพุ่งเป้าไปที่หานอู่ทันที

ทหารโครงกระดูกที่อยู่รอบๆ มีหรือจะยอมให้เจ้านายถูกทำร้าย พวกมันรีบเข้ามากางร่มกระดูกเป็นกำแพงเพื่อปกป้องหานอู่จากการโจมตีของสุนัขปีศาจนรก

พวกโครงกระดูกเหล็กกับอัศวินโครงกระดูกที่อยู่ข้างในรัง พอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็พากันกรูออกมา

โครงกระดูกเหล็กระดับอีลีทนับพันตัว พร้อมกับอัศวินโครงกระดูกระดับเหนือมนุษย์อีกหนึ่งตัว ภาพตรงหน้าทำเอาจางเสี่ยวหลงถึงกับสะดุ้ง

นี่เพิ่งจะลงมาจุติในมิติขุมนรกมารได้แค่วันที่สอง หานอู่กลับสามารถรวบรวมกองกำลังได้มหาศาลขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

ขืนปล่อยให้เวลาผ่านไปอีกสักสองสามวัน จะมีใครหยุดมันได้อีกล่ะ

ความรู้สึกถึงภัยคุกคามทำให้จางเสี่ยวหลงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ว่าวันนี้เขาต้องฆ่าหานอู่ให้ได้ เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม ไม่ให้หานอู่มีโอกาสเติบโตไปมากกว่านี้

สิ้นความคิด จางเสี่ยวหลงในร่างมังกรปีศาจก็พุ่งทะยานออกไป

ด้วยร่างกายที่ใหญ่โตและมีเกล็ดหนาหุ้มอยู่เต็มตัว แค่พุ่งชนทีเดียว พวกโครงกระดูกเหล็กก็แหลกเป็นผุยผง

มีเพียงอัศวินโครงกระดูกที่เป็นระดับเหนือมนุษย์เท่านั้นที่พอจะรับการโจมตีนี้ได้

แต่อัศวินโครงกระดูกก็มีขีดจำกัด โดนพุ่งชนไปหลายครั้ง กระดูกตามตัวก็เริ่มแตกหักเสียหายอย่างหนัก

จางเสี่ยวหลงเองก็ได้รับบาดเจ็บจากการสะท้อนกลับไปบ้าง แต่เขาก็ยังคงมีพลังต่อสู้เหลือเฟือ

เขาฉวยโอกาสกระแทกอัศวินโครงกระดูกจนกระเด็น แล้วพุ่งตรงไปหาหานอู่

หานอู่จำได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคนที่มาบุกคือจางเสี่ยวหลงเพื่อนร่วมชั้นของเขานั่นเอง

"จางเสี่ยวหลง เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ทำไมแกถึงมาโจมตีบริวารของฉัน" หานอู่ตั้งคำถาม

จางเสี่ยวหลงตอบกลับด้วยเสียงเย็นชา "ก็แค่หมั่นไส้แกเฉยๆ ไปตายซะเถอะ"

ร่างจำแลงมังกรปีศาจตวัดหางหนาเตอะกวาดเข้าใส่ พลังทำลายล้างของมันรุนแรงมาก ก้อนหินตามรายทางโดนกวาดจนแหลกเป็นผุยผง

หานอู่ยกกรงเล็บกระดูกขึ้นมากัน แต่ก็ทนรับแรงกระแทกมหาศาลนี้ไม่ไหว ร่างโครงกระดูกสีขาวผ่องของเขาแตกกระจายเกลื่อนพื้น

พอเห็นแบบนี้ จางเสี่ยวหลงก็คิดว่าร่างจำแลงโครงกระดูกของหานอู่ตายสนิทแล้ว

และเมื่อไม่เห็นหานอู่ส่งร่างจริงลงมาจุติ จางเสี่ยวหลงก็ทึกทักเอาเองว่าหานอู่คงกลัวตายจนยอมกดถอนตัวจากการสอบไปแล้ว

เขาถึงกับส่งเสียงคำรามออกมาเพื่อระบายความสะใจ

เมื่อไม่มีเจ้านาย เพลิงวิญญาณของพวกทหารโครงกระดูกก็เต้นอย่างบ้าคลั่ง

พวกมันพากันพุ่งเข้าใส่ร่างจำแลงมังกรปีศาจอย่างไม่คิดชีวิตราวกับคนเสียสติ

ถึงพวกมันจะเป็นแค่โครงกระดูก แต่พวกมันก็มีความจงรักภักดี

เมื่อเจ้านายถูกสังหาร สิ่งเดียวที่พวกมันต้องทำคือการฆ่าศัตรูให้หมดเพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของเจ้านาย

จางเสี่ยวหลงไม่ได้กลัวพวกทหารโครงกระดูกหรอก แต่เขามองว่าการมานั่งเสียเวลาสู้กับพวกมันมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ทหารโครงกระดูกพวกนี้ไม่ใช่เป้าหมายของภารกิจ แถมฆ่าไปก็ไม่ได้ของมีค่าอะไร สู้ไปก็เปลืองแรงเปล่า

จางเสี่ยวหลงเปิดฉากพุ่งชนอีกครั้ง ทะลวงฝ่าวงล้อมของพวกทหารโครงกระดูกออกไปจนได้

ส่วนสุนัขปีศาจนรกที่เป็นบริวารหลักของเขาก็พากันสลัดหลุดจากการไล่ล่า แล้ววิ่งตามเจ้านายของมันไปติดๆ

พวกทหารโครงกระดูกที่วิ่งตามไม่ทันทำได้เพียงเดินคอตกกลับมาที่รัง อัศวินโครงกระดูกที่เป็นหัวหน้ายืนนิ่ง เพลิงวิญญาณในเบ้าตาลุกโชนอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังยืนไว้อาลัยให้หานอู่

แม้จะเพิ่งเข้ามาสวามิภักดิ์ได้ไม่นาน แต่อัศวินโครงกระดูกก็ศรัทธาในตัวหานอู่มาก

ก็เพราะในมิติขุมนรกมารแห่งนี้ คงไม่มีลอร์ดโครงกระดูกหน้าไหนที่จะใจป้ำแจกผลึกกระดูกบริสุทธิ์ให้ลูกน้องเอาไปกินเพื่ออัปเกรดตัวเองแบบนี้อีกแล้ว

แต่ในวินาทีนั้นเอง เศษกระดูกของหานอู่ก็เริ่มสั่นกึกๆ

เหมือนกับว่ามีแรงดึงดูดบางอย่างดึงพวกมันให้กลับมาประกอบร่างกันใหม่อีกครั้ง

นี่แหละคือหนึ่งในความสามารถของลอร์ดโครงกระดูก สกิลฟื้นคืนชีพ

หานอู่ที่เพิ่งฟื้นคืนชีพกลับมา ได้แต่รำพึงรำพันในใจอีกครั้ง ว่าการเลือกร่างจำแลงลอร์ดโครงกระดูกลงมาจุติในครั้งนี้ เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดจริงๆ

อัศวินโครงกระดูกที่ยืนไว้อาลัยอยู่ถึงกับยืนบื้อไปเลย ถ้ามันมีหน้าตา คงจะทำหน้าช็อกตาตั้งไปแล้ว

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบพากองทัพทั้งหมดหนีไปจากที่นี่เร็วเข้า" หานอู่รู้ตัวดีว่าร่างของเขาในตอนนี้ ไม่มีทางเอาชนะมังกรปีศาจที่ทรงพลังของจางเสี่ยวหลงได้อย่างแน่นอน

ถ้าอยากจะสอบต่อ ก็มีแต่ต้องหลบซ่อนตัวเท่านั้น

ต้องหนีไปกบดานในที่ที่จางเสี่ยวหลงหาไม่เจอ ตัดการติดต่อทุกช่องทาง แล้วค่อยๆ ซุ่มสร้างกองกำลังขึ้นมา

รอจนมีกองทัพที่แข็งแกร่งพอ ค่อยกลับมาคิดบัญชีแค้นก็ยังไม่สาย

"จางเสี่ยวหลง เจอกันคราวหน้า แกตายแน่" หานอู่พูดเสียงเย็น

ตัดภาพมาอีกด้าน จางเสี่ยวหลงสลัดพวกทหารโครงกระดูกหลุดพ้นแล้ว เขาก็เปิดดูป้ายจัดอันดับคะแนน

นักเรียนที่ขอถอนตัวหรือตายไปแล้ว ชื่อจะร่วงลงไปอยู่ท้ายตารางและกลายเป็นสีเทา

เพิ่งจะลงมาจุติได้แค่วันที่สอง มีนักเรียนในระดับชั้นขอถอนตัวและตายไปแล้วถึงสิบคน

อาจจะเพราะเผ่าพันธุ์บริวารกากเกินไปจนเอาชีวิตรอดในขุมนรกมารไม่ได้ หรืออาจจะบังเอิญไปเจอสัตว์ประหลาดเจ้าถิ่นรุมกินโต๊ะจนตายอนาถก็เป็นได้

แต่จางเสี่ยวหลงกลับหาชื่อของหานอู่ในรายชื่อคนตายไม่เจอ

เขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง เลยเลื่อนกลับขึ้นไปดูที่บอร์ดหลัก ก็พบว่าชื่อของหานอู่ยังคงลอยหน้าลอยตาอยู่ในอันดับที่ 163

นั่นหมายความว่า หานอู่ยังไม่ได้ถอนตัว

พริบตาเดียว จางเสี่ยวหลงก็ถึงบางอ้อ

ที่หานอู่ไม่ยอมส่งร่างจริงลงมาจุติ ก็เพราะว่าร่างจำแลงโครงกระดูกนั่นมันยังไม่ตายน่ะสิ

"ไอ้เวรเอ๊ย ไอ้หานอู่มันแกล้งตายหลอกฉัน" จางเสี่ยวหลงรีบหันขวับ เลี้ยวกลับไปที่รังของโกเลมเนื้อเลือดทันที

คราวนี้ต่อให้ต้องเสียเวลากวาดล้างพวกทหารโครงกระดูกให้เหี้ยน เขาก็จะไม่ยอมปล่อยให้หานอู่รอดไปได้อีกแล้ว

แต่พอจางเสี่ยวหลงพาสุนัขปีศาจนรกกลับมาถึงรัง เขาก็พบว่ารังนั้นว่างเปล่า

บนพื้นไม่มีแม้แต่กระดูกสักท่อนเหลือทิ้งไว้เลย

ไม่ต้องเดาก็รู้ ว่าหานอู่คงรู้ทันว่าเขาจะย้อนกลับมา ก็เลยชิงหนีไปก่อนแล้ว

"ไปค้นดูให้ทั่ว รัศมีร้อยกิโลเมตรนี้ห้ามปล่อยให้มีโครงกระดูกหลุดรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว" จางเสี่ยวหลงแผดเสียงสั่งการด้วยความโมโห

สุนัขปีศาจนรกรับคำสั่งอย่างซื่อสัตย์ พวกมันกระจายกำลังกันออกค้นหาร่องรอยของพวกโครงกระดูกไปทั่วบริเวณ

แต่หานอู่คือใคร เขาเคยโดนลอบกัดมาแล้วครั้งนึง มีหรือจะยอมให้จางเสี่ยวหลงมีโอกาสลอบกัดเป็นครั้งที่สอง

ตอนนี้หานอู่กำลังพากองทัพโครงกระดูกหนีเตลิดไปในทิศทางตรงกันข้ามกับที่จางเสี่ยวหลงจากไปเมื่อกี้

หนีมาได้ไกลกว่าห้าสิบกิโลเมตรแล้ว

จากการปะทะกับจางเสี่ยวหลง กองทัพโครงกระดูกของเขาบาดเจ็บล้มตายไปเยอะมาก จากหมื่นกว่าตัวเหลือแค่ห้าพันตัวเท่านั้น

หานอู่จำต้องควักเอาผลึกกระดูกออกมาอีกจำนวนมาก เพื่อช่วยฟื้นฟูสภาพให้พวกทหารโครงกระดูก

เมื่อดูดซับพลังงานกระดูกบริสุทธิ์เข้าไป พวกทหารโครงกระดูกก็ไม่เพียงแต่ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ แต่ยังพากันวิวัฒนาการกลายเป็นโครงกระดูกเหล็กอีกด้วย

แถมยังมีโครงกระดูกเหล็กตัวนึงที่เหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง วิวัฒนาการกลายเป็นอัศวินโครงกระดูกไปเลย

พอมีอัศวินโครงกระดูกระดับเหนือมนุษย์ถึงสองตัวมาคอยคุ้มกัน หานอู่ก็เริ่มรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

แต่ลำพังกำลังแค่นี้ มันยังไม่พอที่จะทำให้เขาทำคะแนนสวยๆ จนไปเตะตาสถาบันเมืองหลวงได้หรอก

"ฉันต้องหาทางขยายกองทัพโครงกระดูกให้ใหญ่กว่านี้ให้ได้"

[จบแล้ว]