บทที่ 1220 - ลาก่อนชั่วนิรันดร์

บทที่ 1220 - ลาก่อนชั่วนิรันดร์

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เมื่อรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนเรือนร่าง นกสวรรค์เมฆาครามก็สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ภายในแววตาส่วนลึกคือความหวาดกลัวที่ปิดบังไว้ไม่มิด

"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ข้าหลุดพ้นออกมาแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงยังมีกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาพุ่งเป้ามาที่ข้าอีก"

ในขณะที่นกสวรรค์เมฆาครามกำลังเอ่ยปาก พลังแห่งกาลเวลายังคงถาโถมเข้าใส่ร่างของมันอย่างต่อเนื่อง พรากเอาอายุขัยของมันไปอย่างมหาศาล

"หลุดพ้นหรือ ราชันเซียนเมฆาครามคิดจริงๆ หรือว่าตนเองจะสามารถหนีพ้นจากคุกที่กักขังท่านเอาไว้ได้"

สวีชุนเหนียงกล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ถ้าเช่นนั้นท่านก็คงประเมินกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาต่ำเกินไปแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นกสวรรค์เมฆาครามก็เงยหน้าขึ้นขวับ จ้องมองสวีชุนเหนียงเขม็ง แววตาฉายความอาฆาตแค้นออกมาอย่างรุนแรง

"เป็นเจ้า เจ้าต้องเป็นคนเล่นตุกติกแน่ รีบถอนกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลานี้ออกไปเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะยอมตายตกไปพร้อมกับเจ้า"

สวีชุนเหนียงเอ่ยอย่างเชื่องช้า "ราชันเซียนเมฆาครามประเมินข้าสูงเกินไปแล้ว ระดับพลังของข้าร่วงหล่นลงมา เพียงแค่ระดับขอบเขตเทียนโม่ในตอนนี้ จะไปขับเคลื่อนพลังแห่งกาลเวลาได้อย่างไร"

"ร่อนหาที่ตาย"

นกสวรรค์เมฆาครามมีหรือจะเชื่อ เมื่อเห็นสวีชุนเหนียงไม่ยอมร่วมมือ มันจึงรีบกระตุ้นวิชาควบคุมชะตาชีวิตเพื่อทำลายดวงจิตวิญญาณของนางทันที

ฆ่านางทิ้งเสีย กฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาย่อมสลายไปเอง

เมื่อรับรู้ถึงเจตนาของนกสวรรค์เมฆาคราม แววตาของสวีชุนเหนียงก็หม่นลง ปราณแท้โกลาหลในร่างพลุ่งพล่าน ควบแน่นเป็นกฎเกณฑ์แห่งชะตากรรมเพื่อปกป้องดวงจิตวิญญาณเอาไว้อย่างรวดเร็ว

นกสวรรค์เมฆาครามโจมตีพลาด แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด "เจ้าถึงกับเข้าใจกฎเกณฑ์แห่งชะตากรรมด้วยเชียวหรือ"

"มันยากนักหรือ การเปลี่ยนแปลงของชะตาชีวิตล้วนเป็นไปตามกฎของสวรรค์ แม้ว่าความเข้าใจในกฎเกณฑ์แห่งชะตากรรมของข้าจะไม่ลึกซึ้งนัก แต่ราชันเซียนเมฆาครามในยามนี้ ก็คงไม่มีเรี่ยวแรงเหลือมาจัดการกับข้าแล้วกระมัง"

"นั่นสิ ขนาดกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาเจ้ายังเข้าใจได้ นับประสาอะไรกับการหยั่งรู้ความเปลี่ยนแปลงของชะตาชีวิต"

แววตาของนกสวรรค์เมฆาครามฉายความกระจ่าง ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มสมเพชตัวเอง "เสียแรงที่ข้าหลงทะนงตนว่ามีพรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่กลับสู้เผ่ามนุษย์อย่างเจ้าไม่ได้เลยสักนิด ช่างน่าขันสิ้นดี"

สวีชุนเหนียงกล่าวอย่างเชื่องช้า "ยามนี้ ถึงคราวข้าเป็นผู้ตั้งเงื่อนไขบ้างแล้วกระมัง หากราชันเซียนเมฆาครามยอมร่วมมือ ข้าก็ไม่ขัดข้องที่จะชี้ทางรอดให้ท่านสักทาง"

นกสวรรค์เมฆาครามรู้สึกทั้งอับอายและโกรธแค้น คำพูดที่มันเคยกดขี่เผ่ามนุษย์ผู้นี้ กลับถูกนางนำมาตอกกลับอย่างเจ็บแสบ

ทว่ากาลเวลากลืนกินทุกสรรพสิ่ง ทุกๆ หนึ่งเค่อ อายุขัยในร่างของมันจะสูญสลายไปอย่างมหาศาล หากปล่อยไว้เช่นนี้ มันจะต้องตายอยู่ที่นี่เป็นแน่

แววตาของนกสวรรค์เมฆาครามฉายความหวาดกลัวอย่างรุนแรง มันเกิดมาก็เป็นถึงราชันเซียนผู้สูงส่งที่มองดูสรรพสัตว์อยู่เบื้องล่าง ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ต้องตกระกำลำบากถึงเพียงนี้

นกสวรรค์เมฆาครามสูดลมหายใจเข้าลึก กดข่มความรู้สึกอันซับซ้อนในใจลงไป "เจ้ามีเงื่อนไขอะไร ก็ลองว่ามาสิ"

"ขอให้ราชันเซียนเมฆาคราม โปรดถอนพลังวิเศษที่ใช้ควบคุมร่างของข้าออกด้วย"

นกสวรรค์เมฆาครามยอมจำนนทำตามแต่โดยดี ถึงอย่างไรวิชาควบคุมชะตาชีวิตนี้ก็ใช้ไม่ได้ผลแล้ว ถอนออกไปก็ช่างมันเถอะ

"แค่นี้เจ้าพอใจหรือยัง"

"จะรีบร้อนไปทำไม ข้ายังมีเงื่อนไขอื่นที่ยังไม่ได้พูดอีกนะ"

แววตาของสวีชุนเหนียงฉายความปรารถนา "ได้ยินมาว่าราชันเซียนเมฆาครามคือสิริมงคลที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า ผู้คนมากมายยอมสละทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อแลกกับคำอวยพรของท่าน ไม่ทราบว่าข้าจะมีวาสนาได้ยลโฉมของล้ำค่าเหล่านั้นหรือไม่"

ที่แท้สิ่งที่นางต้องการ ก็คือของนอกกายเหล่านี้นี่เอง

นกสวรรค์เมฆาครามถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกับรีบโกยของล้ำค่าจำนวนมากออกมาส่งให้สวีชุนเหนียงอย่างว่าง่าย

"ให้เจ้า มีเงื่อนไขอะไรอีกก็รีบๆ พูดมาให้หมดทีเดียวเลย"

"ราชันเซียนเมฆาครามช่างตรงไปตรงมาจริงๆ"

สวีชุนเหนียงเอ่ยชม สายตากวาดมองเหนือศีรษะของนกสวรรค์เมฆาคราม "ได้ยินมาว่าขนนกของนกสวรรค์เมฆาครามคือของวิเศษที่ช่วยรวบรวมวาสนาได้ตามธรรมชาติ..."

คำพูดของนางยังไม่ทันจบ นกสวรรค์เมฆาครามก็สีหน้าเปลี่ยนไป "อย่าให้มันมากเกินไปนัก ขนนกนั้นข้าไม่มีทางให้เจ้าแน่ อย่าได้คิดฝัน"

ขนนกคือรากฐานในการบำเพ็ญเพียรของมัน หากสูญเสียขนนกไป มันไม่เพียงแต่จะสูญเสียพลังบำเพ็ญเพียรไปอย่างมหาศาล แต่ยังส่งผลกระทบต่อการฝึกฝนในวันข้างหน้าอีกด้วย

"ดูเหมือนราชันเซียนเมฆาครามจะยังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองในตอนนี้เลยสินะ"

สวีชุนเหนียงแย้มยิ้ม กล่าวอย่างมีนัย "ข้าน่ะไม่รีบร้อนหรอก แต่ราชันเซียนเมฆาครามรอไหวหรือ ใช้ขนนกเพียงเส้นเดียวแลกกับทางรอดชีวิต นี่นับเป็นการค้าที่คุ้มค่ามากนะ"

นกสวรรค์เมฆาครามมีสีหน้าอึมครึมน่ากลัว เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ อายุขัยในร่างของมันก็ไหลออกไปมากกว่าหนึ่งในสิบแล้ว

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ย่อมต้องหมดอายุขัยจนสิ้นใจแน่นอน

สีหน้าของมันเปลี่ยนไปมาหลายรอบ สุดท้ายก็จำใจดึงขนนกบนหัวออกมาหนึ่งเส้นแล้วโยนให้สวีชุนเหนียงด้วยความไม่ยินยอม

"เจ้ามนุษย์ เงื่อนไขที่เจ้าว่ามาข้าก็ทำตามหมดแล้ว ทีนี้เจ้าจะยอมถอนกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาออกไปได้หรือยัง"

สวีชุนเหนียงเก็บขนนกของนกสวรรค์เมฆาครามด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกไปแล้ว ว่ากฎเกณฑ์แห่งกาลเวลานี้ไม่ได้มาจากตัวข้า แต่มันมาจากมิติแห่งนั้นต่างหาก ซึ่งมันพุ่งเป้ามาที่เจ้าโดยเฉพาะ"

"เป็นไปไม่ได้"

นกสวรรค์เมฆาครามโต้กลับตามสัญชาตญาณ "ข้าออกจากมิติแห่งนั้นมาแล้ว มันจะตามหาข้าเจอได้อย่างไร"

"ก็เพราะว่าคุกแห่งนั้น ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังเจ้าโดยเฉพาะอย่างไรเล่า"

สวีชุนเหนียงถอนใจเบาๆ มองนกสวรรค์เมฆาครามด้วยสายตาเวทนา "นั่นมันเป็นมิติของกาลเวลาในอดีต เจ้ามีชีวิตอยู่ในอดีต แล้วจะกลับมาสู่โลกความจริงได้อย่างไร"

"มิติของกาลเวลาในอดีตหรือ"

นกสวรรค์เมฆาครามยืนนิ่งงัน "คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร"

"ราชันเซียนเมฆาครามยังไม่เข้าใจอีกหรือ เจ้าถูกคนขังไว้ในอดีต เดิมทีก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้อยู่แล้ว จึงต้องถูกกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลากลืนกิน"

นกสวรรค์เมฆาครามไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้ ทว่าพลังแห่งกาลเวลาอันไร้ความปรานีก็กำลังช่วงชิงอายุขัยของมันไปอย่างต่อเนื่อง บังคับให้มันต้องจำยอมรับความจริง

มันมองสวีชุนเหนียง เอ่ยปากอย่างยากลำบาก "แล้วทางรอดที่เจ้าว่ามา อยู่ที่ใด"

สวีชุนเหนียงตอบเสียงเรียบ "มาจากที่ใดก็ต้องกลับไปที่นั่น เจ้าเป็นตัวตนในอดีต มีเพียงต้องกลับไปยังมิติของกาลเวลาในอดีตเท่านั้นจึงจะมีชีวิตรอด"

กลับไปหรือ

นกสวรรค์เมฆาครามชะงักงัน มันอุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายกว่าจะหนีออกมาจากคุกที่กักขังมันไว้ได้ ตอนนี้กลับจะให้มันกลับไปอีกงั้นหรือ

"ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ ข้าจะให้ขนนกเจ้าอีกเส้น ไม่สิ สองเส้น ขอเพียงเจ้าช่วยข้าสลัดพลังแห่งกาลเวลาเหล่านี้ทิ้งไป ข้ายินดีมอบขนนกสองเส้นและของล้ำค่าอีกมากมายให้เจ้าเลย"

สวีชุนเหนียงส่ายหน้า "หากระดับพลังของข้าไม่ร่วงหล่นลงมา บางทีอาจจะพอช่วยเจ้าคิดหาหนทางได้บ้าง แต่ตอนนี้ ราชันเซียนเมฆาครามคิดว่าผู้ฝึกตนระดับเทียนโม่ตัวเล็กๆ อย่างข้า จะมีความสามารถมากถึงเพียงนั้นเลยหรือ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนกสวรรค์เมฆาครามก็หม่นหมองลงอย่างสิ้นเชิง แผนการอันชาญฉลาดที่มันอุตส่าห์วางไว้ กลับกลายเป็นการตัดทางรอดสุดท้ายของตัวเองเสียอย่างนั้น

รู้อย่างนี้แต่แรก คงไม่ทำเช่นนั้นแน่

นกสวรรค์เมฆาครามมีสีหน้าสิ้นหวัง หนทางที่วางอยู่เบื้องหน้ามีเพียงสองทาง คือยอมตาย หรือยอมถูกขังอยู่ในมิติของกาลเวลาในอดีตแล้วอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปจนแก่เฒ่า

สองทางเลือกนี้ มันไม่อยากเลือกเลยสักทาง แต่ตอนนี้มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

"ต้องมีวิธีอื่นสิ"

นกสวรรค์เมฆาครามพึมพำกับตัวเอง จู่ๆ ก็มองไปที่สวีชุนเหนียง "หากข้าเข้าใจกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลา ข้าก็จะหลุดพ้นจากมิติของกาลเวลาในอดีตได้ใช่หรือไม่"

"อาจจะใช่ คงต้องดูที่โชคชะตาของเจ้าแล้วล่ะ"

สวีชุนเหนียงยิ้มบางๆ "ทางรอดข้าก็ชี้แนะให้เจ้าแล้ว เราถือว่าหายกัน ลาก่อนชั่วนิรันดร์"

พูดจบนางก็หันหลังกลับ หายวับไปท่ามกลางสายตาอันสิ้นหวังของนกสวรรค์เมฆาคราม

[จบแล้ว]