บทที่ 720 - ผู้ใดลบหลู่ชื่อข้า ต้องโทษห้าม้าแยกร่าง!

บทที่ 720 - ผู้ใดลบหลู่ชื่อข้า ต้องโทษห้าม้าแยกร่าง!

"ชิ เล่นละครตบตา!" เสียงของมู่หรงอี้ที่มีรูเลือดน่าสยดสยองอยู่ที่คอแหบพร่าราวกับเสียงของแม่เล้าใกล้ตาย "มิติเร้นลับนี้มีชื่อว่ามิติเร้นลับมังกรบรรพกาล แกก็เลยแกล้งพูดคำว่า [มังกรบรรพกาล] ขึ้นมาเพื่อจะมาหลอกพวกเรางั้นสิ"

แม้ว่าคอจะเพิ่งถูกยิงทะลุไปเมื่อครู่

แต่มู่หรงอี้ก็ยังคงปากแข็งไม่เลิก

เซี่ยอวี่เพียงแค่ปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่สนใจ

มันก็แค่สุนัขที่กำลังจะตายเท่านั้นแหละ

และเมื่อเทียบกับอู่ยี่โหรวที่ถูกหลอกจนร้องไห้ และมู่หรงอี้ที่ใกล้จะเสียสติแล้ว กู่ถงผู้นำตระกูลโบราณกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง

"ด้วยนิสัยของไอ้เด็กคนนี้ ไม่มีทางที่มันจะแกล้งทำเป็นเก่งแน่"

แม้ว่าเขาจะเคยสัมผัสกับเซี่ยอวี่น้อยที่สุด

แต่ในฐานะผู้นำตระกูลโบราณที่เร้นกายมานานนับพันปีได้

เขาย่อมมีความคิดที่ลึกล้ำ และมีนิสัยที่รอบคอบระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก

เขามีสัญชาตญาณอันรุนแรงอย่างหนึ่งว่า

ท่าทีอันมั่นใจเต็มเปี่ยมของเซี่ยอวี่นั้น ไม่มีทางเป็นเรื่องเสแสร้งอย่างแน่นอน

มิติเร้นลับระดับเจ็ดดาวแห่งนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะตกเป็นของเซี่ยอวี่ไปแล้ว

แต่เขาก็ยังมีเรื่องที่คิดไม่ตกอยู่ดี

ตระกูลโบราณได้รับสืบทอดข้อมูลมาจากหอเทียนจีของตระกูลฉิว

บวกกับมรดกตกทอดจากบรรพชนนับพันปี

หากพูดถึงข้อมูลทางประวัติศาสตร์

ย่อมไม่มีใครในใต้หล้าเทียบเทียมได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

กู่ถงระดมสรรพกำลังของตระกูลโบราณทั้งหมด ข้อมูลที่ค้นพบเกี่ยวกับชายดินเผาบนแท่นทงเทียนก็ยังคงมีอยู่น้อยนิด

แล้วทำไมเซี่ยอวี่ที่เพิ่งจะผงาดขึ้นมาได้ไม่นาน

ไร้ซึ่งภูมิหลัง ไร้ซึ่งตระกูล ไร้ซึ่งมรดกตกทอดจากบรรพชน ถึงได้นิ่งสงบและดูมั่นใจราวกับกุมชัยชนะไว้ในมือได้ขนาดนี้กันล่ะ

นี่คือสิ่งที่กู่ถงคิดจนหัวแทบแตกก็คิดไม่ออก

แต่ต่อให้คิดไม่ออกยังไง

เขาก็ยังเชื่อว่าโอกาสชนะของเซี่ยอวี่นั้นมีมากกว่าพวกเขาสามตระกูลรวมกันเสียอีก

แต่ว่า...

เขาก็ยังเตรียมใจที่จะลองสู้ดูสักตั้ง

เพราะหากไม่ชนะในด่านนี้ แล้วปล่อยให้เซี่ยอวี่รวบรวมดินแดนภาคกลางให้เป็นหนึ่งได้ ตระกูลโบราณทั้งหมดก็จะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลโบราณก็เร้นกายมานานนับพันปี

และตัดสินใจเปิดตัวในยุคกลียุคนี้

โดยทุ่มเทกำลังของทั้งตระกูลหมายจะชิงความเป็นใหญ่ในใต้หล้า

มาถึงตอนนี้แล้ว

มันไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกต่อไป

มีแต่ต้องสู้สุดใจเท่านั้น!

กู่ถงมองดูข้อความที่ส่งมาอย่างต่อเนื่องผ่านตราประทับกษัตริย์

กู่ถงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะก้าวออกไปข้างหน้า ประสานมือคารวะไปยังแท่นทงเทียน

ชายบนแท่นทงเทียนไม่ขยับเขยื้อน ท่าทีเยือกเย็นไร้ความรู้สึก

กู่ถงเองก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเปล่งเสียงดังลั่น

"ขอถวายบังคมฉินอ๋อง!"

สิ้นเสียงอันกึกก้อง รอบด้านกลับเงียบสงัด

มู่หรงอี้และอู่ยี่โหรวมีสีหน้าเคร่งเครียด

ฉินอ๋อง!

ข้อมูลส่วนที่กู่ถงพูดมานี้ พวกเขายังค้นหาไม่พบเลย

"หึ" ชายบนแท่นทงเทียนแค่นเสียงเหยียดหยาม

เซี่ยอวี่เองก็ยิ้มมุมปาก

เพราะในเวลานี้สิ่งที่ทุกคนกำลังเผชิญหน้าอยู่ก็คือร่างสมบูรณ์แบบของจิ๋นซีฮ่องเต้

เขาไม่ใช่แค่ฉินอ๋องผู้สานต่อปณิธานหกชั่วคนอีกต่อไปแล้ว

แต่เขาคือจิ๋นซีฮ่องเต้ผู้มีคุณธรรมเทียมสามกษัตริย์ ผลงานเหนือห้าจักรพรรดิ!

เสียงแค่นหัวเราะของชายผู้นั้นทำเอากู่ถงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

แต่เขาก็ยังฝืนใจพูดข้อมูลประวัติศาสตร์ที่ตระกูลของเขารวบรวมมาได้ด้วยเสียงอันดังต่อไป

"ยุคจ้านกั๋ว อ๋องแห่งแคว้นฉิน!"

กู่ถงเค้นคำพูดออกมาทีละนิดราวกับคนท้องผูก

แต่ข้อมูลเพียงแค่นี้

ก็แทบจะรีดเค้นกำลังของทั้งตระกูลโบราณจนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อรู้ว่าบุคคลผู้นี้คือคนในยุคจ้านกั๋ว

ในใจของเขาก็ตกตะลึงอย่างหนัก

ยุคจ้านกั๋วถือเป็นยุคที่เผ่ามังกรค่อนข้างคุ้นเคย

มีโบราณวัตถุมากมายถูกเก็บรักษาไว้จนถึงปัจจุบัน

ตำราประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องก็มีบันทึกไว้ไม่น้อย

รวมถึงข้อมูลของแคว้นฉินด้วย!

หนึ่งในเจ็ดผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคจ้านกั๋ว!

แต่ทว่าพอเป็นข้อมูลเกี่ยวกับชายที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้

กลับขาดตอนไปอย่างน่าประหลาดใจ

ค้นหาอะไรไม่เจอเลยสักนิด

กู่ถงยังคงค้อมตัวประสานมือคารวะ ข้อมูลที่มากกว่านี้คงยากที่จะค้นหาพบแล้ว

ส่วนชายบนแท่นทงเทียนก็ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

"หลบไป! ข้าว่าพวกตระกูลโบราณของแกคงจะอยู่ในป่าจนโง่ไปแล้วล่ะมั้ง!" น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเอาเล็บขูดแผ่นเหล็กดังขึ้น

มู่หรงอี้ที่ผมเผ้ารุงรังผลักกู่ถงออกไปให้พ้นทาง

ทำท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยมพร้อมกับแสร้งทำเป็นประสานมือคารวะไปยังชายบนแท่นทงเทียน

แม้ว่ามู่หรงอี้จะใกล้เป็นบ้าเต็มที

แต่ในตอนนี้เขาก็ยังคงเป็นผู้นำตระกูลมู่หรง เป็นกษัตริย์แห่งต้าเยี่ยน

เพื่อที่จะเอาชนะมิติเร้นลับระดับเจ็ดดาวแห่งนี้ให้ได้

ผู้อาวุโสในตระกูลที่อยู่เบื้องหลังเขา ก็ยังคงทุ่มเททรัพยากรของตระกูลอย่างไม่คิดชีวิต เพื่อป้อนข้อมูลให้เขาอย่างต่อเนื่อง

"แค่กๆ!"

มู่หรงอี้กระแอมไอด้วยเสียงเป็ดๆ น้ำเสียงแหบพร่าแหลมสูงราวกับขันที

"หนึ่งในเจ็ดผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคจ้านกั๋ว อ๋องแห่งแคว้นฉิน!"

สิ้นประโยคนี้

กู่ถงที่อยู่ด้านข้างก็เบิกตาปูดโปน

"นี่แม่มขโมยบทข้าชัดๆ!"

เขาแหงนหน้ามองชายบนแท่นสูง หวังว่าชายผู้นั้นจะลงโทษพฤติกรรมขี้ขโมยของมู่หรงอี้

และก็เป็นไปตามที่เขาหวัง

ข้างกายชายผู้ทรงอำนาจปรากฏชายไว้หนวดเคราแพะสวมชุดบัณฑิตเดินออกมา

เขาตวาดเสียงดัง "ผู้ใดที่ให้ข้อมูลซ้ำกับผู้อื่น ถือว่าโมฆะ"

นัยน์ตาของกู่ถงสาดประกายแห่งความหวัง

มู่หรงอี้จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขาไม่ได้สนใจอะไรนัก แล้วพูดต่อไปว่า

"เกิดที่หานตัน เคยเป็นตัวประกันที่แคว้นจ้าว ภายหลังกลับคืนสู่แคว้นฉิน และได้ขึ้นครองราชย์ด้วยความช่วยเหลือของหลวี่ปู้เหวยผู้เป็นบิดา ดังนั้น จึงมีอีกชื่อหนึ่งว่า..."

เซี่ยอวี่จู่ๆ ก็ผุดลุกขึ้นยืน มองมู่หรงอี้ด้วยสีหน้าไว้อาลัย

"ตระกูลมู่หรงไปเอาพงศาวดารเถื่อนมาจากไหนกันล่ะเนี่ย"

และก็เป็นไปตามคาด

ยังไม่ทันที่มู่หรงอี้จะเอ่ยชื่อจริงของจิ๋นซีฮ่องเต้ออกมา

อัสนีบาตสายหนึ่งก็ฟาดเปรี้ยงลงมาที่ตัวเขา

กองทัพทหารดินเผาที่ขี่ม้าลากรถศึกและถือทวนยาวซึ่งอยู่รายล้อมพากันกรูเข้ามาจับตัวมู่หรงอี้กดลงกับพื้น

ชายบนแท่นทงเทียนเปล่งเสียงที่แฝงไปด้วยโทสะ

"ผู้ใดทำให้ชื่อข้าแปดเปื้อน ต้องโทษห้าม้าแยกร่าง!"

สิ้นเสียง

ชายดินเผาร่างบึกบึนสูงแปดฉื่อ หน้าตาดุดันถมึงทึงหลายคน ก็จับมู่หรงอี้กดลง ก่อนจะมัดแขนทั้งสองข้าง ขาทั้งสองข้าง และลำคอของเขาติดกับรถม้าทั้งห้าคัน

จะว่าไปก็แปลกประหลาดนัก

มู่หรงอี้เป็นถึงกษัตริย์แห่งต้าเยี่ยน

ไม่ต้องพูดถึงพรสวรรค์ที่เขาปลุกขึ้นมาได้ซึ่งแข็งแกร่งเป็นเลิศ จัดอยู่ในระดับแนวหน้าของโลกในยุคปัจจุบัน

แถมพลังส่วนตัวก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ายอดขุนพลระดับห้าดาวสีส้มเลย

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าทหารดินเผาเหล่านี้

เขากลับไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะมัดไก่

ไม่ว่าจะดิ้นรนขัดขืนอย่างไร ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยโทสะของชายผู้ทรงอำนาจบนแท่นทงเทียน

มู่หรงอี้ก็ถูกห้าม้าแยกร่างต่อหน้าชาวเผ่ามังกรทั้งหมด

เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น

ชิ้นส่วนร่างกายกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง

ดวงตาที่เคยคลุ้มคลั่งของมู่หรงอี้ค่อยๆ หมดแววตาและมืดหม่นลง

ผู้นำตระกูลใหญ่พันปี ผู้นำพันธมิตรตระกูลใหญ่

จบชีวิตลงเช่นนี้เอง

ไม่เพียงแต่ผู้คนในมิติเร้นลับจะเงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว

แม้แต่บรรดาเจ้าเมืองที่เฝ้าสังเกตการณ์ซึ่งคอยพิมพ์คอมเมนต์อยู่ตลอดเวลา ก็เงียบกริบกันไปหมด

ทุกคนต่างแหงนหน้ามองแท่นทงเทียนด้วยความตระหนกและหวาดหวั่น

เมื่อมองดูศีรษะที่กลิ้งมาหยุดอยู่แทบเท้า

กู่ถงก็เบิกตากว้าง แต่ในใจกลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"แม้ประวัติศาสตร์ที่ข้าฟื้นฟูได้จะมีเพียงน้อยนิด แต่ก็เป็นสิ่งที่รวบรวมกำลังของทั้งตระกูลมาตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่พงศาวดารเถื่อน ก็ถือว่ารักษาชีวิตรอดมาได้"

อู่ยี่โหรวร่างสั่นเทิ้มไม่หยุด

ขนาดต้าเยี่ยนที่เป็นถึงผู้นำพันธมิตรตระกูลใหญ่ยังหามาได้แค่พงศาวดารเถื่อน

รากฐานของตระกูลอู่นั้นบางเบากว่ามาก

แม้ในมือจะมีข้อมูลอยู่บ้าง

แต่เมื่อมีมู่หรงอี้เป็นตัวอย่างให้เห็น

นางก็ไม่กล้าก้าวออกไปพูดอะไร ได้แต่ก้มหน้า หลุบตาต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ส่วนมังกรบรรพกาลบนแท่นทงเทียนก็ไม่ได้สนใจกู่ถงและอู่ยี่โหรวเลยแม้แต่น้อย

เขาก้าวเท้ายาวๆ มาหยุดอยู่ที่ขอบแท่นทงเทียน

ทอดสายตามองลงมา

ก่อนจะชี้กระบี่ยาวตรงไปยังเซี่ยอวี่

"เจ้า จงมาเรียกชื่อจริงของข้าสิ!"

"หากทำสำเร็จ กองทัพทหารดินเผานับล้านนี้ เหมิงเถียนแม่ทัพใหญ่แห่งชายแดน และ..."

หลี่ซือที่อยู่ข้างกายมังกรบรรพกาลยกก้อนโลหะรูปทรงประหลาดที่เปล่งประกายแสงเจ็ดสีรุ้งขึ้นมา

"วัตถุอัญเชิญระดับเจ็ดดาวสีรุ้งชิ้นเดียวในดินแดนภาคกลางนี้ จะตกเป็นของเจ้า!"

เซี่ยอวี่ใจเต้นแรง

สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เขาต้องการพอดี

กองทัพทหารดินเผานับล้าน แถมยัง... มีเหมิงเถียนอีกงั้นรึ

แถมยังมีวัตถุอัญเชิญระดับเจ็ดดาวสีรุ้งที่เข้ากับพรสวรรค์ของเขาได้อย่างลงตัวอีกด้วย!

"แต่หากไม่สำเร็จ"

น้ำเสียงของมังกรบรรพกาลแฝงไว้ด้วยความหยอกล้อ

"หกม้าแยกร่าง!"

[จบแล้ว]