บทที่ 111 - การอัญเชิญครั้งที่สี่

บทที่ 111 - การอัญเชิญครั้งที่สี่

หลังจากจัดการเรื่องมังกรขาวตาสีฟ้าเสร็จแล้ว อาโอยางิก็เดินมาที่ริมทะเลสาบ เขาค่อยๆ ย่อตัวลงและยื่นมือลงไปในน้ำ

"อุณหภูมิก็ไม่ได้ต่างจากน้ำปกตินี่นา"

อาโอยางิพึมพำกับตัวเอง

แต่ยิ่งเขาแกว่งมืออยู่ในน้ำนานเท่าไหร่ อุณหภูมิของน้ำก็ลดฮวบลงจนเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก ในตอนที่อาโอยางิทนไม่ไหวจนอยากจะชักมือกลับ ความอบอุ่นสายหนึ่งก็ค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นมา แล้วอุณหภูมิของน้ำก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

สัมผัสแปลกประหลาดราวกับตกนรกสลับสวรรค์แบบนี้ทำเอาอาโอยางิประหลาดใจไม่น้อย เขาจึงเรียกลูคาริโอออกมาจากมอนสเตอร์บอลทันที

"รีบตรวจสอบดูสิ ว่าน้ำนี่มันใช้ได้ผลจริงๆ หรือเปล่า"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลูคาริโอก็ไม่รอช้า มันก้าวลงไปในทะเลสาบและเดินลึกลงไปเรื่อยๆ จนระดับน้ำท่วมถึงต้นขาถึงได้หยุดลง

อวัยวะหลังใบหูลอยตัวขึ้น คลื่นพลังสีฟ้าไหลผ่านท่อนล่างของมันลงสู่น้ำ จากน้ำทะเลสาบที่แต่เดิมเป็นสีฟ้าใสปนดำ ก็ปรากฏสีฟ้าแห่งคลื่นพลังที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าแผ่กระจายออกไป

จากนั้นภาพที่ทำให้อาโอยางิประหลาดใจก็เกิดขึ้น

ภายใต้แสงสว่างของคลื่นพลัง น้ำในทะเลสาบก็เริ่มเปล่งแสงจางๆ อาบไล้พื้นที่บริเวณนี้ และในขณะเดียวกัน... แสงนั้นก็สะท้อนให้เห็นร่างโปร่งแสงราวกับภูตผีวิญญาณล่องลอยอยู่กลางอากาศ

กะคร่าวๆ น่าจะมีไม่ต่ำกว่าสามสิบดวง

"พวกนี้ไม่ใช่โปเกมอนธาตุผี แต่เป็น... วิญญาณของจริง"

อาโอยางิมองดูร่างเหล่านั้นที่ล่องลอยมาจากทุกทิศทุกทาง มุ่งหน้าไปยังใจกลางทะเลสาบ ก่อนจะค่อยๆ จมหายลงไปสู่ก้นทะเลสาบในที่สุด

"นี่สินะที่เขาเรียกว่าดวงวิญญาณที่กำลังเดินทางไปสู่โลกแห่งวิญญาณ..."

อาโอยางิรำพึงเสียงเบา

เขาเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าในโลกโปเกมอนจะสามารถมองเห็นวิญญาณได้จริงๆ แถมจำนวนยังเยอะขนาดนี้อีกด้วย

แต่ที่น่าแปลกก็คือ แม้จะได้เห็นวิญญาณด้วยตาตัวเอง แต่ในใจกลับไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด กลับกันเมื่อวิญญาณเหล่านี้รวมตัวกันมากขึ้น ทั่วทั้งร่างกายก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมา

"ดวงวิญญาณของสิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้วเหล่านี้ได้รับการยกระดับในวินาทีที่หายไปกลางทะเลสาบ ก็เลยไม่ทำให้คนรู้สึกกลัวในจิตใต้สำนึก แถมดูเหมือนว่าหลังจากพวกมันลงไปก้นทะเลสาบแล้ว จะมีพลังงานตกค้างหลงเหลืออยู่และสะท้อนกลับมายังมิติแห่งนี้ ทะเลสาบแห่งนี้... ก็เหมือนกับเครื่องแปลงพลังงานที่ส่งพลังงานย้อนกลับมานั่นแหละ"

เมื่อลูคาริโอขยายรัศมีของคลื่นพลังออกไปจนสว่างครอบคลุมถึงจุดศูนย์กลาง อาโอยางิกก็มองเห็นพลังงานตกค้างที่สะท้อนกลับมาตามที่ลูคาริโอบอกได้อย่างชัดเจน

"เมื่อเทียบกับเครื่องแปลงพลังงานแล้ว ฉันว่ามันเหมือนพ่อค้าคนกลางมากกว่านะ"

เมื่อเห็นว่ามีพลังงานเพียงหนึ่งในสามที่สลายหายไป ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่ยังคงตกค้างอยู่ในทะเลสาบ อาโอยางิกก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา

"พ่อค้าคนกลางเหรอ หมายความว่าไงน่ะ" ลูคาริโอถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอก สรุปก็คือ ทะเลสาบแห่งนี้ช่วยรักษาบาดแผลได้จริงๆ ใช่ไหม"

"อืม ฉันสัมผัสได้ว่าความเร็วในการฟื้นฟูมันเร็วกว่าสเปรย์รักษาของนายหลายเท่าเลยล่ะ แถม... ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ร่างกายนะ แม้แต่สภาพจิตใจก็ยังรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะเลย"

เมื่อได้ยินแบบนั้น อาโอยางิกก็หยิบมอนสเตอร์บอลสองลูกออกมาทันที

แสงสีแดงสายแรกสว่างวาบ ทิลท์โทที่หน้าตาเหนื่อยล้าก็ปรากฏตัวขึ้นบนหัวของอาโอยางิ

เมื่อเห็นว่ารอบๆ ตัวมีแต่น้ำ ทิลท์โทก็ทำหน้างง กรงเล็บเล็กๆ สองข้างย่ำไปมาบนหัวอาโอยางิด้วยความประหม่า

"ไม่เป็นไรหรอก ที่นี่จะช่วยให้นายฟื้นพลังได้เร็วขึ้นนะ"

"จิ๊บจิ๊บ"

"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า"

อาโอยางิอุ้มทิลท์โทลงมาจากหัว ลูบปลอบมันเบาๆ แล้ววางมันลงในน้ำ

เมื่อต้องเจอกับสถานการณ์แบบนี้ ทิลท์โทก็กางปีกที่เป็นเหมือนก้อนเมฆออกด้วยความประหม่า พยายามเพิ่มพื้นที่สัมผัสผิวน้ำ พร้อมกับใช้กรงเล็บเล็กๆ สองข้างตีน้ำอย่างลุกลี้ลุกลนเพื่อไม่ให้ตัวเองจมลงไป

ท่าทางน่ารักๆ แบบนั้นทำเอาอาโอยางิหลุดขำออกมา

"ไม่ต้องกลัวหรอก ด้วยขนาดตัวกับน้ำหนักของนายยังไงก็ไม่จมอยู่แล้ว ในทางกลับกัน ถ้านายยังเอาปีกจุ่มน้ำอยู่แบบนี้ สักพักพอมันอมน้ำจนหนักได้ที่ คราวนี้นายได้จมของจริงแน่"

ทิลท์โทได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป

มิน่าล่ะ ยิ่งมันกางปีกออกก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ มันรีบหุบปีกฉับ ก่อนจะช้อนตามองอาโอยางิด้วยแววตาตัดพ้อ

ปากก็ร้อง 'จิ๊บจิ๊บจิ๊บ' ไม่หยุด เหมือนกำลังต่อว่าอาโอยางิว่าทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ปล่อยให้มันเกือบจมน้ำตายไปแล้ว

อาโอยางิส่ายหน้าด้วยความระอาใจ

แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นจริงอย่างที่ลูคาริโอพูด ทะเลสาบแห่งนี้ได้ผลชะงัดนัก เพียงแค่เวลาสั้นๆ ทิลท์โทก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาเยอะเลย

จากนั้นอาโอยางิกก็ลุกขึ้นเดินไปหาพื้นที่ที่ห่างจากทิลท์โทและลูคาริโอออกมาเล็กน้อย เขาหยิบมอนสเตอร์บอลออกมา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกดปุ่ม

เกรย์มอนที่เต็มไปด้วยบาดแผลปรากฏตัวขึ้น ร่างอันใหญ่โตของมันร่วงลงน้ำและพิงอยู่ริมตลิ่ง ส่งผลให้น้ำในทะเลสาบล้นทะลักออกมาทันที พร้อมกับสร้างคลื่นลูกใหญ่ซัดกระจายออกไปเป็นวงกว้าง

ความโกลาหลนี้ทำให้โปเกมอนเจ้าถิ่นตัวอื่นๆ ในทะเลสาบต่างพากันมองมาด้วยความตกใจ แม้แต่มังกรขาวตาสีฟ้าที่กำลังกินโปเกบล็อกอยู่ง่วนๆ ก็ยังต้องเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นสภาพและขนาดตัวของเกรย์มอน สายตาของมันก็เริ่มฉายแววเฉียบคมขึ้นมา

อาโอยางิไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นหรือโปเกมอนตัวไหน เขาย่อตัวลงนั่งเงียบๆ ข้างเกรย์มอน

เมื่อมองดูบาดแผลเล็กๆ ที่สมานกันจนเกือบหายสนิท และบาดแผลฉกรรจ์ที่ยังดูน่ากลัวบนร่างของมัน อาโอยางิกก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

เขารู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนที่เขาสลบไปจากลูคาริโอแล้ว และรู้ด้วยว่าเกรย์มอนเห็นเขาบาดเจ็บจนสติแตก เลือดไหลทะลักออกมาทั่วร่าง จนท้ายที่สุดก็เหลือเพียงกระดูกและวิวัฒนาการกลายเป็นสคัลเกรย์มอน

แต่ยิ่งรู้ อาโอยางิกก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความรักอันหนักอึ้งนี้

ต้องใช้ความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวขนาดไหน ต้องใช้ความกล้าหาญมากเพียงใด ถึงจะยอมหลั่งเลือดจนหยดสุดท้ายเพื่อปกป้องเขาเอาไว้

อาโอยางิก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่เรื่องแบบนี้ อาโอยางิจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว

"หลับให้สบายเถอะนะ ตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง" อาโอยางิกระซิบเสียงเบา

ราวกับว่าเกรย์มอนจะได้ยินเสียงพึมพำของอาโอยางิ ร่างกายที่แข็งเกร็งพิงอยู่ริมตลิ่งก็เริ่มผ่อนคลายลง มันค่อยๆ หมอบลงกับพื้น ลมหายใจก็กลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง

น้ำในทะเลสาบรอบๆ ตัวเปล่งแสงจางๆ คอยเยียวยาบาดแผลบนร่างกายของมัน

อาโอยางิยืนมองอยู่หลายนาที เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาก็ถอยห่างจากเกรย์มอนออกมาอีกนิด แล้วหันไปมองผืนน้ำในทะเลสาบแทน

หน้าต่างระบบปรากฏขึ้น ตัวอักษรสีฟ้าวิ่งผ่านตาเขาไปอย่างรวดเร็ว

[ตรวจพบร่องรอยโบราณกาล... เริ่มทำการสำรวจ...]

[กำลังสำรวจ...]

ในวิสัยทัศน์ที่มีเพียงอาโอยางิเท่านั้นที่มองเห็น แสงสีฟ้าพุ่งออกจากตัวเขาเป็นศูนย์กลาง ครอบคลุมไปทั่วทั้งน้ำพุส่งวิญญาณในพริบตา

จากนั้นตัวอักษรสีฟ้าก็เด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

[ล็อคเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว กำลังสำรวจ...]

[ตรวจพบน้ำพุเร้นลับ (น้ำพุส่งวิญญาณ)... กำลังสำรวจ...]

[ความคืบหน้าการสำรวจ: 0%... 3%... 8%... 21%... 100%]

[การสำรวจเสร็จสิ้น สามารถทำการอัญเชิญได้]

[เป้าหมายการอัญเชิญ —— สุ่ม]

[ตกลง/ยกเลิก]

"ตกลง"

อาโอยางิกดตกลง หน้าต่างระบบก็แตกสลายกลายเป็นจุดแสงเล็กๆ ลอยหมุนวนไปมาไม่หยุด

จนกระทั่งผ่านไปหลายสิบวินาที ความเร็วในการหมุนก็ค่อยๆ ช้าลง

ท้ายที่สุด... มันก็ไปหยุดอยู่ที่ลวดลายหนึ่งที่อาโอยางิไม่เคยเห็นมาก่อน

มันเป็นรูปทรงลูกบาศก์ บนพื้นผิวทั้งหกด้านมีลวดลายเส้นสายของโลหะที่ดูไม่เป็นระเบียบแต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังงานบางอย่างที่เป็นระบบระเบียบ

ครู่ต่อมา ตัวอักษรสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

[ยืนยันเป้าหมายการอัญเชิญ: โลหะดิจิทัลแห่งกาลเวลา]

[กำลังทำการอัญเชิญ...]

[จบแล้ว]