บทที่ 48 - เริ่มปฏิบัติการ! แผนซ้อนแผนของฉีถงเหว่ย!

บทที่ 48 - เริ่มปฏิบัติการ! แผนซ้อนแผนของฉีถงเหว่ย!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ไม่นานนักฉีถงเหว่ยก็พบตัวพลระเบิดที่กำลังง่วนอยู่กับการฝังกับระเบิด

"เรียบร้อย!"

พลระเบิดฝังกับระเบิดลูกสุดท้ายเสร็จก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว พูดพึมพำกับตัวเองอย่างภูมิใจ พร้อมกับปัดฝุ่นที่มือแล้วรายงานหัวหน้าหน่วย

"หัวหน้า วางกับระเบิดเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ!"

"รับทราบ! สแตนด์บายรออยู่ที่เดิม ถึงเวลาจำเป็นให้ยิงคุ้มกันพวกเราตอนถอนตัวด้วย!"

คนที่ก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้าหน่วยเสือชีตาห์สองได้ย่อมไม่ใช่ไก่กาอยู่แล้ว เขาคำนวณความเป็นไปได้ทุกอย่างรวมถึงเส้นทางหลบหนีเอาไว้หมดแล้ว

"พลระเบิดรับทราบ!"

หลังจากพลระเบิดตอบรับเสร็จ เขาก็กวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบๆ หาพุ่มหญ้าที่ซ่อนตัวได้มิดชิดที่สุดแล้วหมอบลง รอคอยชัยชนะของหัวหน้าและลูกทีม

ในช่วงที่กำลังเบื่อหน่าย พลระเบิดถึงกับเอาปืนในมือมาลูบคลำเล่น พลางหัวเราะเยาะออกมา

"หึๆ ถ้าศูนย์บัญชาการใหญ่ฝั่งสีแดงรู้ว่าผู้บังคับการหมาป่าแดงของพวกมันกำลังจะโดนพวกเราจับเป็น ไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงกันนะ จุ๊ๆ!"

จังหวะนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นสนับสนุนอยู่ข้างๆ "จับเป็นผู้บังคับการหมาป่าแดง!"

"ใช่! จับเป็น..."

พลระเบิดพูดได้ครึ่งประโยคก็ชะงักกึก พอตั้งสติได้ก็รีบเอื้อมมือไปที่ต้นขาเตรียมชักมีดทหารออกมาสู้

คนที่จะมาอยู่ใกล้ตัวเขาในเวลานี้ได้ นอกจากศัตรูแล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ

พริบตาต่อมามืออันทรงพลังข้างหนึ่งก็คว้าหมับเข้าที่ต้นขาของพลระเบิดเพื่อหยุดยั้งการชักมีด

ท่ามกลางสายตาอันตื่นตระหนกของพลระเบิด มีดสั้นเล่มหนึ่งก็ถูกจ่อเข้าที่จุดตายของเขาอย่างรวดเร็ว

"นายตายแล้ว!"

น้ำเสียงของฉีถงเหว่ยยังคงเย็นชา ราวกับมีดสั้นเล่มคมในมือของเขาไม่มีผิด

"แก..."

พลระเบิดไม่ยอมแพ้ ขณะที่กำลังจะขัดขืน ฉีถงเหว่ยก็เพิ่มแรงกดที่มือจนเขาปวดแปลบขึ้นมา

ถ้าไม่ใช่เพราะนี่คือการซ้อมรบ สิ่งที่จ่ออยู่ที่จุดตายของพลระเบิดในตอนนี้คงไม่ใช่สันมีด แต่เป็นปลายมีดแหลมคมไปแล้ว!

"แกชนะ!"

พลระเบิดทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก แม้ในน้ำเสียงจะเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ตอนแรกคิดว่าหลังจากศัตรูจัดการเขาเสร็จก็จะจากไป แต่ใครจะรู้ว่าฉีถงเหว่ยไม่ได้ขยับเท้าไปไหน เขากลับยืนจ้องพลระเบิดจากมุมสูงแล้วสั่งว่า

"ถอดเสื้อผ้าของแกมาให้ฉัน!"

"หา"

พอพลระเบิดได้ยินคำพูดของฉีถงเหว่ย ตอนแรกก็ตกใจ จากนั้นความตกใจก็เปลี่ยนเป็นความงุนงง

คนที่สามารถแอบลอบมาข้างหลังแล้วจัดการเขาได้แบบนี้ ต้องเป็นคนของกองพลเขี้ยวหมาป่าแน่ๆ

ถึงแม้ชุดปฏิบัติการพิเศษที่ทั้งสองฝ่ายใส่จะแตกต่างกัน แต่ถ้าเพื่อนร่วมทีมของเขาสังเกตดีๆ ก็ต้องดูออกอยู่แล้ว

"หาบ้าอะไรล่ะ จะเอายังไง หรือต้องให้ฉันอัดแกให้สลบก่อนแล้วค่อยลงมือถอดเอง"

ฉีถงเหว่ยพูดเสียงเย็น

"ไม่เป็นไร!" พลระเบิดรีบยกมือขึ้น ยอมถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกแต่อย่างแต่โดยดี

ฉีถงเหว่ยรีบสวมชุดปฏิบัติการและสวมใส่อุปกรณ์ของเขาอย่างรวดเร็ว

"เอาล่ะ นายนอนหลับได้แล้ว!"

พลระเบิด "???"

ปัง!

ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ฉีถงเหว่ยก็สับสันมือฟาดเปรี้ยงเข้าที่ท้ายทอยจนพลระเบิดสลบเหมือดไปทันที

เพื่อป้องกันไม่ให้เขาฟื้นขึ้นมากลางคันแล้วทำแผนเสีย ฉีถงเหว่ยยังหยิบเชือกจากเป้มามัดเขาไว้ให้แน่น แล้วโยนลงไปในร่องน้ำเล็กๆ

จากนั้นก็รีบวิ่งตรงไปยังศูนย์บัญชาการหมาป่าแดง

ไม่นานนัก เขาก็เห็นหัวหน้าหน่วยเสือชีตาห์สองและพลจู่โจมอีกสองคน

ทั้งสามคนซุ่มอยู่ห่างจากศูนย์บัญชาการหมาป่าแดงออกไปหลายสิบเมตร

ถึงแม้ด้านนอกศูนย์บัญชาการหมาป่าแดงจะมีทหารยามยืนรักษาการณ์อยู่หนึ่งหมู่ แต่เมื่อต้องเผชิญกับการพรางตัวและการซุ่มซ่อนของทหารหน่วยรบพิเศษ ทหารราบทั่วไปอย่างพวกเขาย่อมไม่มีทางตรวจพบได้เลย

หัวหน้าหน่วยเสือชีตาห์สองก้มดูเวลาเป็นระยะๆ ฉีถงเหว่ยเองก็ก้มดูเวลาเช่นกัน

คำนวณจากตอนที่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา

"เหลืออีกหนึ่งนาที"

"เช็กอุปกรณ์ เตรียมตัวลงมือ!"

หัวหน้าหน่วยสองหันไปสั่งพลจู่โจมทั้งสองคน ทั้งสามจึงเริ่มตรวจเช็กปืนเล็กยาวของตัวเอง

พวกเขาต้องลงมือก่อนที่หน่วยหนึ่งจะจุดชนวนระเบิด เพื่อบุกเข้าไปจับตัวผู้บังคับการกรมทหารยานเกราะหมาป่าแดงให้เร็วที่สุดแล้วพาตัวหลบหนีไป

ถึงตอนนั้นพอหน่วยหนึ่งจุดชนวนระเบิดเพื่อดึงดูดความสนใจของทหารรอบๆ ศูนย์บัญชาการ พวกเขาก็จะอาศัยจังหวะนี้ตีฝ่าออกไป

เมื่อทั้งสามคนเห็นว่าได้เวลาแล้ว ก็เริ่มเปิดฉากปฏิบัติการ

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

...

สมกับเป็นยอดทหารหน่วยรบพิเศษ ความเร็วในการจู่โจมและความแม่นยำในการยิงของพวกเขาสูงมาก

ปืนเล็กยาวของพวกเขาติดตั้งเครื่องเก็บเสียงเอาไว้

เนื่องจากนี่เป็นเพียงการซ้อมรบ ทหารทุกคนจึงติดตั้งอุปกรณ์รับสัญญาณคัดออกเอาไว้บนตัว เมื่อถูกยิงก็จะมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากชุด

ถึงตอนนั้นย่อมต้องดึงดูดความสนใจจากกองกำลังหมาป่าแดงในบริเวณใกล้เคียงอย่างแน่นอน

พวกเขาต้องรีบจับตัวผู้บังคับการหมาป่าแดงให้ได้ก่อนที่ศัตรูจะแห่กันมา

และนี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมหน่วยหนึ่งต้องเป็นคนจุดชนวนระเบิด

ถ้าไม่ใช่การซ้อมรบ ทหารยามที่ถูกพวกเขายิงก็คงล้มลงไปนอนกองกับพื้น และคงไม่มีใครมาพบเห็นในช่วงเวลาสั้นๆ นี้หรอก

ทว่าในจังหวะที่หน่วยเสือชีตาห์ทั้งสามคนจัดการทหารยามคนสุดท้ายด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ และกำลังเตรียมจะบุกเข้าไปในศูนย์บัญชาการหมาป่าแดงนั่นเอง...

จู่ๆ ระเบิดมือลูกหนึ่งก็ลอยร่วงลงมาจากฟ้า

"ระเบิด! ระวัง!"

หัวหน้าหน่วยสองตอบสนองได้ไวมาก เขารีบกระโจนเข้าทับเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างๆ ทันที

ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

ดึงดูดความสนใจของทหารยามลาดตระเวนหมาป่าแดงที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรในทันที

และทหารหน่วยเสือชีตาห์ทั้งสามคนก็ถูกพวกเขากระจ่างแจ้งแก่สายตาแล้วเช่นกัน

สีหน้าของทหารลาดตระเวนเปลี่ยนไปทันที พวกเขารีบวิ่งกรูเข้ามาพร้อมกับตะโกนลั่น "ข้าศึกบุก! ข้าศึกบุก!"

"รีบเปิดสัญญาณเตือนภัยเร็ว!"

"คุ้มกันผู้บังคับการ!"

วี้ดดด...

พริบตาเดียว เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังระงมไปทั่วทั้งค่ายของกรมทหารยานเกราะหมาป่าแดง

สีหน้าของทหารหน่วยเสือชีตาห์สองทั้งสามคนถอดสีทันที "แผนแตกแล้ว! รีบถอย!"

ตอนนี้พวกเขาไม่สนเรื่องภารกิจอีกต่อไปแล้ว

ถ้าขืนถูกล้อมเอาไว้ อย่าว่าแต่พวกเขาสามคนเลย ต่อให้ยกมาทั้งกองร้อยก็ยังไม่พอให้ทหารทั้งกรมรุมกินโต๊ะหรอก!

ปัง ปัง ปัง...

ทั้งสามคนรีบวิ่งหนีเข้าไปในป่า วิ่งซิกแซกสลับฟันปลาเพื่อหลบหลีกการไล่ล่าของทหารหมาป่าแดงที่ตามมาติดๆ

"บ้าชิบ! พวกเราถูกจับได้ยังไงวะเนี่ย"

"ไอ้เวรตะไลหน้าไหนมันปาระเบิดมือลงมาวะ"

หัวหน้าหน่วยสองสบถด่าพลางวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนราวกับสุนัขจนตรอก

ทว่าพวกเขาหารู้ไม่ว่า ยังมีกับดักอันใหญ่เบ้อเริ่มรอพวกเขาอยู่ข้างหน้าอีก!

[จบแล้ว]