บทที่ 27 - ผมไม่ได้ยิงได้ 89 แต้ม แต่เป็น 99 แต้ม!
บทที่ 27 - ผมไม่ได้ยิงได้ 89 แต้ม แต่เป็น 99 แต้ม!
บทที่ 27 - ผมไม่ได้ยิงได้ 89 แต้ม แต่เป็น 99 แต้ม!
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
ในขณะที่ทุกคนยังคงตกตะลึงอยู่นั้น
ฉีถงเหว่ยกลับขมวดคิ้วแน่น เขาหันไปหาผู้กองเกา "รายงาน ผมขออนุญาตนำกระดาษเป้าปืนของผมลงมาดูครับ!"
หมาป่าเทาที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำขอก็เผยรอยยิ้มและพูดล้อเลียนฉีถงเหว่ย
"ว่าไง นายไม่เชื่อตัวเองเหรอว่าจะทำคะแนนได้ดีขนาดนี้น่ะ"
ด้วยคะแนนระดับนี้ของฉีถงเหว่ย ต่อให้เป็นเพราะโชคช่วยก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้น่าเกลียดเหมือนคะแนนยี่สิบเก้าแต้มในครั้งแรก
ใครจะไปคิดว่าฉีถงเหว่ยกลับหลุบตาลง ส่ายหัวแล้วตอบกลับอย่างช้าๆ
"ไม่ใช่ครับ ผมแค่ไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำคะแนนได้ห่วยแตกขนาดนี้ต่างหาก!"
ทันทีที่พูดจบ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน
"เพิ่งฝึกมาแค่ชั่วโมงเดียวก็ทำคะแนนได้ขนาดนี้ ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้วนะ แค่นี้นายยังไม่พอใจอีกเหรอ"
"ถ้าคะแนนของนายเรียกว่าห่วยแตก แล้วคะแนนของพวกเราจะเรียกว่าอะไรล่ะ เรียกว่าขี้หมางั้นเหรอ"
"ฉันสงสัยว่านายกำลังอวดรวยความเก่งนะ แต่ฉันไม่มีหลักฐานมาเอาผิดเนี่ยสิ..."
"ไก่อ่อนหมายเลขสิบแปด นายก็ยอมรับคะแนนนี้ไปเถอะน่า ยังไงในอนาคตก็ยังมีโอกาสให้นายได้พัฒนาฝีมืออีกเยอะ"
"..."
แม้จะได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน แต่ฉีถงเหว่ยก็ยังคงนิ่งเฉย และยืนกรานที่จะขอกระดาษเป้าปืนของตัวเองลงมาดูให้ได้
เมื่อเห็นสายตาที่แน่วแน่ของฉีถงเหว่ย แม้ตอนนี้ผู้กองเกาจะทำหน้านิ่งสงบ ทว่าในใจกลับเริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมาตงิดๆ
หรือว่าคะแนนที่ไอ้หมอนี่ทำได้จะไม่ใช่แปดสิบเก้าแต้มจริงๆ
อย่างไรก็ตามผู้กองเกาก็ตกลงรับคำขอของฉีถงเหว่ย และสั่งให้คนไปนำกระดาษเป้าปืนของเขาลงมา
พอได้ของมาอยู่ในมือ ผู้กองเกาก็ไม่ได้เปิดดูเป็นคนแรก แต่กลับยื่นส่งให้ฉีถงเหว่ย
"นายดูเอาเองก็แล้วกัน"
ฉีถงเหว่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขารับกระดาษเป้าปืนมาคลี่ออกและเพ่งมองอย่างละเอียด
ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของฉีถงเหว่ยก็เผยให้เห็นถึงความมั่นใจราวกับเป็นอย่างที่คิดไว้ จากนั้นเขาก็นำกระดาษไปตรงหน้าผู้กองเกาแล้วชี้ไปที่รูกระสุนตรงสิบแต้ม
"รายงาน รูกระสุนรอยนี้เกิดจากกระสุนสองนัดยิงเข้าซ้อนกันครับ!"
ทันทีที่ฉีถงเหว่ยพูดจบ หมาป่าเทาก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเข้าไปดูเป้ากระดาษที่ฉีถงเหว่ยชูขึ้นสูง
"หนึ่ง สอง สาม... เก้า!"
หมาป่าเทานับจำนวนรูกระสุนบนเป้ากระดาษ แล้วก็พบว่ากระดาษที่ควรจะมีรูกระสุนสิบรู ตอนนี้กลับมีแค่เก้าเท่านั้น!
หลังจากเพ่งมองอย่างละเอียด เขาก็สังเกตเห็นว่ามีรูกระสุนที่เจาะทะลุตรงสิบแต้มรูหนึ่ง มีขนาดใหญ่กว่ารูอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด
เห็นได้ชัดว่ามีกระสุนอีกนัดยิงเข้าที่ตำแหน่งเดียวกัน
เพียงแต่กระสุนนัดที่สองอาจจะเบี่ยงไปนิดเดียว จึงทำให้รูกระสุนดูใหญ่ขึ้นกว่าเดิม
หมาป่าเทาถึงกับยืนอึ้ง
"เก้าสิบเก้าแต้มงั้นเหรอ ไก่อ่อนหมายเลขสิบแปด นี่นายเป็นคนยิงจริงๆ เหรอเนี่ย"
แม้ปากของหมาป่าเทาจะตั้งคำถาม แต่ในใจของเขาเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่านี่คือผลงานของฉีถงเหว่ยจริงๆ
พอนึกย้อนไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เขายังเป็นคนสอนฉีถงเหว่ยจับปืน ตลอดจนสอนวิธีเล็งและลั่นไก ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นพื้นฐานที่เบสิกสุดๆ อยู่เลย
ผ่านไปไม่ทันไร ฉีถงเหว่ยก็สามารถทำคะแนนได้ถึงเก้าสิบเก้าแต้มด้วยตัวเองแล้ว เรื่องนี้จะไม่ให้เขาตกตะลึงได้อย่างไร
หลังจากผู้กองเกายืนยันอย่างแน่ชัดแล้วว่ารอยนั้นเกิดจากกระสุนสองนัดเจาะรูเดียวกัน ในใจเขาก็รู้สึกสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปประกาศแก้ไขคะแนนของฉีถงเหว่ยให้ทุกคนฟัง
"ผลการยิงของไก่อ่อนหมายเลขสิบแปด เก้าสิบเก้าแต้ม!"
สิ้นเสียงประกาศของผู้กองเกา ทุกคนต่างเบิกตากว้าง มองจ้องไปที่กระดาษเป้าปืนในมือของฉีถงเหว่ยเป็นตาเดียว
"โรคจิต โคตรโรคจิตเลย! ต่อให้เป็นอัจฉริยะล้ำเลิศแค่ไหนก็คงไม่ร้ายกาจเท่าหมอนี่หรอกมั้ง"
"ไก่อ่อนหมายเลขสิบแปด เมื่อกี้นี้นายยังยิงได้แค่ยี่สิบเก้าแต้มอยู่เลย ผ่านไปไม่ถึงครึ่งวันก็ยิงได้เก้าสิบเก้าแต้มแล้วเหรอ พรสวรรค์ในการเรียนรู้ที่โหดเกินเบอร์ของนายทำเอาฉันรู้สึกเหมือนไม่รู้จักนายเลยว่ะ"
"นายคงไม่ได้แอบไปฝึกยิงปืนมาก่อนหรอกนะ ฉันสงสัยจริงๆ ว่าเมื่อกี้นายแค่แกล้งทำเป็นหมูหลอกกินเสือ"
"นิยายยังไม่กล้าแต่งเวอร์ขนาดนี้เลย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปจะมีอะไรที่นายทำไม่ได้อีกไหมเนี่ย"
มีคนทึ่งในความสามารถอันท้าทายสวรรค์ของฉีถงเหว่ย และก็มีอีกหลายคนที่ตั้งข้อสงสัยเช่นกัน
ทว่าในใจของหมาป่าเทานั้นรู้ดีที่สุด เพราะตอนที่เขาสอนความรู้พื้นฐานให้ฉีถงเหว่ย
เขาสามารถมองออกเลยว่า ก่อนหน้านี้ฉีถงเหว่ยไม่ถนัดเรื่องปืนเล็กยาวเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นใช้คำว่ามือใหม่หัดจับปืนยังได้เลย
ตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวของฉีถงเหว่ยอีกครั้ง
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ มอบรางวัลทักษะเนตรอินทรีสอดแนมระดับต้นให้แก่โฮสต์"
"ทักษะเนตรอินทรีสอดแนมระดับต้นงั้นเหรอ"
พอได้ยินว่ามีรางวัล ฉีถงเหว่ยก็รีบกวาดสายตาอ่านรายละเอียดของทักษะในหัวทันที
พอได้อ่าน ในใจเขาก็ลิงโลดด้วยความยินดี
สามารถมองเห็นสิ่งรอบตัวในรัศมีร้อยเมตรได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ระยะสองร้อยเมตรก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน สายตาดีขึ้นอย่างมหาศาล ช่วยในการสอดแนมศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดและเป็นตัวช่วยในการยิงปืนได้เป็นอย่างดี สามารถใช้แทนกล้องเล็งปืนได้เลยทีเดียว
พูดได้เต็มปากเลยว่า หากมีทักษะนี้แล้ว
ในการฝึกยิงปืน ฉีถงเหว่ยแทบจะสั่งได้ดั่งใจ ชี้เป้าไหนก็ยิงเข้าเป้านั้น!
แม้ว่าตอนนี้หลายคนจะยังแคลงใจกับคะแนนเก้าสิบเก้าแต้มของฉีถงเหว่ย แต่ในเมื่อผู้กองเกาออกปากแก้ไขคะแนนให้เอง นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าคะแนนนี้เป็นของจริง
แพทย์ทหารที่อยู่ด้านล่างเอาไหล่ชนพลร่มเบาๆ แล้วพูดยิ้มๆ เชิงหยอกล้อ
"ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนต้องไปซักเสื้อผ้ากับถุงเท้าให้สหายฉีถงเหว่ยแล้วล่ะนะ"
เมื่อได้ยินคำแซวของแพทย์ทหาร พลร่มก็แค่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็ก้าวออกไปข้างหน้าแล้วตะโกนบอกผู้กองเกา
"รายงาน ผมไม่เชื่อว่าเขาจะทำคะแนนได้ถึงเก้าสิบเก้าแต้มครับ ต่อให้ยิงได้จริง ผมก็คิดว่าเป็นเพราะดวงดีมากกว่า ผมไม่ยอมรับ ผมขอท้าแข่งอีกรอบครับ!"
บนใบหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความไม่ยอมรับและข้อกังขาที่มีต่อฉีถงเหว่ย
ทันทีที่เขาพูดจบ หมาป่าเทาก็ทำหน้าดุและตวาดใส่พลร่มทันที "ความโชคดีก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่ง ไม่มีใครเคยสอนพวกนายหรือไง"
หมาป่าเทาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้สายตาเย็นชาจ้องมองพลร่ม "หรือว่านายกำลังสงสัยว่าไก่อ่อนหมายเลขสิบแปดสมรู้ร่วมคิดกับครูฝึกอย่างพวกเราเพื่อโกงคะแนนกันแน่"
ประโยคนี้ทำเอาพลร่มถึงกับสะอึกจนพูดไม่ออก
สงสัยว่าครูฝึกช่วยฉีถงเหว่ยโกงงั้นเหรอ
ต่อให้เขาคิดแบบนั้นจริงก็ไม่มีความกล้าพอที่จะพูดออกไปหรอก!
ถอยออกมามองสักหมื่นก้าว ต่อให้ฉีถงเหว่ยจะฟลุ๊กยิงโดนจริงๆ แล้วจะทำไมล่ะ สำหรับหมาป่าเทา การได้เจอกับยอดฝีมือที่ร้อยปีจะมีสักคนแบบนี้ เขาย่อมชื่นชมจากใจจริง
ขอเพียงได้รับการขัดเกลาอีกสักหน่อย อนาคตจะต้องก้าวหน้าอย่างแน่นอน
อีกอย่าง นี่มันเป็นเรื่องที่พวกนายสองคนพนันกันเอง แพ้ชนะแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยล่ะ
ทำไมฉันต้องมาเอาอกเอาใจนายเพราะคำท้าพนันบ้าๆ บอๆ นี้นด้วย
เสียงตะโกนของพลร่มดึงสติฉีถงเหว่ยที่กำลังจดจ่ออยู่กับระบบให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง
เขายิ้มบางๆ พลางมองไปที่พลร่ม แล้วเอ่ยปากตอบตกลงอย่างช้าๆ
"จะแข่งอีกรอบงั้นเหรอ ได้สิ!"
พอดีเลย เขาเองก็อยากจะลองดูเหมือนกันว่าทักษะเนตรอินทรีสอดแนมนี้จะเจ๋งแค่ไหน
เมื่อเห็นฉีถงเหว่ยตอบตกลง พลร่มก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมา
"นี่นายรับปากเองนะ ฉันอยากจะรอดูเหมือนกันว่าครั้งหน้านายจะยังดวงดีแบบนี้อีกไหม!"
แน่นอนว่าพลร่มไม่เชื่อว่าคะแนนนี้มาจากฝีมือของฉีถงเหว่ย เขาคิดว่าเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น
ความโชคดีน่ะมีได้ แต่ก็ไม่ได้มีมาบ่อยๆ หรอกนะ
ผู้กองเกาที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้นไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามแต่อย่างใด หนำซ้ำเขายังแอบห้ามหมาป่าเทาที่ตั้งใจจะออกตัวปกป้องฉีถงเหว่ยอีกครั้งเอาไว้ด้วย
"ในเมื่อพวกเขาอยากจะสู้กันนัก ก็ปล่อยพวกเขาไปเถอะ"
ผู้กองเกาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าครั้งต่อไปฉีถงเหว่ยจะยังโชคดีและทำคะแนนได้ดีแบบนี้อีกหรือไม่
จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มตั้งท่ายิงปืน และเตรียมความพร้อมอยู่ที่หน้าลานฝึก
"ฉีถงเหว่ย หวังว่าครั้งนี้เทพีแห่งโชคลาภจะยังเข้าข้างนายอยู่นะ!"
พลร่มจ้องมองฉีถงเหว่ยอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะยกปืนในมือขึ้นเล็งไปที่เป้า
ผลแพ้ชนะของการประลองระหว่างพวกเขาทั้งสองกำลังจะได้รู้ผลในอีกไม่ช้า
[จบแล้ว]