บทที่ 15 - กฎการคัดเลือกสุดโหด!

บทที่ 15 - กฎการคัดเลือกสุดโหด!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ข้อแรก เมื่อมาถึงที่นี่พวกแกจะไม่มีชื่อ ไม่มีเครื่องหมายยศ ไม่มีตำแหน่ง! พวกแกจะมีแค่สถานะเดียวนั่นก็คือไก่อ่อน! ไก่อ่อนที่รอรับการฝึกจากพวกเรา!"

"ฉันจะกำหนดหมายเลขให้พวกแก ตั้งแต่ไก่อ่อนหมายเลข 1 ถึงไก่อ่อนหมายเลข 80!"

"พวกแกต้องจำหมายเลขของตัวเองให้ดี เพราะมันจะเกี่ยวข้องกับการหักคะแนนของพวกแกในภายหลัง!"

"ข้อสอง คะแนน! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกแกทุกคนจะมีคะแนนติดตัวคนละ 100 คะแนน! จำไว้ว่าทำดีไม่ได้คะแนนเพิ่ม ทำผิด หรือทำภารกิจการฝึกไม่สำเร็จ เถียงครูฝึก หรืออื่นๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนโดนหักคะแนนทั้งสิ้น!"

"ถ้าถูกหักจนหมด 100 คะแนนเมื่อไหร่ก็ไสหัวไปได้เลย!"

"ข้อสาม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเวลาพักผ่อนในแต่ละวันของพวกแกจะไม่แน่นอน! อาจจะหนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง หรือบางทีอาจจะไม่ได้พักเลยแม้แต่นาทีเดียว! วันสิ้นสุดการฝึกก็ไม่แน่นอนเช่นกัน!"

"ข้อสี่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปอาหารสามมื้อของพวกแกจะมีแค่ข้าวต้มเปล่าๆ หนึ่งชามกับหมั่นโถวหนึ่งลูกเท่านั้น! ใครกล้าแอบไปขโมยของกินจากที่อื่น ต่อให้จะเป็นหนูบนพื้นก็ตาม ถ้าถูกจับได้คัดออกทันที! วันสิ้นสุดก็ไม่แน่นอน!"

"ข้อห้า..."

เหล่าไก่อ่อนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงขณะที่ฟังผู้กองเการ่ายกฎเกณฑ์ต่างๆ ออกมาเป็นฉากๆ

นี่มันบ้าอะไรกัน กฎเกณฑ์พรรค์นี้เนี่ยนะ!

ให้นอนแค่วันละชั่วโมงสองชั่วโมง อาหารสามมื้อก็มีแค่ข้าวต้มกับหมั่นโถว...

แถมยังต้องรับมือกับการฝึกสุดโหดที่กินเวลาหลายชั่วโมงหรืออาจจะยาวนานกว่าสิบชั่วโมงอีก...

แล้วแบบนี้ใครมันจะไปทนไหววะ!

คนที่ทนอยู่ได้ก็มีแต่ยอดมนุษย์เท่านั้นแหละ!

นี่พวกแกกำลังคัดเลือกทหารหน่วยรบพิเศษหรือว่าคัดเลือกซูเปอร์แมนกันแน่วะเนี่ย

"เอาล่ะ ฉันพูดจบแล้ว"

ผู้กองเกากวาดสายตามองไปรอบๆ "เข้าใจกันหมดแล้วใช่ไหม"

"มีคำถามอะไรก็ถามมาได้เลย"

"รายงาน!"

หมวดเฉินตะโกนเสียงดังลั่น

"ว่ามา"

หมวดเฉิน "รายงาน! มาตรฐานการคัดเลือกที่พวกคุณตั้งขึ้นมามันสูงเกินไปครับ ถ้าใช้มาตรฐานนี้รับรองว่าไม่มีใครทำสำเร็จแน่!"

ไก่อ่อนคนอื่นๆ พากันพยักหน้าเห็นด้วย

ผู้กองเกาตอบกลับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ "ทหารหน่วยรบพิเศษคืออะไร ทหารหน่วยรบพิเศษคือคนที่สามารถอดทนในสิ่งที่คนทั่วไปอดทนไม่ได้ ทำในสิ่งที่คนทั่วไปทำไม่ได้ และยืนหยัดในสิ่งที่คนทั่วไปยืนหยัดไม่ได้!"

"ถ้าพวกแกทำไม่สำเร็จ นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าพวกแกยังมีคุณสมบัติไม่พอที่จะเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ พวกแกก็สามารถไสหัวไปจากที่นี่ได้เลย!"

"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ว่าเวลาไหน ถ้าพวกแกอยากจะยอมแพ้ก็ทำได้ตลอดเวลา!"

"กองพลรบพิเศษเขี้ยวหมาป่าของเราไม่เคยบังคับฝืนใจใครอยู่แล้ว!"

"นายจะยอมแพ้ไหมล่ะ"

หมวดเฉินจ้องมองผู้กองเกาตาไม่กะพริบ ในที่สุดเขาก็ตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "รายงาน! ผมไม่มีวันถอนตัวเด็ดขาด!"

ผู้กองเกาเลิกสนใจเขาแล้วหันไปถามเสียงดังต่อ "ยังมีใครมีคำถามอะไรอีกไหม"

ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา

และก็ไม่มีใครขอถอนตัวด้วยเช่นกัน

พวกเขาทุกคนล้วนเป็นทหารสอดแนมระดับแนวหน้าจากหน่วยสอดแนมต่างๆ ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างเข้มงวด ต้องฟันฝ่าความยากลำบากมาสารพัดกว่าจะได้โควตาเข้าร่วมการคัดเลือกของกองพลรบพิเศษเขี้ยวหมาป่ามาครอบครอง

แล้วพวกเขาจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง

"ดีมาก!"

ผู้กองเกาแสยะยิ้มชั่วร้าย "ฉันขอรับประกันเลยว่าพวกแกจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจในตอนนี้อย่างแน่นอน!"

"เอาล่ะ ตอนนี้การฝึกดำเนินต่อไป..."

"รายงาน!"

ตอนนั้นเองเฉียงจื่อก็ตะโกนขัดขึ้นมา "หัวหน้าครูฝึกครับ พวกเราเดินทางมาตั้งไกล ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งทำภารกิจจับกุมของพวกคุณเสร็จ แถมยังต้องมาวิ่งต่อเนื่องอีกยี่สิบกิโลเมตร คุณควรจะให้พวกเราได้พักผ่อน ดื่มน้ำ แล้วก็กินอะไรเพื่อเสริมสร้างพละกำลังบ้างสิครับ!"

ผู้กองเกาตวาดกลับทันที "ฉันบอกไปแล้วไงว่าถ้าไม่มีคำสั่งจากครูฝึก ใครก็ห้ามดื่มน้ำ ห้ามกินอะไรทั้งนั้น!"

"แกหูหนวกหรือไง"

เฉียงจื่อ "..."

ผู้กองเกากวาดสายตามองไปรอบๆ ลานฝึก "ตอนนี้ ทุกคนวิดพื้นหนึ่งพันครั้ง!"

"เวลาหนึ่งชั่วโมง!"

"ทำเสร็จจะได้กินข้าวเย็น!"

"ทำไม่เสร็จก็ไม่ต้องกินข้าว ไม่ต้องดื่มน้ำ! แล้วจะโดนหักคะแนนอีกสิบแต้ม!"

"เริ่มปฏิบัติ!"

"พระเจ้าช่วย!"

"นี่มันกะจะเอาชีวิตกันชัดๆ เลยนี่หว่า"

เสียงโอดครวญด้วยความสิ้นหวังดังระงมไปทั่วหมู่ไก่อ่อน

การวิดพื้นหนึ่งพันครั้ง อย่าว่าแต่ตอนที่สภาพร่างกายของพวกเขาผลาญพละกำลังไปมากขนาดนี้เลย ต่อให้เป็นตอนที่พละกำลังเต็มเปี่ยมก็ยังมีไม่กี่คนหรอกที่ทำได้สำเร็จ

เห็นได้ชัดเลยว่าเกาหัวสุนัขไม่ได้ตั้งใจจะให้พวกเขากินมื้อเย็นตั้งแต่แรกแล้ว!

แต่ก็ช่วยไม่ได้หรอกนะ ในเมื่อไม่ยอมถอนตัวก็ต้องก้มหน้าทำตามคำสั่งต่อไป!

"เร็วเข้า! กดตัวลงไปให้สุด! อย่าหยุดนะเว้ย!"

ปัง ปัง ปัง!

เหล่าครูฝึกสาดกระสุนกระตุ้นโสตประสาทของพวกไก่อ่อนไปพลาง ตะคอกด่าทอไปพลาง

"แขนพวกแกทำมาจากสายไหมหรือไง เกร็งให้มันแข็งๆ หน่อยสิวะ! กดตัวลงไป!"

"กดก้นลงไป! ไม่อย่างนั้นแกเชื่อไหมว่าฉันจะยิงให้ก้นแกพรุนเลย"

"เร็วๆ เข้า! เร่งความเร็วหน่อย!"

เหล่าครูฝึกเดินตรวจตราไปรอบๆ ตัวพวกไก่อ่อน พร้อมกับติดป้ายหมายเลขประจำตัวให้พวกเขาไปด้วย

หมายเลขของฉีถงเหว่ยคือ 018

ในเวลานี้ ไก่อ่อนคนอื่นๆ ล้วนผลาญพละกำลังไปอย่างมหาศาล ทำให้พวกเขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวินาทีถึงจะวิดพื้นได้หนึ่งครั้ง

แต่ทางด้านของฉีถงเหว่ยกลับสามารถวิดพื้นได้อย่างถูกต้องตามมาตรฐานในเวลาเพียงหนึ่งวินาทีต่อหนึ่งครั้ง

นอกจากจะเป็นเพราะพละกำลังของเขาฟื้นฟูขึ้นมาเกินครึ่งแล้ว อีกเหตุผลหนึ่งก็คือพละกำลังกล้ามเนื้อของเขามีมากกว่าคนทั่วไปถึงห้าเท่า

ด้วยสมรรถภาพทางกายและพละกำลังระดับนี้ การวิดพื้นหนึ่งพันครั้งจึงเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ แม้จะถูกจำกัดเวลาไว้แค่หนึ่งชั่วโมงก็ตาม!

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป

สิบนาที...

ยี่สิบนาที...

ครึ่งชั่วโมง...

ยกเว้นฉีถงเหว่ยแล้ว คนอื่นๆ ก็เพิ่งจะวิดพื้นไปได้แค่สองสามร้อยครั้งภายในเวลาครึ่งชั่วโมง

พวกเขาแต่ละคนต่างก็เหนื่อยล้าจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว

ต้องล้มพับลงไปกองกับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะแขนไม่มีแรง แต่ก็ถูกเหล่าครูฝึกใช้กระสุนปืนบีบบังคับให้ต้องยันตัวขึ้นมาทำต่อไป

ส่วนทางฝั่งของฉีถงเหว่ยนั้น...

"รายงาน!"

ฉีถงเหว่ยที่ใบหน้าแดงก่ำลุกขึ้นยืนตรง ท่ามกลางสายตางุนงงของพวกไก่อ่อนและเหล่าครูฝึก เขาก็ตะโกนรายงานเสียงดังลั่น "ไก่อ่อนหมายเลข 18 วิดพื้นครบหนึ่งพันครั้งแล้วครับ! ขอครูฝึกโปรดชี้แนะด้วย!"

[จบแล้ว]