บทที่ 440 - เจอหน้าแบ่งครึ่ง

บทที่ 440 - เจอหน้าแบ่งครึ่ง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"สหายเซี่ยงตง สิ่งที่ผมพูดถึงคือการจับปลา ท่านผู้นำอนุญาตให้พวกเราจับปลาในทะเลสาบนี้ได้แล้ว เอาอย่างนี้ดีไหม พวกเรามาลองดูกันเลยตอนนี้ ผมจะขับรถไปส่งคุณที่บ้านเพื่อเอาแหจับปลาเอง" ปาถูรีบอธิบาย

"คุณล้อเล่นอะไรเนี่ย ปลาพวกนี้พวกเราจะจับได้จริงๆ เหรอ คุณอย่ามาหลอกให้ผมทำผิดกฎนะ" หวังเซี่ยงตงหัวเราะ

"ไม่ได้ล้อเล่น ท่านผู้นำอนุญาตแล้วจริงๆ ท่านเองก็อยากจะลิ้มรสปลาในทะเลสาบนี้เหมือนกัน ถ้าจับได้หลายตัวผมก็ต้องเอาไปส่งให้ท่านผู้นำด้วย" ปาถูรีบตอบรับ ท่าทางของเขาทำเอาอาจารย์หยางเริ่มแสดงแววตาปรารถนาออกมาเหมือนกัน เนื้อปลาเชียวนะ เมื่อก่อนตอนวันอาทิตย์ว่างๆ เขาก็เคยไปตกปลาที่คูเมืองนอกกำแพงพระราชวังต้องห้ามเหมือนกัน แต่ปลาตัวเล็กแค่สองนิ้วมันไม่พออุดตามไรฟันด้วยซ้ำ ไม่เห็นหรือไงว่าปลาในทะเลสาบนี้ว่ายผ่านไปแต่ละตัวความยาวตั้งครึ่งเมตรกว่าทั้งนั้น

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ คุณขับรถไปส่งผมหน่อยก็แล้วกัน"

หวังเซี่ยงตงพยักหน้าตกลง ถึงแม้เขาจะปั่นจักรยานกลับไปเอาแล้วค่อยกลับมาใหม่ได้ แต่พอเห็นท่าทางร้อนรนของปาถู เขาก็คิดว่าลานบ้านในตรอกเสียหยางของเขาคงไม่ใช่ความลับอะไร ขืนตอนนี้กลับไปที่เรือนสี่ประสานก็อาจจะทำให้เพื่อนบ้านเข้าใจผิดได้ สู้ให้ปาถูขับรถไปส่งที่ลานบ้านในตรอกเสียหยางเลยดีกว่า

"เซี่ยงตง คุณยังมีลานบ้านอยู่ที่นี่อีกเหรอ" ปาถูจอดรถแล้วมองดูลานบ้านเล็กๆ หลังนี้ด้วยความประหลาดใจ

"ลานบ้านนี้ผมเอาไว้ทำเป็นโกดังน่ะครับ รถจี๊ปเก่าๆ คันนั้นของโรงงานเจาะจงให้ผมเป็นคนขับ จะเอาไปจอดที่เรือนสี่ประสานก็ไม่ได้ ก็เลยต้องเอามาจอดไว้ที่นี่แหละครับ" หวังเซี่ยงตงไม่ได้ปฏิเสธ ตำรวจอย่างพวกเขาแค่สืบดูนิดเดียวก็รู้แล้ว

"จิ๊ๆ สำนักงานโรงงานให้รางวัลเป็นเรือนสี่ประสานคุณหนึ่งหลัง แล้วนี่ยังมีลานบ้านเล็กๆ อีก มิน่าล่ะถึงกล้าเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอก นับถือๆ" ปาถูยกนิ้วโป้งให้ด้วยความอิจฉา

"ชู่ว คุณอย่าพูดส่งเดชนะสหายปาถู ในฐานะตำรวจคุณจะมาใส่ร้ายสหายที่ทำงานด้วยกันไม่ได้นะ" หวังเซี่ยงตงตกใจแทบแย่ รีบหันซ้ายหันขวามองรอบๆ แล้วกระซิบเตือน

"เหอะ ยังจะมาแก้ตัวอีก เบื้องลึกเบื้องหลังของคุณพวกเราสืบจนทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว รู้ไหมว่าสองวันนี้ผมไปทำอะไรมา ผมไปวิ่งเต้นเดินเรื่องให้กิ๊กของคุณไงล่ะ เรื่องงานก็จัดการให้เรียบร้อยแล้ว พอดีเลยที่คุณมีลานบ้านเล็กๆ หลังนี้ ก่อนหน้านี้ผมยังปวดหัวเรื่องหาที่พักให้พวกเธออยู่เลย ตอนนี้ก็หมดปัญหาแล้ว คุณนี่ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาถึงหมู่บ้านป่านโกวเพื่อไปหากิ๊กของคุณแล้วนะ แม่เจ้าโว้ย ท่านผู้นำคิดอะไรอยู่เนี่ย อิจฉาชะมัดเลย" ปาถูตบพวงมาลัยบ่นอุบ อิจฉาตาร้อนสุดๆ เขาไม่ลองคิดดูบ้างเลยว่าหวังเซี่ยงตงทำผลงานยิ่งใหญ่ขนาดไหน

"หา เป็นไปได้ยังไงกัน" หวังเซี่ยงตงอึ้งไปเลย สมองอื้ออึงไปหมด นี่มันเรื่องดีชัดๆ หลี่หลานยังกะจะรอให้ท้องก่อนค่อยเข้าเมือง ลานบ้านหลังนี้ที่จัดเตรียมไว้ก็เพื่อเธอ เขากำลังคิดอยู่พอดีว่าจะหางานอะไรให้เธอทำดี นึกไม่ถึงเลยว่าท่านผู้นำจะจัดการให้เสร็จสรรพ

"นายดวงดีนะที่ไปเข้าตาผู้นำระดับสูงเข้า ในเมื่อนายมีบ้านอยู่แล้วเรื่องนี้ก็จัดการเองก็แล้วกัน นี่จดหมายแนะนำงาน เอาไปสิ วันหลังก็ไปรับพวกเธอมาเองนะ" ปาถูล้วงซองจดหมายออกจากกระเป๋าสะพายส่งให้หวังเซี่ยงตง

"แหะๆ ขอบคุณมากครับพี่ปาถู นี่คืองานอะไรเหรอครับ" หวังเซี่ยงตงรับซองจดหมายมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม รีบล้วงบุหรี่หมู่ตันออกมาส่งให้แถมยังจุดไฟให้อย่างเอาใจ

"หึหึ ตอนนี้เรียกพี่เลยนะ ทำตัวดีนี่ ฉันหางานครูพี่เลี้ยงในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของหน่วยงานให้กิ๊กของนายแล้ว ลูกสาวเธอก็เอาไปฝากเลี้ยงที่นั่นได้เลย ส่วนเรื่องย้ายทะเบียนบ้านนายก็ไปจัดการเองนะ" ปาถูหัวเราะเยาะ

"ได้ครับ ได้เลย ลำบากพี่ปาถูแล้วครับ ผมจะไปเอาแหจับปลา พี่บอกมาเลยว่าอยากได้ปลาตั้งกี่ตัว ผมจะจับมาให้พี่ให้หมดเลย" หวังเซี่ยงตงรับคำแล้วกระโดดลงจากรถเปิดประตูเข้าไป เขาพุ่งเข้าครัวไปหยิบถังอะลูมิเนียมออกมาสองใบ ส่วนแหจับปลานั้นใส่ไว้ในถุงผ้าอยู่แล้ว

กลับมาถึงจวนองค์ชายกง หวังเซี่ยงตงก็ลงมือทำงานทันที ริมทะเลสาบด้านในก่อด้วยก้อนหินเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ น่าจะเพื่อความสะดวกในการยืนชมทิวทัศน์ริมตลิ่ง แถมยังมีต้นไม้ใหญ่อยู่อีกหลายต้น แสงแดดแผดเผาแบบนี้ปลาส่วนใหญ่จึงพากันไปหลบอยู่ตามร่มไม้ริมตลิ่ง ถ้าปลาไม่ว่ายน้ำก็ยากที่จะมองเห็น

แต่แน่นอนว่าหวังเซี่ยงตงรู้ดีว่าตรงไหนมีปลาเยอะ เล็งตำแหน่งได้ที่ก็เหวี่ยงแหพรวดลงไป สองคนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับตื่นเต้นร้องลั่น กระโดดโลดเต้นราวกับเด็กๆ เมื่อเห็นว่าในแหที่ลากขึ้นมามีปลาคาร์ปตัวโตดิ้นกระแด่วๆ อยู่ถึงห้าตัว มีทั้งสีเขียวสีแดงดูน่ากินสุดๆ ทั้งสองคนต่างก็อุทานด้วยความทึ่ง

"จิ๊ๆ ปลาตัวนี้น้ำหนักอย่างน้อยก็ต้องเจ็ดแปดชั่ง สหายเซี่ยงตง จะจัดการกับปลาพวกนี้ยังไงดี" อาจารย์หยางจับเหงือกปลาคาร์ปตัวหนึ่งยกขึ้นกะน้ำหนักดูแล้วเอ่ยถาม

"เรื่องนี้ต้องให้พี่ปาถูเป็นคนตัดสินใจครับ อาจารย์ถามเขาเลย"

หวังเซี่ยงตงโบกมือปัด จัดการเก็บแหแล้วก็ไปหาทำเลเหวี่ยงแหจุดต่อไป ทะเลสาบด้านในนี้กว้างอย่างน้อยก็พันกว่าตารางเมตร ในนี้มีจุดสีแดงขนาดน้ำหนักเกินหนึ่งชั่งอยู่สองสามร้อยจุด กระจายกันอยู่แบบนี้ก็จับไม่ง่ายเหมือนกันนะ

แต่ก็เพราะหวังเซี่ยงตงมีตัวช่วยพิเศษ เขาเหวี่ยงแหไปอีกสองครั้งก็ได้ปลาตัวใหญ่มาอีกเก้าตัว ปาถูต้องร้องสั่งให้หยุด เพราะถังอะลูมิเนียมสองใบใส่ปลาไม่พอแล้ว แถมยังมีคนเดินตรงมาทางนี้อีก

"เอาแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน เซี่ยงตง นายรีบเก็บแหให้เรียบร้อย มีหน่วยลาดตระเวนกำลังเดินมาทางนี้แล้ว"

แน่นอนว่าหวังเซี่ยงตงรู้ดีว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสำนักงานจัดการดูแลต้องเดินลาดตระเวนผ่านมาทางนี้ทุกวัน เขามองเห็นผ่านแผนที่เนตรเหยี่ยวอยู่แล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกนับถือความตื่นตัวของปาถู สมกับที่เป็นตำรวจจริงๆ เขารีบเก็บแหให้เรียบร้อยแล้วเอาหมวกฟางปิดทับไว้

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ วางถังลง พวกคุณกล้าดียังไงมาจับปลาในทะเลสาบ ใครอนุญาตให้พวกคุณทำแบบนี้ จางซานนายรีบไปรายงานหัวหน้า ฉันจะขวางพวกนี้ไว้เอง" หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนรีบก้าวเข้ามาตวาดลั่น สั่งให้ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งไปตามคน ส่วนเขากับลูกน้องอีกคนกลับปลดปืนที่สะพายหลังอยู่ออกมาถือไว้ในมือเตรียมพร้อม

"สามหาว เก็บปืนลงไปเลยนะ ไม่รู้หรือไงว่าพวกเราเป็นใคร แม่เจ้าโว้ย กล้าเอาปืนมาเล็งพวกเรา ไม่อยากทำงานที่นี่แล้วใช่ไหม" ปาถูตวาดกลับเสียงดังกึกก้อง เมื่อหลายวันก่อนตอนเดินลาดตระเวนเจอกันยังทักทายกันอย่างเป็นมิตรอยู่เลย วันนี้กลับพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเสียแล้ว สมแล้วที่บอกว่าถ้าไม่ไปกระทบผลประโยชน์ก็ไม่มีทางเห็นธาตุแท้

"เอ่อ ถึงอย่างนั้นพวกคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาจับปลาในทะเลสาบของเรานะ"

หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่เพิ่งได้สติรีบสะพายปืนกลับเข้าที่เดิม เมื่อครู่พอเห็นปลาตัวเบ้อเริ่มตั้งมากมายก็เลยตื่นเต้นเกินไปหน่อย ตอนนี้จ้องมองปลาตัวโตที่ยังดิ้นอยู่ในถังก็ยังรู้สึกไม่ค่อยเต็มใจนัก พวกเขาเดินลาดตระเวนในสวนแห่งนี้ทุกวัน เห็นปลาในทะเลสาบก็แอบน้ำลายสอมาตลอด แต่เบื้องบนไม่อนุญาตพวกเขาก็เลยไม่กล้าแตะต้อง

"ถุย คุณกล้าพูดยังไงว่าเป็นของพวกคุณ นี่เป็นสมบัติของชาติ เป็นของประชาชน ตอนนี้ท่านผู้นำต้องการใช้ปลาพวกนี้ ยังต้องรอให้คุณมาอนุญาตอีกหรือไง" ปาถูถลึงตาใส่ ทำเอาหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนหน้าแดงก่ำจนเถียงไม่ออก

"เอ๊ะ สหายปาถู คุณอย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลย เรื่องนี้ทางผู้นำสำนักงานใหญ่เคยบอกผมไว้ก่อนแล้ว จับได้ครับ จับได้เลย ใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดเถอะ พวกนายสามคนไปเดินลาดตระเวนต่อได้แล้ว อย่ามาเกะกะแถวนี้ จำเอาไว้นะ วันหลังห้ามเข้ามาก้าวก่ายการทำงานของสหายทั้งสามท่านนี้อีกเด็ดขาด" หัวหน้าสำนักงานจัดการดูแลที่รีบวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงรีบห้ามทัพ ไล่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เกะกะทั้งสามคนออกไปก่อน

"สหายปาถู ปลาพวกนี้เลี้ยงจนตัวโตก็ต้องเอามากินอยู่แล้ว ท่านผู้นำอนุญาตก็เพราะเห็นว่าทุกคนทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย สำนักงานจัดการดูแลของเราถึงไม่มีความดีความชอบแต่ก็มีความเหนื่อยยาก ดังนั้นเจอหน้าก็ต้องแบ่งครึ่ง คุณจะเอาไปหมดไม่ได้หรอกนะ แบ่งให้พวกเราครึ่งหนึ่งก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว"

[จบแล้ว]